Uzasadnienie
I SA 3103/02
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia 5 listopada 2002 r. znak: RN-3/6012-736/JŚ/02 wydaną na podstawie art. 192 w związku z art. 191 ust. 1, 2 i 3, art. 232 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) odmówił nadania H. W. licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że odmowa nastąpiła z tego powodu, iż H. W. nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 232 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) i postępowanie przed Państwową Komisją Kwalifikacyjną zakończyło się wynikiem negatywnym, o czym świadczył protokół z dnia 15 maja 2002 r.
Przedłożone przez H. W. dokumenty nie potwierdzają prowadzenia przez nią działalności w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami przez okres, co najmniej 5 lat przed dniem wejścia w życie ustawy, czego wymaga art. 232 ust. 1 pkt 3 ustawy. Natomiast, z przedłożonych dokumentów, jednoznacznie wynika, iż pracowała ona w podmiocie prowadzącym m.in. działalność inwestycyjną, a praca wykonywana na rzecz Zakładu [...] K. S.A. nie może być uznana za pośrednictwo w obrocie nieruchomościami w rozumieniu ustawy.
Skargę na tę decyzję wniosła H. W. podnosząc, iż jej doświadczenie i udokumentowana praca na stanowisku zajmującym się obrotem nieruchomościami w pełni wystarczają do nadania licencji, bowiem ma wystarczającą praktykę w tym zakresie. Zdaniem skarżącej nie ma różnicy pomiędzy pracą w firmach komercyjnych, a pracą w Zakładzie [...] skoro dotyczy ona obrotu nieruchomościami.
W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie po wprowadzeniu z dniem 1 stycznia 2002 r. reformy sądownictwa administracyjnego -podlegała - w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1271 ze zm.) -rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi ogranicza się do badania zgodności decyzji z prawem.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. H. W., mimo pouczenia zawartego w ww decyzji, iż służy jej prawo złożenia wniosku do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniosła skargę bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W związku z powyższym, należy uznać, że skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia.
Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.