Uzasadnienie
Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] października 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], którą stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] przekazującej Miastu na prawach Powiatu O. własność mienia Skarbu Państwa będącego we władaniu Szkolnego Ośrodka Sportowo – Wypoczynkowego, stanowiącego nieruchomość zabudowaną położoną w Z., gmina D., o urządzonej księdze wieczystej KW nr [...], oznaczoną w operacie ewidencji gruntów obrębu Z. jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha z przeznaczeniem na realizację zadań publicznych w zakresie kultury.
Z ustaleń organu wynika, że Zarząd Miasta O. wnioskiem z dnia 28 czerwca 2001 r. zwrócił się o przekazanie mienia Skarbu Państwa obejmującego nieruchomość zabudowaną położoną w Z., gmina D., o urządzonej księdze wieczystej KW nr [...], w trybie art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, a Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2002 r. uwzględnił wniosek i przekazał Miastu na prawach Powiatu O. własność mienia Skarbu Państwa będącego we władaniu Szkolnego Ośrodka Sportowo – Wypoczynkowego.
O stwierdzenie nieważności tej decyzji wystąpiły Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...], uzasadniając to faktem, że przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w zarządzie Nadleśnictwa, a tym samym nie podlegała przekazaniu na rzecz powiatu – stosownie do § 9 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 lutego 1999 r. (Dz. U. Nr 13, poz. 114).
Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] maja 2003 r. stwierdził nieważność decyzji Wojewody z dnia [...] września 2002 r.
Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył Prezydent Miasta O. twierdząc, że decyzja Ministra Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2001 r. uchylająca decyzję z dnia [...] maja 1995 r. była zgodna z interesem stron i umożliwiła przekazanie przedmiotowego mienia Skarbu Państwa na rzecz Miasta O..
Minister Skarbu Państwa ponownie rozpatrując sprawę stwierdził, że decyzją z dnia [...] maja 1995 r. nr [...] Minister Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych wyłączył z zarządu Państwowego Gospodarstwa Leśnego – Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...], obręb leśny [...] grunty zabudowane własności Skarbu Państwa o powierzchni [...] ha i przekazał je w bezpłatne i bezterminowe użytkowanie Kuratorium Oświaty i Wychowania.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2000 r. nr [...] stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Miasto O. na prawach powiatu, z mocy prawa, nieodpłatnie, mienia Skarbu Państwa będącego we władaniu Szkolnego Ośrodka Sportowo – Wypoczynkowego, powołując się na art. 60 ww. ustawy. Z tych względów O. Kurator Oświaty i Wychowania wnioskiem z dnia 4 września 2000 r. wystąpił do Ministra Środowiska o uchylenie decyzji z dnia [...] maja 1995 r.
Minister Środowiska decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...] uchylił w całości decyzję z dnia [...] maja 1995 r., co oznacza, że przedmiotowa nieruchomość nadal pozostaje w zarządzie lasów państwowych.
W uzasadnieniu organ drugiej instancji stwierdził, że z uwagi na powyższy stan faktyczny i prawny, należy uznać, że nie można przekazać ww. nieruchomości w trybie ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w decyzji z dnia [...] maja 2003 r., oraz podkreślił, że nie można uznać, iż decyzja Ministra Środowiska uchylająca decyzję z 1995 r. daje podstawę do nabycia mienia przez Miasto O., zgodnie z ustawą – Przepisy wprowadzające (...).
W powyższej sytuacji przekazanie tych gruntów następuje nieodpłatnie, w drodze umowy cywilnoprawnej o przeniesienie zarządu pomiędzy kierownikiem danej jednostki organizacyjnej a nadleśniczym w odniesieniu do gruntów, które są położone na obszarze danego nadleśnictwa, i następuje zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. Nr 56, poz.679).
W skardze na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2003 r. nr [...] skarżący – Gmina O., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako niezgodnej z prawem.
W uzasadnieniu skarżący zarzucił niewłaściwą interpretację i zastosowanie przepisu art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, w zakresie, w jakim przepis ten określa swój zakres przedmiotowy, ponieważ art. 64 nie zawiera odesłania do warunku, o którym mowa w art. 60 ust. 1, a zatem, Minister Skarbu Państwa utrzymując w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2003 r. stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2002 r., błędnie przyjął, iż przepis art. 64 ww. ustawy może być wyłączony przepisami szczególnymi, jakimi są przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach.
