Uzasadnienie
I SA 2965/02
Dyrektor Oddziału Rejonowego W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, decyzją z [...].10.2002 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Nr [...] W. WAM z dnia [...].04.2000 r., nr [...] Nr [...] wzywającą M. M. wraz z wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami do dobrowolnego zwolnienia i przekazania do dyspozycji Agencji osobnej kwatery stałej nr [...] przy ul. [...] w W. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że w związku z otrzymaną pomocą finansową w L. oraz przeniesieniem służbowym do C. [...] w S. decyzją nr [...] z dnia [...].11.1990 r. Kierownik Garnizonowej Administracji Mieszkań nr [...] W. przydzielił M. M. osobną kwaterę stałą nr [...] przy ul. [...] w W. na czas pełnienia służby na terenie garnizonu W..
W decyzji ujęto żonę G. M. oraz syna A..
Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. pismem z dnia 04.06.2000 r. poinformował Oddział Terenowy nr [...] WAM w W., że M. M. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu 31.05.1998 r. i posiada uprawnienia do emerytury wojskowej od dnia 01.06.1998 r.
Wobec powyższego w dniu 17.04.2000 r. Dyrektor OT Nr [...] WAM w W. wydał decyzję wzywającą M. M. wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami do dobrowolnego zwolnienia i przekazania do dyspozycji Agencji osobnej kwatery stałej nr [...] przy ul. [...] w W. Od powyższej decyzji odwołała się G. M. wnosząc o zawarcie z nią umowy najmu na zajmowaną kwaterę.
W dniu [...].06.2001 r. Sąd Okręgowy w W. I Wydział Cywilny orzekł rozwód związku małżeńskiego M. i G. M. Zgodnie z przepisem art. 22 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz.U. Nr 42, poz. 368) żołnierzowi zawodowemu od dnia powołania go do czynnej służby wojskowej pełnionej jako służba stała przysługuje prawo do kwatery.
I SA 2965/02
W świetle przepisu art. 24 ust. 1 tejże ustawy realizacja tego prawa następuje przez przydział kwatery albo wypłacenie ekwiwalentu w zamian za rezygnację z kwatery.
Zgodnie z przepisem art. 87 ust. 1 wyżej cytowanej ustawy pomoc finansowa przyznana w formie zaliczkowej i bezzwrotnej na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów jest ekwiwalentem pieniężnym, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2.
Decyzją nr [...] z dnia [...].10.1976 r. Szef Wojskowego Rejonowego Zarządu Kwaterunkowo-Budowlanego w L. przyznał M. M. dodatkową ulgę w formie zwrotnej a następnie decyzją nr [...] z dnia [...].06.1977 r. zamienił przyznaną dodatkową ulgę w formie zwrotnej na bezzwrotną.
W decyzjach tych ujęto żonę G. M. oraz syna A..
Zatem poprzez otrzymaną pomoc finansową zostało już zrealizowane przysługujące M. M. prawo do kwatery.
Przedmiotowa kwatera została przydzielona M. M. w W. na czas pełnienia służby w garnizonie W. w związku z uzyskaną przez zainteresowanego pomocą finansową oraz przeniesieniem służbowym do innej miejscowości.
W dniu 31.05.1998 r. M. M. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej nabywając uprawnienia do emerytury wojskowej.
Tym samym Państwo M. w dacie 31.05.1998 r. utracili uprawnienia do dalszego zamieszkiwania w przedmiotowej kwaterze.
Złożona przez G. M. prośba o pozostawienie jej w zajmowanej kwaterze i zawarcie z nią umowy najmu nie ma związku z powyższą sprawą i nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Skargi na powyższą decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego W. WAM wnieśli M. M. oraz G. M..
M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi powołał się na to, że nie otrzymał decyzji z dnia [...] kwietnia 2000 r. Dyrektora Oddziału Terenowego Nr [...] WAM w W. nr [...]. Decyzja ta nie została nadana przesyłką poleconą lecz doręczona przez "posłańca". Decyzję odebrała żona skarżącego G. M.. Nie poinformowała ona skarżącego o tej decyzji i we własnym
I SA 2965/02 imieniu wniosła od niej odwołanie, w wyniku którego została wydana zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Dyrektora Oddziału Rejonowego W. WAM. Wobec tego skarżący nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji i nie mógł złożyć odwołania od decyzji wydanej w tym postępowaniu.
G. M. w swojej skardze przedstawiła własną sytuację mieszkaniową, majątkową i osobistą. Podniosła, że zaskarżona decyzja działa na jej szkodę, uniemożliwia skarżącej dalszą pracę.
Nie został, przy rozpatrywaniu odwołania uwzględniony interes społeczny i słuszny interes obywatela. Skarżąca uważa, że istnieje możliwość zawarcia z nią umowy najmu objętego zaskarżoną decyzją lokalu mieszkalnego.
Dyrektor Oddziału Rejonowego W. WAM w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzającą ją decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Decyzja Dyrektora Oddziału terenowego Nr [...] WAM w W. z dnia [...] kwietnia 2000 r., nr [...] została skierowana do M. M..
Stosownie do art. 40 kpa pisma doręcza się stronie. Natomiast art. 43 kpa stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, jeżeli podjął się on oddania pisma adresatowi.
Jest bezsporne w sprawie, że decyzja organu I instancji została w dniu 7 lipca 2000 r. doręczona G. M. - wówczas jeszcze żonie M. M.. Na kopii tej decyzji widnieje adnotacja odręczna G. M. "Przyjęłam do wiadomości". Natomiast brak jest adnotacji o tym, by G. M. podjęła się oddania decyzji adresatowi.
Brak jest w aktach jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, że G. M. podjęła się oddania decyzji M. M.. Z treści odwołania, które wniosła G. M. od tej decyzji oraz z późniejszej korespondencji M. M. do organów wynika, że w dacie doręczenia decyzji I instancji G. M. M. M. nie mieszkał już z żoną, a zamieszkiwał we własnym mieszkaniu przy ul. [...] w W..
I SA 2965/02
Powyższe ustalenia pozwalają na stwierdzenie, że decyzja organu I instancji nie została doręczona M. M., gdyż nie został spełniony wymóg przewidziany w art. 43 kpa, a mianowicie G. M. nie podjęła się oddania decyzji M. M., a decyzję przyjęła wyłącznie do własnej wiadomości. Skarżący zaprzecza by decyzja organu I instancji została mu przez G. M. oddana, zaś G. M. okoliczności tej również nie potwierdza.
Niedoręczenie decyzji stronie przez organ I instancji doprowadziło do sytuacji, w której strona postępowania bez swojej winy nie brała w nim udziału, co stanowi przesłankę do wznowienia postępowania na mocy art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Organ odwoławczy powyższego naruszenia przepisów postępowania nie uwzględnił i wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję, która w ogóle nie weszła do obrotu prawnego. Tym samym organ ten wydał decyzję również naruszającą prawo. Uzasadnia to uchylenie decyzji organów obu instancji.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 i 200 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.