Uzasadnienie
wyr. z 29 VI 2004 r. I SA 2831/02
Decyzją z [...] października 2002 r., nr [...] Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania M. i T. K. utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu Pr. z [...] kwietnia 2002 r., nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości o pow. 379 m2, oznaczonej nr [...] położonej w P., przy ul. [...]. W uzasadnieniu tej decyzji podkreślono, że odmówiono zwrotu przedmiotowej działki ostateczną decyzją Wojewody [...] z [...] września 1995 r., nr [...]. Skoro pozostają w obrocie prawnym ostateczne decyzje rozstrzygające tą sprawę, to postępowanie w niej jest w sposób oczywisty bezprzedmiotowe. Ponowne rozpatrzenie wniosku w tej sprawie jest niedopuszczalne, zaś podjęte w tym zakresie decyzje byłyby dotknięte wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 kpa).
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. i T. K. wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu stwierdzają, że wywłaszczona nieruchomość nie była i nie jest wykorzystywana na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, a zatem jest sprzeczna z prawem.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono w niej, że zarzuty podniesione w skardze były przedmiotem rozpoznania już w postępowaniu odwoławczym i nie wniosły żadnych nowych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na zajęte stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwy do rozpoznania skargi stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -
Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Pogląd organów administracji, że powtórne, merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy dotknięte byłoby wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa jest oczywiście błędny, ponieważ nie istnieje tu tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała dopiero wtedy, gdy jednocześnie zostaną spełnione następujące przesłanki:
- 1) w sprawie występują te same podmioty,
- 2) dotyczy ona tego samego przedmiotu,
- 3) ma w niej miejsce ten sam stan prawny,
- 4) istnieje niezmieniony stan faktyczny tej sprawy.
W rozpoznawanej przez Sąd sprawie nie występuje przynajmniej przesłanka nr 3, ponieważ pierwotne decyzje w sprawie zostały wydane pod rządem nieobowiązującej już ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. nr 30 poz. 127). Aktualnie zaś sprawa winna być rozpoznana na podstawie ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. nr 46 poz. 543).
W związku z powyższym, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt lc) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono według art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).