Uzasadnienie
Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2002 r. utrzymało w mocy uchwałę nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej [...] Izby Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2002 r. w sprawie odmowy przyznania ograniczonego prawa wykonywania zawodu, wpisania na listę członków oraz wpisu do rejestru Okręgowej Rady Lekarskiej.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia podano, że.Okręgowa Rada Lekarska [...] Izby Lekarskiej uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. po rozpatrzeniu wniosku W. S. odmówiła przyznania ograniczonego prawa wykonywania zawodu lekarza i wpisania na listę członków oraz wpisu do rejestru [...] Izby Lekarskiej. W uzasadnieniu podano, iż z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że wnioskodawca ukończył Państwowy Instytut Medycyny w W. i w dniu 24 czerwca 1971 r. uzyskał kwalifikacje lekarza. Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej w dniu 3 października 1996 r., uznało równoważność wyżej określonego dyplomu z dyplomem ukończenia studiów wyższych oraz tytułem zawodowym lekarza nadawanym przez szkoły wyższe Rzeczypospolitej Polskiej, zastrzegając w wydanym zaświadczeniu, iż do wykonywania zawodu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej wymagane jest uzyskanie zaświadczenia o prawie wykonywania zawodu lekarza od właściwej Okręgowej Izby Lekarskiej. Ponadto w zgromadzonej dokumentacji znajdują się dokumenty świadczące o prowadzeniu działalności gospodarczej w dziedzinie medycyny niekonwencjonalnej.
Odmawiając przyznania ograniczonego prawa wykonywania zawodu lekarza i wpisania na listę członków oraz wpisu do rejestru Okręgowa Rada Lekarska uwzględniła, iż zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. – o zawodzie lekarza (Dz. U. z 2002r., Nr 21, poz. 204) oprócz spełnienia wymagań zawodowych określonych w ustawie, osoba mająca być wpisana na listę winna wykazać się nienaganną postawą etyczną.
Po zapoznaniu się z całością zebranej w sprawie dokumentacji oraz uzasadnienia uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej [...] Izby Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2002 r., Prezydium Naczelnej Rady lekarskiej uznało za słuszną ocenę,iż W. S. nie spełnia warunku nienagannej postawy etycznej, świadcząc od wielu lat na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, usługi w zakresie tzw. medycyny niekonwencjonalnej, nie posiadając prawa wykonywania zawodu lekarza
Skargę na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. S., zarzucając zaskarżonej uchwale, jak i poprzedzającej ją uchwale Okręgowej Rady Lekarskiej [...] Izby Lekarskiej rażące naruszenie art. 65 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 5 ustawy o zawodzie lekarza,a także art. 7 i następnych kpa, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy koniecznych dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia, a w szczególności, niewskazanie jakie konkretnie działanie skarżącego świadczy o nieetycznej postawie.
W odpowiedzi na skargę Naczelna Izba Lekarska podtrzymała argumentację zawartą w zaskarżonej uchwale.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie po wprowadzeniu z dniem 1 stycznia 2002 r. reformy sądownictwa administracyjnego – podlegała – w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z art.1§1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3§ 1 i § 2 pkt 1 ustawy – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi ogranicza się do badania zgodności decyzji z prawem.
Rozstrzygając sprawę w powyższym zakresie Sąd nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), co oznacza, iż może uwzględnić z urzędu inne zarzuty, niż zawarte w skardze i w tym przedmiocie orzec.
Skarga jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonej uchwały oraz poprzedzającej ją uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej [...] Izby Lekarskiej.
Organ nie wykazał, na podstawie jakich ustaleń orzekł o nieetycznej postawie W. S. W szczególności nie wskazano, z jakich względów prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej nosi znamiona nieetycznej postawy.
Zgodnie z art. 65 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, każdemu zapewnia się wolność wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy, Wyjątki od tej zasady określa ustawa.
W świetle powołanej zasady konstytucyjnej Rzeczypospolita Polska gwarantuje każdemu wolność wyboru i wykonywania zawodu. Tym samym W. S. miał prawo podjąć i wykonywać działalność w dziedzinie medycyny niekonwencjonalnej. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak jest natomiast przesłanek do stwierdzenia, iż prowadzenie tej działalności można uznać, za brak postawy etycznej, o której mowa w art. 5 ustawy – o zawodzie lekarza.
Należy także uwzględnić, że skarżący swoją działalność gospodarczą w sferze tzw. medycyny niekonwencjonalnej prowadził, zanim otrzymał obywatelstwo polskie
Zgodnie z art. 5 ustawy – o zawodzie lekarza, Okręgowa Rada Lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza osobie, która jest obywatelem polskim lub obywatelem innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, posiada dyplom lekarza, posiada pełną zdolność do czynności prawnych, stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu, wykazuje nienaganną postawę etyczną.
Wystąpienie do Okręgowej Rady Lekarskiej o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza przez W. S. po otrzymaniu obywatelstwa polskiego należy uznać za właściwe i zgodne z przywołanym wyżej art. 5 ustawy – o zawodzie lekarza.
Obowiązkiem organu, zgodnie z art. 107 kpa, jest prawidłowo uzasadnić swoje rozstrzygnięcie. Stwierdzenie, że W. S. nie spełnia warunku nienagannej postawy etycznej, bez pełnego uzasadnienia tego stanowiska, narusza przepis art. 7 i art. 77 kpa.
W związku z powyższym, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.