Wyrok WSA w Warszawie z 6 grudnia 2004 r., I SA 348/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 6 grudnia 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia osobnej kwatery stałej oddala skargę

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie WSA Monika Nowicka Asesor WSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka (spr.)
Inga Szcześniak protokolant

Uzasadnienie

I SA 348/03

Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 13 ust. 5 pkt 2, w związku z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2002 r., Nr 42, poz. 368) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w L. z dnia [....] listopada 2002 r., w sprawie zwolnienia osobnej kwatery stałej i przekwaterowania do kwatery zastępczej. W uzasadnieniu decyzji przedstawiony został następujący stan faktyczny:

decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. Dyrektor Oddziału Terenowego WAM w L. orzekł o zwolnieniu przez Z. S. osobnej kwatery stałej, w m. [...] ul. [....] a następnie przekwaterowanie do kwatery zastępczej w miejscowości P. ul. [....] obejmującej [...]pokoje, kuchnię, łazienkę z wc i przedpokój, o powierzchni użytkowej [...] m², w tym powierzchni mieszkalnej [...] m ², uzasadniając wydanie decyzji faktem nie uiszczania czynszu i opłat przez skarżącego, z tytułu zajmowanej kwatery.

Od powyższej decyzji odwołał się Z. S. W odwołaniu podniósł, że długotrwałe zadłużenie w opłatach za czynsz jest związane z trudną sytuacją rodzinną, z uwagi na ograniczone zasoby finansowe. Brakiem możliwości znalezienia zatrudnienia przez dorosłych członków rodziny. Natomiast przekwaterowanie do innej miejscowości w znacznym stopniu ograniczy możliwość znalezienia pracy, co spowoduje jeszcze większe ograniczenie dochodów.

Dyrektor Oddziału Rejonowego WAM stwierdził, że kwestie związane z regulacją opłat za osobną kwaterę stałą, a także konsekwencji niewywiązywania się z nich użytkownika kwatery, określa art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2002 r., Nr 42, poz. 368).

Z. S. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję. Podniósł w niej, że zadłużenie nie wynika z jego złej woli, lecz trudnej sytuacji materialnej rodziny. Brak pracy i choroba żony i syna. Przekwaterowanie do innej miejscowości pogorszy jeszcze bardziej sytuację, bowiem żona z dzieckiem straci kontakt z lekarzem a on dodatkową pracę, którą obecnie podjął.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie po wprowadzeniu z dniem 1 stycznia 2002 r. reformy sądownictwa administracyjnego – podlegała – w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z art.1§1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3§ 1 i § 2 pkt 1 ustawy – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi ogranicza się do badania zgodności orzeczenia z prawem.

Skarga nie jest zasadna, a podniesione w niej okoliczności nie mogą być uwzględnione.

Zagadnienie opróżniania kwater stałych zostało uregulowane w przepisach rozdziału 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r., Nr 42, poz. 368). Stosownie do treści art. 38 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku nieuiszczania czynszu i opłat za kwaterę stałą przez łączny okres czasu dłuższy niż trzy miesiące, Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wskazuje osobie zajmującej kwaterę inna kwaterę. W sytuacji, gdy osoba zajmująca kwaterę stałą odmówi przyjęcia i przeprowadzenia się do innej wskazanej przez organ kwatery i dalej nie wnosi czynszu i opłat za zajmowaną kwaterę stałą przez kolejne trzy miesiące, wówczas właściwy organ- dyrektor oddziału terenowego, podejmuje decyzję na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że ustawodawca w sposób jednoznaczny określił tryb postępowania poprzedzającego wydanie decyzji określonej w art. 42 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy. Ponadto ustawodawca określił jednoznacznie przesłanki, jakie muszą być spełnione, aby organ był władny skorzystać z ustawowego uprawnienia do wydania decyzji. Koniecznym jest by istniało zadłużenie z tytułu czynszu i opłat za zajmowaną kwaterę i aby zadłużenie, o którym wyżej mowa, obejmowało łącznie okres dłuższy niż trzy miesiące. Pozytywne ustalenia w tym zakresie dają podstawę do wskazania dłużnikowi innej kwatery Natomiast, jeżeli osoba zajmująca kwaterę stała, której wskazano inną kwaterę, odmówi jej przyjęcia i dalej nie wnosi czynszu i opłat za zajmowaną kwaterę przez kolejne trzy miesiące, wówczas dopiero organ umocowany jest do wydania decyzji, o której mowa w art. 42 ust. 1 ustawy. Poza sporem pozostaje więc okoliczność, że nieuiszczenie czynszu w okresie występującym bezpośrednio po wskazaniu innej kwatery i odmowie jej przyjęcia, spowodowała konieczność wydania przez organ decyzji o zwolnieniu kwatery stałej i przekwaterowaniu do kwatery zastępczej.

Z akt administracyjnych wynika, że przed wydaniem przez Dyrektora Oddziału Terenowego WAM decyzji z dnia [....] listopada 2002 r. nr [...] organ zwracał się do Z. S. z propozycją rozłożenia na raty zadłużenia istniejącego na jego koncie. Działania skarżącego, a właściwie ich brak, jak stwierdził organ, wskazują, że skarżący jest dłużnikiem uporczywym i wyjątkowo niesolidnym, nie wywiązującym się z podjętych zobowiązań. Z uwagi na długotrwałe wysokie zadłużenie trwające od 2000 r. i niewnoszenie bieżących opłat czynszowych organ zobowiązany był wydać decyzję na podstawie art. 42 ust. 1 cytowanej ustawy.

W tym stanie rzeczy organy zasadnie przyjęły, że skarżący swoim działaniem spełnił przesłanki z art. 38 powyższej ustawy.

Wobec powyższego Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)