Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą) z 22 maja 1997 r., I SA 31/97

Sprawa

w sprawie zasiłku stałego wyrównawczego dla Jadwigi M.

Teza

Spadkobiercy osoby uprawnionej do świadczenia w formie stałego zasiłku wyrównawczego /art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 14 czerwca 1996 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - Dz.U. nr 100 poz. 459/ nie wstępują do toczącego się postępowania administracyjnego dotyczącego jego wysokości. Nie są też podmiotami uprawnionymi do wniesienia skargi do sądu.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ skargę Longiny M. na decyzję Wojewody (...) z dnia 3 grudnia 1996 r. w przedmiocie umorzenia postępowania

Uzasadnienie

Wojewoda (...) decyzją z dnia 3 grudnia 1996 r. nr WZ.I. 050/12/11 SA/96 uchylił decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia 30 grudnia 1995 r. nr MOPS-8140/10/S/12602/95P o zmianie wysokości stałego zasiłku wyrównawczego przyznanego Jadwidze M. oraz umorzył postępowanie w pierwszej instancji. Jako podstawę prawną decyzji powołał art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa, a w jej uzasadnieniu stwierdził, że odwołująca się Jadwiga M. zmarła w dniu 17 lipca 1996 r., to jest przed rozpoznaniem odwołania.

Decyzję, o której mowa, zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Longina M. - córka Jadwigi M., twierdząc, że kwestionowaną decyzją pozbawiono jej matkę zasiłku wyrównawczego w poprzedniej wysokości, to jest w kwocie 223 zł miesięcznie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podał, że na skutek śmierci Jadwigi M. przed wydaniem decyzji odwoławczej dalsze prowadzenie postępowania w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe, co spowodowało, że decyzja organu pierwszej instancji została uchylona, a postępowanie administracyjne umorzone.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Ponieważ skarga została wniesiona nie przez stronę postępowania administracyjnego ani też przez osobę działającą na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez stronę, należało rozważyć dopuszczalność skargi.

Świadczenie w formie stałego zasiłku wyrównawczego stosownie do art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 14 czerwca 1996 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. nr 100 poz. 459/ ma charakter osobisty, a zatem spadkobiercy osoby uprawnionej do otrzymania takiego świadczenia nie wstępują do toczącego się postępowania administracyjnego dotyczącego jego wysokości. Nie są też podmiotami uprawnionymi do wniesienia skargi do sądu w rozumieniu art. 33 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/.

W tej sytuacji skargę Longiny M., będącej córką Jadwigi M. uprawnionej do stałego zasiłku wyrównawczego, wniesioną po śmierci uprawnionej, należało uznać za niedopuszczalną. To zaś nakazywało jej odrzucenie w myśl art. 27 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.