Uzasadnienie
I SA 2437/03
Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W., postanowieniem wydanym na podstawie § 17 ust. 5 pkt. 2 lit. b rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 maja 2002 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. Nr 66, poz. 604) oraz art. 59 § 2 Kpa w zw. z art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 ze zm.), z dnia [...] września 2003 r. znak: [...] po rozpoznaniu wniosku T.W., reprezentowanego przez pełnomocnika – J.W., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w G. nr [...] z dnia [...].06.2002 r.
W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że J.W. – pełnomocnik T.W. złożyła odwołanie w dniu [...].08.2002 r., tj. po upływie 14 - dniowego terminu do jego wniesienia, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
J. W. w swoim wniosku podniosła, że syn T. W. sam osobiście odebrał orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w G. i o fakcie tym jej nie poinformował. O tym zdarzeniu dowiedziała się dopiero w dniu 4.08.2002 r. Wtedy też miała możliwość zapoznania się z treścią orzeczenia.
Skargę na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. W. – reprezentowany przez pełnomocnika J.W., wskazując, że Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, w części wstępnej powołał się na nieobowiązujące zarządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...].05.2002 r. oraz, że Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności nie zaliczył T. W. do znacznego stopnia niepełnosprawności. Ponadto stwierdził, że w uzasadnieniu nie ustosunkowano się do pisma strony skarżącej z dnia 26.06.2003 r., co miało istotny wpływ na treść orzeczenia.
I SA 2437/03
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Na skutek reformy sądownictwa administracyjnego, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. – niniejsza skarga stała się – na podstawie przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Rozpatrując wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uprawniony do kontroli legalności zaskarżonych aktów na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie z dnia [...].09.2003 r. narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 58 § 1kpa, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie mogło nastąpić bez jego winy.
Brak winy w uchybieniu terminu jest podstawowym warunkiem do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu i można o nim mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia.
W powyższej sprawie należy uznać, iż zachodzi taka sytuacja, bowiem strona tj. T. W. wprawdzie odebrał osobiście w dniu 21.06.2002 r. orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzeczeń o Niepełnosprawności z dnia [...].06.2002r., nr [...], lecz w związku z chorobą określoną, jako znaczny stopień niepełnosprawności ([...]), nie poinformował o tym fakcie matki. Nie był bowiem zdolny rozpoznać, czy jego postępowanie jest właściwe.
Powyższa ocena wynika z załączonej do akt opinii psychologa, w której stwierdzono zaburzenia procesów myślenia, uogólniania i klasyfikowania, obniżoną
I SA 2437/03 wytrzymałość psychiczną (typowe reagowanie w sytuacjach trudnych, sposób podejmowania decyzji), co zdaniem psychologa utrudnia udział badanego w życiu zawodowym i społecznym.
Należy uznać za wiarygodne wyjaśnienia pełnomocnika – J. W., że dowiedziała się o odebraniu przez syna – T.W. orzeczenia, dopiero w dniu 4.08.2002 r. Odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożyła dnia 10 sierpnia 2002 r. (data nadania w postaci kserokopii koperty ze stemplem Urzędu Pocztowego w G.).
W przedmiotowej sprawie nie można pominąć i tego, że gdyby organ dołożył należytej staranności i doręczył orzeczenie przez pocztę, a nie bezpośrednio do rąk osoby chorej, matka T.W. – pełnomocnik miałaby możliwość zapoznania się z treścią orzeczenia i podjęcia we właściwym czasie odpowiednich działań.
W myśl art. 9 kpa organy administracji publicznej obowiązane są do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych oraz czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. Organy obowiązane są udzielać niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
W sprawie, której stroną jest osoba dotknięta ciężką chorobą psychiczną, działająca przez pełnomocnika, będącego członkiem najbliższej rodziny, przy opisanym wyżej postępowaniu organów zasada udzielania pomocy stronie doznała znacznego ograniczenia.
W tej sprawie – zdaniem Sądu – oba te warunki zostały spełnione, a zatem należy uznać, iż zachodziły przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnił skargę i orzekł jak w sentencji.