Uzasadnienie
I SA 2650/03
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...], orzekł o ustaleniu opłaty adiacenckiej od W. i Z. W., właścicieli nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...]. Uzasadniając tę decyzję organ podał, że w 2002 r. została wybudowana kanalizacja, a jej odbiór nastąpił 12 lipca 2002 r. Inwestycją zostały objęte ulice [...]. Spowodowało to wzrost wartości nieruchomości W. i Z. W., oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] m², o kwotę [...] zł. Zgodnie z uchwałą Rady Miasta Z. procentowa stawka wzrostu wynosi [...], co oznacza, że opłata adiacencka stanowi kwotę [...] zł.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2003 r., [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. Odnosząc się do zarzutu, że W. i Z. W. nie zamierzają skorzystać z wybudowanego urządzenia SKO podało, że opłata adiacencka jest związana ze wzrostem wartości nieruchomości niezależnie od tego, czy właściciel zamierza korzystać z wybudowanego urządzenia. Przesłanką do ustalenia opłaty jest sama możliwość skorzystania z urządzenia infrastruktury technicznej.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. W. podniósł, do nabytej w 1999 r. nieruchomości doprowadził na własny koszt wodę miejską i nie występował o zwrot kosztów tej inwestycji. Miasto nie poinformowało, jakie będą koszty kanalizacji. Skarżący podał także, że nie wiedział, iż będzie budowana kanalizacja i na własny koszt wybudował szambo. Mieszkańcy powinni płacić za przyłącze, a nie za główny kolektor. Wartość nieruchomości wzrośnie, gdy doprowadzi się "złącze" do głównego kolektora.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269).
Skarga jest uzasadniona. Zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.). Przepis ten stanowi, że wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po urządzeniu lub modernizacji drogi albo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej.
Z powyższego przepisu wynika, że możliwość ustalenia opłaty adiacenckiej w związku z wybudowaniem urządzeń infrastruktury, np. kanalizacji powstaje, gdy stworzone są warunki do podłączenia do takiego urządzenia. Skarżący podniósł, że nie stworzono takich warunków. Także w żadnej z wydanych decyzji (Prezydenta i Samorządowego Kolegium Odwoławczego) nie stwierdzono, aby takie warunki zostały stworzone. W decyzji Prezydenta Miasta Z. wskazano, że został oddany do użytku kolektor, czyli sieć kanalizacyjna. Samo wybudowanie sieci nie stwarza właścicielowi możliwości podłączenia do tego urządzenia. Słusznie więc skarżący podnosi, że niestworzenie warunków do podłączenia oznacza brak podstaw do wymierzenia opłaty adiacenckiej.
Stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do urządzenia kanalizacyjnego, umożliwiających wymierzenie opłaty adiacenckiej na podstawie art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to wykonanie kanału sanitarnego wraz z przykanalikami do poszczególnych nieruchomości znajdujących się w zasięgu tego urządzenia. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której właściciel nieruchomości dwukrotnie uczestniczyłby w kosztach budowy urządzenia kanalizacyjnego – raz w postaci opłat adiacenckich w związku z wybudowaniem samego kanału sanitarnego (gdyby kanał taki uznać za urządzenie techniczne wystarczające do ustalenia opłat adiacenckich), a drugi raz w postaci kosztów budowy przykanalika (przyłącza do kanału sanitarnego), który zgodnie z przepisami prawa stanowi własność właściciela urządzenia kanalizacyjnego, nie zaś właściciela nieruchomości (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2000 r., sygn. OPK 4-7/00 – ONSA 2000, z. 4, poz. 143).
Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).