Wyrok WSA w Warszawie z 16 marca 2004 r., I SA 2744/03

Sąd

akt I SA 2744/03 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 16 marca 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi P. W. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego oraz na niewykonanie przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L. wyroku NSA OZ w Łodzi z 3 czerwca 2003 r., II SA/Łd 735/00 w części dotyczącej kosztów sądowych oddala skargę

Skład

Przewodniczący sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie WSA Daniela Kozłowska NSA Jan Paweł Tarno (spr.)
Jolanta Zagrzejewska protokolant

Uzasadnienie

I SA 2744/03

Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L. decyzją z [...] października 2003 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w L. z [...] sierpnia 2003 r., nr [...] o odmowie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego P. W.. W uzasadnieniu stwierdzono, że zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy z 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego przysługuje funkcjonariuszowi, który spełnia warunki określone w tym przepisie, a nadto jest uprawniony do uzyskania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji o przydziale (art. 91 ust. 1 pkt 1 ustawy o SW). Strona otrzymała lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale (decyzja Komendanta Garnizonu nr [...] z [...] listopada 1989 r.), a zatem ten ostatni warunek nie jest w jej wypadku spełniony, co uzasadnia odmowę przyznania pomocy finansowej.

W skardze do NSA P. W. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, a także o podjęcie działań w trybie art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, ponieważ Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L. nie wykonał wyroku NSA z 3 czerwca 2003 r., II SA/Łd 735/00 w części dotyczącej zwrotu kosztów sądowych. Organom administracji orzekającym w sprawie zarzucił błędną interpretację obowiązujących przepisów. Stwierdził, że żaden z przepisów ustawy o Służbie Więziennej nie daje podstaw do łącznego traktowania warunków przydzielania mieszkań służbowych funkcjonariuszom i warunków udzielania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Ponadto w żadnej z zaskarżonych decyzji nie uwzględniono oceny prawnej wynikającej z uzasadnienia cyt. wyroku NSA z 3 czerwca 2003 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodał, że zarzut niezwrócenia skarżącemu kosztów jest oczywiście bezzasadny, ponieważ zasądzona przez Sąd kwota 10 zł została wpłacona na konto skarżącego 31 lipca 2003 r., na co załączono dowód w postaci kserokopii przelewu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Na wstępie należy zaznaczyć, że NSA OZ w Łodzi cyt. wyrokiem NSA z 3 czerwca 2003 r. stwierdził nieważność decyzji pierwotnie orzekających o odmowie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego P. W. z powodu oparcia ich na przepisach Zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z 30 września 1997 r. (Dz. Urz. Min. Spr. nr 4, poz. 50), których nie można było uznać za przepisy powszechnie obowiązujące w świetle postanowień Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. Tym samym nie mogły one stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnych. Niemniej jednak zarządzenie to utraciło moc wiążącą z dniem 29 września 2003 r., kiedy to weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 132, poz. 1235). Z tą też datą, wskutek zmiany stanu prawnego, na podstawie którego NSA OZ w Łodzi sformułował swoją ocenę prawną, przestała ona wiązać w sprawie zarówno organy administracji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Prawo to jest realizowane bądź w formie rzeczowej - przez przydział mieszkania w drodze decyzji administracyjnej, albo w formie finansowej - przez przyznanie pomocy na uzyskanie mieszkania (domu) we własnym zakresie. Prawo przyznania pomocy w tej drugiej formie przysługuje jedynie takiemu funkcjonariuszowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej (art. 91 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy). Tymczasem, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, stronie został przyznany lokal mieszkalny w drodze decyzji administracyjnej o przydziale. Nie ma tu przy tym znaczenia, że decyzja ta została wydana przez organ administracji wojskowej. Konkludując więc należy stwierdzić, że organy administracji działały zgodnie z obowiązującymi przepisami przyjmując, że skarżącemu nie przysługuje pomoc finansowa, ponieważ skorzystał wcześniej z pomocy w formie przydziału mieszkania.

Przedstawiona wykładnia przepisów ustawy o Służbie Więziennej znajduje zresztą potwierdzenie na gruncie przepisu § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy finansowej przysługującej funkcjonariuszom Służby Więziennej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Otóż przepis ten wyraźnie stanowi, że: "Pomoc finansową przyznaje się jednorazowo funkcjonariuszowi, który spełnia warunki do przydzielenia mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a lokalu takiego nie otrzymał". Warto tu przypomnieć, że przepis ten wszedł w życie z dniem 29 września 2003 r., a więc miał zastosowanie w dacie wydawania decyzji z [...] października 2003 r., nr [...] przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w L..

Chybiony jest również zarzut skarżącego, że Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w L. nie wykonał wyroku NSA OZ w Łodzi z 3 czerwca 2003 r. w części dotyczącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedstawione Sądowi dowody świadczą jednoznacznie, że zasądzona suma pieniędzy została przelana na konto skarżącego. Brak zatem było podstaw do uwzględnienia skargi w również i w tym zakresie.

Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.