W zaskarżonych decyzjach niewłaściwie przyjęto, iż odwołujący się, tj. Lasy Państwowe, zasadnie powołał się na przepis § 9 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 lutego 1999 r. w sprawie trybu przekazywania mienia przez Skarb Państwa powiatom i miastom na prawach powiatu, oraz określenie kategorii mienia wyłączonego z przekazywania, ponieważ rozporządzenie to wydane zostało wbrew treści delegacji ustawowej i ma charakter niedozwolonej konstytucyjnie rozszerzającej interpretacji zakresu delegacji prowadzącej do merytorycznej zmiany treści ustawy.
Ponadto w skardze przedstawiono zrealizowany przez miasto O. proces finansowo – inwestycyjny zmierzający do zakończenia prac budowlanych i oddania obiektu do użytku.
W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że zarzut dotyczący błędnej interpretacji art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną jest niezasadny, ponieważ przedmiotowy przepis jest ograniczony na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 lutego 1999 r. w sprawie trybu przekazania mienia Skarb Państwa powiatom i miastom na prawach powiatu oraz określenia kategorii mienia wyłączonego z przekazania. Do chwili obecnej ww. rozporządzenie nie zostało uchylone w związku z tym ma moc obowiązującą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z późn. zm.).
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Z akt administracyjnych wynika, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2002 r., przekazująca Miastu na prawach Powiatu O., na własność, mienie Skarbu Państwa, będące we władaniu Szkolnego Ośrodka Sportowo – Wypoczynkowego, została wydana na podstawie art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.), który to przepis dotyczy mienia innego, niż określone w art. 60 ust. 1 i 4 ustawy.
Tymczasem, w uzasadnieniu decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2003 r. stwierdzającej nieważność ww. decyzji Wojewody [...] uznano, że w sprawie tej należy za podstawę przyjąć przepisy art. 60 ust. 1 i art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy (...) w związku z ustawą z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679). Przepisy ustawy o lasach uznać należy za szczególne, o których mowa w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy (...). Organ w uzasadnieniu nie wyjaśnił, dlaczego za podstawę rozstrzygnięcia przyjął art. 60 ust. 1, i nie wyjaśnił, dlaczego rozstrzygnięcie Wojewody [...], oparte na podstawie art. 64 – uznał za nieprawidłowe. Nie można zaakceptować takiego stanowiska organu, ponieważ w art. 64 mowa jest o innym mieniu: "Przekazanie powiatom mienia Skarbu Państwa oraz mienia będącego we władaniu państwowych osób prawnych, innego niż określone w art. 60 ust. 1 i 4, a służącego do wykonywania zadań powiatu, może nastąpić, na wniosek zarządu powiatu, w drodze decyzji wojewody." A ponadto, przepis ten nie zawiera odesłania do przepisu szczególnego, tak jak przepis art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy (...).
Zastosowana przez organ pierwszej instancji interpretacja przepisów prawnych, zdaniem sądu nie jest poprawna. Organ administracji ponownie rozpatrując sprawę podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] maja 2003 r., co oznacza, że uzasadnienie prawne decyzji organu zarówno pierwszej jak i drugiej instancji nie jest poprawne.
Powyższe wskazuje, że w toku postępowania administracyjnego naruszono art. 7, 77 § 1 i 80, jak również art. 107 § 3 kpa, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy i na podstawie akt sprawy, co oznacza, że orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Jednakże, sąd zauważa, że nie podziela poglądu organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, z którego wynika, że przepis ustawy jest ograniczony na mocy rozporządzenia. Art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, że rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie określa organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Z powyższego wynika, że rozporządzenie jest aktem wykonawczym, wydanym na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie, i tylko w celu jej wykonania. Organ upoważniony do wydania rozporządzenia nie może przekazać swoich kompetencji do wydania aktu innemu organowi, co wynika wprost z art. 92 ust. 2, nie ma również prawa modyfikować przepisów ustawy – ani tej, którą wykonuje, ani żadnej innej. Rozporządzenie musi być zgodne zarówno z Konstytucją RP, jak i ustawą, i żaden przepis rozporządzenia nie może zmieniać przepisu ustawy. Powyższe twierdzenie wynika również z art. 188 Konstytucji RP, na podstawie którego Trybunał Konstytucyjny orzeka o konstytucyjności (czyli zgodności z Konstytucją RP) ustaw oraz o legalności (zgodności z ustawą i ratyfikowaną umową międzynarodową) rozporządzeń.
Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (...) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).