Uzasadnienie
W dniu 19 marca 2004 r. B. M. złożyła w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej wniosek o przyznanie zasiłku stałego wyrównawczego na okres od 20 maja 2002 r. do dnia 28 lutego 2005 r. Podała, iż orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności począwszy od 20 maja 2002 r. Z tego względu wniosła o wyrównanie świadczenia za okres od 20 maja 2002 r. do 31 marca 2003 r. i wypłacenia za ten czas ustawowych odsetek.
Organ pomocy społecznej, decyzją z dnia 5 czerwca 2003 r. ("[...]"), przyznał wnioskodawczyni zasiłek stały wyrównawczy od l marca do 30 kwietnia 2003 r. w kwocie 376 zł miesięcznie a od l maja 2003 r. do 28 lutego 2005 r. w kwocie 282,59 zł miesięcznie, odmówił natomiast przyznania go za okres od 20 maja 2002 r. do 28 lutego 2003 r., wskazując iż zgodnie z art. 43 ust 6 ustawy o pomocy społecznej, świadczenie pieniężne przyznaje się począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją.
Wnioskodawczyni wniosła odwołanie od tej decyzji, w którym ponownie wyraziła pogląd, iż przedmiotowy zasiłek przysługuje jej od 20 maja 2002 r., tj. od dnia wskazanego w orzeczeniu Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności jako dzień, od którego datowany jest stopień niepełnosprawności. Ponieważ orzeczenie to wydane zostało dopiero 8 lutego 2003 r., to oczywistym jest, że nie mogła wcześniej złożyć wniosku o przyznanie zasiłku. Odwołująca się zarzuciła nieprawidłowe naliczenie wysokości zasiłku.
Decyzją z dnia 24 września 2003 r. ("[...]"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W zasadniczej części uzasadnienia organ II instancji stwierdził, iż w świetle art. 4 a ustawy o pomocy społecznej B. M. jest osobą samotnie gospodarującą, o której mowa w art. 27 ust 4 pkt l, do której odnosi się kryterium dochodowe określone w art. 4 ust l pkt l, wynoszące 461 zł. W miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, tj. w lutym 2003 r., dochodem strony były dwa zasiłki rodzinne na wnuczki w wysokości 85 zł, natomiast w kwietniu 2003 r. przyznany jej został dodatek mieszkaniowy w kwocie 280,25 zł obliczony dla pięciorga mieszkających wspólnie osób. Ponieważ w wyniku zastosowania art. 4a ustawy o pomocy społecznej nie może być uwzględniony dochód dziecka w rodzinie zastępczej, to kwotę zasiłku należało podzielić na trzy pozostałe osoby (wnioskodawczyni i jej dwóch synów), co w efekcie daje kwotę 93,41 zł, którą należy zaliczyć do dochodu B. M. i stwierdzić, że od l maja 2003 r. jej dochód wynosi 178,41 zł. Zarówno w marcu, kwietniu i maju 2003 r. jest to oczywiście dochód niższy od kryterium dochodowego.
Obliczenie wysokości zasiłku stałego wyrównawczego przysługującego wnioskodawczyni następuje na podstawie art. 27 ust. 6 pkt l w/w ustawy, zgodnie z którym stanowi on różnicę pomiędzy kryterium dochodowym a dochodem. W wyniku tego działania stwierdzić należy, iż w okresie od l marca do 30 kwietnia 2003 r. zasiłek przysługuje w wysokości 376 zł miesięcznie, natomiast po l maja 2003 r. 282,59 zł. Odnosząc się do sprawy początkowej daty nabycia prawa do zasiłku, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie miał prawnej możliwości innego załatwienia sprawy, jest bowiem związany art. 43 ust 6 w/w ustawy, stanowiącym że świadczenia pieniężne pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją.
Zarzut przyjęcia niewłaściwej daty nabycia prawa do zasiłku stałego wyrównawczego B. M. zawarła w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Samorządowe kolegium odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W związku z reformą sądownictwa administracyjnego, przedmiotowa skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późniejszymi zmianami).
Na rozprawie przeprowadzonej przez Sąd w dniu 21 października 2004 r. skarżąca złożyła oświadczenie, iż wniosek o przyznanie zasiłku złożyła po raz pierwszy w marcu 2003 r.
Fakt, iż w okresie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji wnioskodawczyni nie miała przyznanego zasiłku stałego wyrównawczego oznacza, że zarzut skargi jest bezzasadny. Wydane w sprawie decyzje nie dotyczyły bowiem kontynuacji wcześniej przyznanego świadczenia, lecz stanowiły rozstrzygnięcie w zupełnie nowej sprawie. W takiej sytuacji musiała mieć zastosowanie zasada wyrażona w art. 43 ust. 6, obowiązującej w czasie ich wydawania, ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 z późniejszymi zmianami), zgodnie z którą "świadczenia pieniężne pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. W przypadku gdy uprawnienie do świadczenia nie obejmuje pełnego miesiąca, w którym złożono wniosek, świadczenie przyznaje się za niepełny miesiąc, a kwotę świadczenia i składki na ubezpieczenie społeczne ustala się, dzieląc pełne kwoty przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni objętych świadczeniem." Bezwzględny charakter tego przepisu nie pozwalał więc przyznać przedmiotowego zasiłku za okres poprzedzający złożenie wniosku wraz z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności.
Rzeczą niezaprzeczalną jest, że dzień od którego datuje się stopień niepełnosprawności skarżącej i początkowa data przyznania jej zasiłku są różne jednak zgodnie z obowiązującym prawem ustalenie stopnia niepełnosprawności nie jest równoznaczne z przyznaniem stałego zasiłku wyrównawczego, bo wymagane jest choćby spełnienie kryterium dochodowego. Dlatego raz jeszcze podkreślić należy, że w sytuacji gdy B. M. nie miała wcześniej przyznanego stałego zasiłku wyrównawczego i pierwszy wniosek o ten zasiłek złożyła w dniu 19 marca 2004 r. to dopiero od tego miesiąca mógł być jej przyznany zasiłek.
Wysokość zasiłku została ustalona w sposób prawidłowy i z uwagi na fakt, że okoliczność ta nie była kwestionowana przez skarżącą w skardze nie wymaga ona dalszych rozważań.
Sąd zauważa, że w decyzji o przyznaniu zasiłku nie powinna być określana końcowa data jego pobierania, jednak uchybienie to wobec wejścia w życie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U.nr 64 poz. 593 z póżn. zm.) i treści art. 149 ust. l tej ustawy o wygaśnięciu wydanych wcześniej decyzji, nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).