Uzasadnienie
P. L. i A. D. w dniu 2 października 2002 r. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2002 r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji tego Ministra z dnia [...] maja 1999 r., nr [...].
Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie przepisy reformujące sądownictwo administracyjne i zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Rozpatrując sprawę w trybie przepisów powołanej ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja jest decyzją pierwszoinstancyjną, ponieważ wydana została przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie służyło od niej odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji mogła zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.). Dopiero od decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy strony mogłyby wnieść skargę do Sądu, bowiem art. 34 ust. 1 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) przewidywał, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Analogiczne rozwiązanie przyjęto również w obowiązującej od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 52 § 1 ustawy).
Skarżący, zgodnie z błędnym pouczeniem, jakie zawierała decyzja z dnia [...] września 2002 r., wnieśli skargę bezpośrednio do Sądu, bez wyczerpania trybu przewidzianego w art. 127 § 3 k.p.a. Z tej przyczyny skargę należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.