Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 18 czerwca 1998 r., I SA 322/98

Teza

Jeżeli właściwy organ administracji prowadzi po otrzymaniu wyroku sądu administracyjnego postępowanie i kończy je wydaniem decyzji administracyjnej, sąd nie może wobec tego organu zastosować grzywny przewidzianej w art. 31 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, a wniosek strony domagający się wymierzenia grzywny w takich okolicznościach jest bezzasadny.

Uzasadnienie

Skarga Krystyny T. powołuje się na art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ i zawiera dwa wnioski:

1/ o nałożenie grzywny Komendantowi Głównemu i Komendantowi Wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej "za działania uniemożliwiające wykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego I SA 758/96 z dnia 29 kwietnia 1997 roku", 2/ "o rozstrzygnięcie w sprawie należnych mi pięciu norm równoważników z tytułu remontu lokalu mieszkalnego za 1994 rok". W uzasadnieniu skargi podała, że wyrokiem z dnia 30 października 1995 r. I SAB 49/95 Sąd zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej do wydania decyzji w sprawie równoważnika za remont lokalu w 1994 r. Wykonując ten wyrok, organ wydał decyzją z dnia 13 lutego 1996 r., która została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Głównego z dnia 26 kwietnia 1996 r. W wyniku skargi Sąd wyrokiem z dnia 29 kwietnia 1997 r. obie te decyzje uchylił, zawierając w wyroku zalecenia co do postępowania dowodowego. W dniu 12 sierpnia 1997 r. organ I instancji wydał nową decyzję, którą jednak organ odwoławczy uchylił, uznając, że organ I instancji nie zastosował się do zaleceń Sądu. W dniu 28 listopada 1997 r. Komendant Wojewódzki PSP wydał kolejną decyzję, "która w żadnym stopniu nie korespondowała z zebranymi dowodami, a wręcz niektóre z nich przeinacza", ale Komendant Główny decyzją z dnia 15 stycznia 1998 r. ponownie uchylił decyzję organu I instancji. Zdaniem skarżącej, "uzasadnienie powyższej decyzji jest kompromitujące i potwierdzające nieprawdę". W związku z tym skarżąca uważa, że organy obu instancji "ignorują jednoznaczne dowody w sprawie (...), a także lekceważą zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego", co - jej zdaniem - "jest jaskrawym dowodem na bezczynność i gmatwanie sprawy" i dlatego wnosi o wymierzenie organom grzywny w trybie art. 31 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Uważa także, iż wszystkie dokumenty w sprawie stanowią "niesporne dowody" na rozstrzygnięcie jej sprawy i dlatego wnosi o takie rozstrzygnięcie przez Sąd w trybie art. 31 ust. 2 tej ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna. Jak jednoznacznie wynika z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, Sąd może orzec o wymierzeniu grzywny organowi tylko wtedy, gdy ten organ nie wykonał w całości lub w części orzeczenia, które działania lub bezczynności organu dotyczyło. Nie wykonać w całości lub w części orzeczenia Sądu w rozumieniu tego przepisu to pozostawać w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie prawem przewidzianej. Jeżeli zatem właściwy organ administracji prowadzi po otrzymaniu wyroku sądu administracyjnego postępowanie i kończy je wydaniem decyzji administracyjnej, sąd nie może wobec tego organu zastosować grzywny przewidzianej w wyżej wskazanym przepisie, a wniosek strony domagający się wymierzenia grzywny w takich okolicznościach jest bezzasadny. Krystyna T. nie kwestionuje faktów wydania decyzji administracyjnych przez właściwe organy po dniu otrzymania przez nie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 1997 r., a jedynie uważa, iż organy orzekają niezgodnie z prawem i nie stosują się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku sądu. Tego rodzaju zarzuty mogą być ewentualnie podstawą skargi na wydane decyzje ostateczne, ale nie mogą być przesłanką żądania, by organom wymierzyć grzywnę na zasadzie art. 31 ust. 1 omawianej ustawy. Z ogólnego tonu skargi i pism procesowych wynika, że celem skargi Krystyny T. jest nie tyle uzyskanie decyzji administracyjnej w ogóle, ile uzyskanie decyzji o treści spełniającej jej oczekiwania. Trzeba w związku z tym przypomnieć, że zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest badanie legalności decyzji administracyjnych /lub innych aktów i działań/, przy czym Sąd nie jest związany granicami skargi /art. 16 i art. 51 omawianej ustawy/. To oznacza, że nie zawsze orzeczenie Sądu będzie odpowiadało oczekiwaniom osoby skarżącej. Po drugie jednak, środki przewidziane w ustawie mogą być wykorzystywane zgodnie z ich celem i literą prawa. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy brak było podstaw do żądania zastosowania przez Sąd środka przewidzianego w art. 31 ust. 1 wyżej cytowanej ustawy, a tym samym bezzasadne było żądanie skorzystania przez sąd z uprawnienia określonego w art. 31 ust. 2 tej ustawy. Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną Sąd skargę oddalił zgodnie z art. 27 ust. 1 powyższej ustawy.