sygn. akt I SA 340/01
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
r.
Streszczenie i odpowiedzi pisze model na podstawie treści tego orzeczenia. Przypisy otwierają fragmenty, na których się opierają. Wiążący jest tekst orzeczenia.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku numer [...] Wojewoda Mazowiecki uchylił w całości decyzję z dnia [...] roku numer [...] Prezydenta Miasta [...] o odmowie zwrotu na rzecz K. B. i W. B. nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...] i oznaczonej jako działka gruntu numer [...] o powierzchni 730 metrów kwadratowych, dla której jest urządzona księga wieczysta Kw. [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji publicznej podniósł, że decyzją z dnia [...] 1980 roku numer [...] Prezydent Miasta [...], działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (tj. Dz. U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64 ze zmianami), orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Pastwa działki gruntu położonej w [...] przy ulicy [...] o powierzchni 730 metrów kwadratowych, dla której była urządzona księga wieczysta Kw. [...] i gdzie, jako właściciel wpisany był M. B..
Prawomocnym postanowieniem z dnia 13 lutego 1979 roku wydanym w sprawie sygnatura akt I Ns 100/79, Sąd Rejonowy w Lublinie stwierdził, że spadek po zmarłym M. B. nabyli żona K. B. w 1/2 części i syn W. B. w 1/2 części.
W dniu 3 listopada 1997 roku K. B. wystąpiła z wnioskiem o zwrot nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...] i oznaczonej jako działka gruntu numerem [...] o powierzchni 730 metrów kwadratowych.
Postanowieniem z dnia 22 lipca 1998 roku Wojewoda [...] zawiesił postępowanie administracyjne o zwrot nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...].
W dniu 29 września 1998 roku wniosek o zwrot nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...] złożył W. B. Postanowieniem z dnia 19 października 1998 roku Wojewoda [...] podjął zawieszone postępowanie administracyjne o zwrot nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...].
Decyzją z dnia [...] roku numer [....] Prezydent Miasta [...] odmówił zwrotu na rzecz K. B. i W. B. nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...] i oznaczonej jako działka numer [...] o powierzchni 730 metrów kwadratowych.
Po rozpatrzeniu odwołania K. B., decyzją z dnia [....] roku numer [...] Wojewoda Mazowiecki uchylił w całości decyzję z dnia [...] roku numer [...] Prezydenta Miasta [...] i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Na decyzję z dnia [...] roku numer [...] Wojewody Mazowieckiego, skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Zarząd Miasta [...]. Strona skarżąca domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nie zastosowanie instytucji uchylenia zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia co do istoty sprawy w sytuacji gdy nie było podstaw do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego i uzupełniania materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoją argumentację przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności podkreślić należy, że stosownie do treści art. 21 i art. 52 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz.368 ze zmianami) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę decyzji, postanowień, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z przepisami prawa materialnego oraz przepisami postępowania administracyjnego i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy.
Stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jest trafne, choć z innych przyczyn niż wynika to z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne może zostać wszczęte na żądanie strony lub z urzędu. Organ administracji publicznej jest zobowiązany zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie o wszczęciu postępowania administracyjnego art. 61 § 4 k.p.a. Z powołanych przepisów prawa wynika jednoznacznie, że organ administracji publicznej powinien ustalić z urzędu, które osoby będą stronami w postępowaniu administracyjnym, a następnie powiadomić strony o wszczęciu postępowania administracyjnego i o każdej czynności podejmowanej w trakcie tegoż postępowania. Wskazane wyżej rozwiązania prawne pozostają w ścisłym związku z zasadą należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron będących przedmiotem postępowania art. 9 k.p.a. oraz zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym art. 10 § 1 k.p.a. Podkreślić należy, że obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu obejmuje praktycznie wszystkie jego fazy, poczynając od wszczęcia postępowania poprzez fazę postępowania wyjaśniającego, okres między zakończeniem postępowania wyjaśniającego a wydaniem decyzji oraz sama fazę wydawania decyzji.
Z materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że w dniu 3 listopada 1997 roku wniosek o zwrot nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...] złożyła sama K. B. Tymczasem według treści postanowienia Sądu Rejonowego w Lublinie z 13 lutego 1979 roku, spadkobiercami ustawowymi po zmarłym byłym właścicielu nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...], są K. B. i W. B. W postępowaniu administracyjnym o zwrot wywłaszczonej nieruchomości konieczny jest udział wszystkich współwłaścicieli nieruchomości bądź ich następców prawnych. Z treści postanowienia z dnia 22 lipca 1998 roku wynika, że organ administracji publicznej zawiesił postępowanie administracyjne do czasu uzyskania przez K. B. pełnomocnictwa od W. B. W aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa dla K. B. Natomiast w aktach sprawy znajduje się wniosek W. B. o zwrot nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [,,,], oznaczonej jako działka gruntu numer [...] o powierzchni 730 metrów kwadratowych. Oczywistym więc jest, że w sprawie winien brać udział, obok K. B., także W. B., a K. B. nie mogła być uznawana za pełnomocnika W. B. Ponadto z akt sprawy wynika, że decyzja z dnia [...] roku numer [...] Prezydenta Miasta [...] została doręczona wyłącznie K. B. W aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia tej decyzji dla W. B., a także brak jest dowodu doręczenia dla wyżej wymienionego postanowienia z 19 października 1998 roku o podjęciu zawieszonego postanowienia oraz zawiadomienia o wyznaczeniu terminu rozprawy administracyjnej. Powyższe uchybienia w postępowaniu przed organem I instancji winny skutkować uchyleniem tej decyzji. Takie też rozstrzygnięcie zapadło w zaskarżonej decyzji, choć motywy tego rozstrzygnięcia były zupełnie inne. W tym stanie rzeczy uznając samo rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji za trafne, należało skargę wniesioną od tej decyzji oddalić.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.27 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz.368 ze zmianami) orzekł jak w sentencji wyroku.
Źródło: CBOSA (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) ↗, pobrane 4.10.2026. Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła. Wiążący jest tekst u wydawcy. Dane osobowe w dokumencie albo błąd? Napisz: zgłoś błąd; dane osobowe zakryjemy w ciągu 7 dni.
5 wyjaśnień za darmo. Logowanie przez Google albo e-mail, bez hasła i bez karty.