Postanowienie WSA w Warszawie z 22 października 2004 r., I SA 2841/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 22 października 2004 r. na rozprawie

Sprawa

sprawy ze skargi M. M. na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygnatura akt I SA 1179/88 z dnia 21 czerwca 1989 r. w przedmiocie ekwiwalentu za mienie pozostawione poza granicami kraju postanawia odrzucić skargę.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie WSA Monika Nowicka (spr.) WSA Jolanta Zdanowicz
Katarzyna Babik protokolant

Uzasadnienie

I SA 2841/03

M. M. – wnosząc "o skuteczną interwencję" - wystąpiła ze skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego na "lekceważenie" przez Prezydenta W. wyroku tegoż Sądu z dnia 21 czerwca 1989 r., w sprawie o sygnaturze akt I SA 1179/88, w którym to orzeczeniu oddalono skargę skarżącej na decyzję Dyrektora Wydziału i Gospodarki Gruntami Urzędu miasta W. z dnia [...] sierpnia 1988 r. nr [...] wydaną w przedmiocie ekwiwalentu za mienie pozostawione za granicą

W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że od 1988 r. skarżąca starała się o ustalenie odszkodowania za mienie pozostawione poza obecnymi granicami państwa polskiego. Z wnioskiem o realizację swoich roszczeń wystąpiła do szeregu urzędów gminnych. Wnioski te nie zostały rozpoznane ze względu na to, że Skarb Państwa nie dysponował w tym czasie nieruchomościami, które w świetle obowiązujących przepisów mogły być zaoferowane w ramach rekompensaty za pozostawione mienie, gdyż – stosownie do przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191) nieruchomości przeszły bez obciążeń na własność gmin.

Jednocześnie podniesiono, że pomimo zobowiązania skarżącej w 1994 r. o dostarczenie do organu odpisu w/w wyroku, strona takiego dokumentu nie przedłożyła, zaś archiwizacja akt przez sąd trwała jedynie pięć lat.

W związku z wejściem życie z dniem 1 stycznia 2004 r. reformy sądownictwa administracyjnego niniejsza skarga stała się – z mocy przepisu art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Przepisy procedury sądowo – administracyjnej zarówno te, które obowiązywały w dacie wniesienia do Sądu skargi jak i te, które obecnie obowiązują wymagają zachowania określonego trybu i terminu do jej wniesienia.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w/w wyroku w 1989 r. występowała z pismami do różnych organów domagając się realizacji jej roszczeń, ostatnie przy tym pismo zostało wystosowane w 1994 r. do Urzędu Rejonowego w W. (vide: protokół rozprawy z dnia 22 października 2004.r).

Zgodnie z przepisem art. 34 ust. 3 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368) jeżeli ustawa nie przewidywała środków odwoławczych w sprawie będącej przedmiotem skargi, przed jej wniesieniem do Sądu, należało zwrócić się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W takim przypadku skargę wnosiło się po upływie trzydziestu dni od dnia doręczenia wezwania a jednocześnie w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, zaś w innych wypadkach w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu aktu lub innej czynności organu uzasadniającej wniesienie skargi.

Zgodnie z przepisem powołanego art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające (...) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r.i w których postępowania nie zostały zakończone, podlegają rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Przepisy zaś art. 52 § 4 i 53 § 2 tej ostatniej ustawy stanowią, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem do sądu skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa i dopiero w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie lub jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na nie to w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, wnieść skargę do Sądu.

Nadmienić przy tym wypada, że pod pojęciem "właściwy organ" trzeba rozumieć organ, który w konkretnym wypadku narusza prawo. Przyjmując jednak nawet, że takim wezwaniem było pismo skarżącej z 1994 r. kierowane do Urzędu Rejonowego w W. i skarżąca – jak podaje w odpowiedzi na skargę Prezydent W. - została zobowiązana w 1994 r. do złożenia odpisu wyroku z 1989r., przedmiotową skargę należało uznać za wniesioną po upływie ustawo zakreślonego terminu, co skutkuje jej odrzuceniem - na zasadzie przepisu art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Powyższe oznacza, że przedmiotowa skarga nie podlegała merytorycznej ocenie Sądu i teoretycznie, po spełnieniu wymagań formalnych, może być wniesiona ponownie. Zwróć jednak należy uwagę, że w trybie przepisu art. 154 w/w ustawy mogą być do Sądu wnoszone skargi jedynie w przypadku, gdy organ nie wykonuje wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność organu oraz w razie takiej bezczynności po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Wyrokiem natomiast, na który powołuje się skarżąca, skarga jej została oddalona.