Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 14 listopada 1997 r., I SA 320/97

Teza

Do zastosowania uchwały Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lutego 1994 r. W 12/92 /Dz.U. nr 18 poz. 69/, dotyczącej ustalenia powszechnie obowiązującej wykładni przepisów art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych /Dz.U. nr 32 poz. 191 ze zm./ w związku z art. 11 ust. 1 pkt 1 tej ustawy organy i Sąd były zobligowane nakazem, zawartym w art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, w myśl którego ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

Sentencja

1. oddala skargę w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Miasto W. nieodpłatnie udziału (...) części we współwłasności ze Skarbem Państwa nieruchomości (...) i odmowy komunalizacji tej nieruchomości na rzecz Gminy L.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga Zarządu Gminy L. nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, utrzymująca w mocy decyzję Wojewody S., komunalizująca nieruchomość stanowiącą działkę Nr 5812 w 355/699 częściach na rzecz Miasta W. i odmawiająca stwierdzenia nabycia jej własności przez Gminę L., jest zgodna z prawem.

Z ustaleń postępowania administracyjnego wynika, iż w dniu 27 maja 1990 r. nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów obrębu W. jako działka Nr 5812, zabudowana budynkiem piętrowym była wykorzystywana przez Urząd Gminy L. zajmujący cały parter budynku o powierzchni użytkowej 233 m2 oraz o pomieszczenie piwniczne o pow. 77 m2 i Sąd Rejonowy, który zajmował w całości pierwsze piętro budynku korzystając również z pomieszczeń w piwnicach o powierzchni użytkowej 66 m2.

Obaj użytkownicy wykorzystywali wspólne pomieszczenia w postaci kotłowni, składu węgla, w.c., klatek schodowych i korytarza, wynoszące łącznie 90 m2. Udział Gminy L. wynosił więc 355/699 części przy uwzględnieniu, iż ogólna powierzchnia użytkowa budynku wynosi 699 m2.

W zaistniałej sytuacji organy prawidłowo zastosowały uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lutego 1994 r. W 12/92 /Dz.U. nr 18 poz. 69/, dotyczącą ustalenia powszechnie obowiązującej wykładni przepisów art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym (...) w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowiącą, że niepodzielne składniki mienia ogólnonarodowego /państwowego/, o którym mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. jeżeli w dniu 27 maja 1990 r. służyły jednocześnie wykonywaniu zadań należących do właściwości organów komunalnych i organów państwowych określonych w art. 11 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, stały się w tym dniu z mocy prawa przedmiotem współwłasności Skarbu Państwa i odpowiednich komunalnych osób prawnych w częściach ułamkowych odpowiadających wykonywanym przez nie zadaniom. Wysokość udziałów określa wojewoda na podstawie art. 18 ust. 1 przedmiotowej ustawy. Do zastosowania tej wykładni organy i Sąd były zobligowane nakazem, zawartym w art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, w myśl którego ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku I SA 864/94 z dnia 5 lipca 1994 r. przesądził już kwestię nabycia mienia ogólnonarodowego na zasadzie współwłasności Skarbu Państwa i odpowiedniej komunalnej osoby prawnej w tym przypadku Miasta W. Również w tymże wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w kwestii interpretacji pojęcia "gmina właściwa" stwierdzając, iż gminą właściwą jest Miasto W., na obszarze którego położona jest sporna nieruchomość, przywołując w tym względzie pogląd wyrażony w uchwale Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 1992 r. W 13/91.

Sąd będąc na podstawie art. 30 powołanej ustawy o NSA związany oceną prawną wyrażoną we wcześniejszym wyroku tegoż Sądu i podzielając ten pogląd oddalił skargę w oparciu o art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.