Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 4 czerwca 1990 r., I SA 351/90

Teza

1. Ustalając, że zobowiązanemu do opróżnienia lokalu należy dostarczyć lokal zamienny lub pomieszczenie zastępcze, organ egzekucyjny powinien z urzędu zawiesić postępowanie egzekucyjne na zasadzie art. 54 par. 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. nr 24 poz. 151 ze zm./ w związku z art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165 ze zm./, chyba że zawieszenie postępowania zostanie spowodowane uzasadnionym zarzutem zobowiązanego, zgłoszonym na zasadzie art. 32 cytowanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
2. Postępowanie o przydział /dostarczenie/ pomieszczenia zastępczego nie jest prowadzone na wniosek wierzyciela /lub - tym bardziej - zobowiązanego do opróżnienia lokalu/, lecz jest konsekwencją niedopuszczalności egzekucji obowiązku opróżnienia lokalu w rozumieniu art. ust. 2 Prawa lokalowego oraz zbiegu kompetencji merytorycznych i egzekucyjnych w tym samym organie państwowym /art. 64 ust. 1 Prawa lokalowego/.
3. Prowadząc postępowanie egzekucyjne o eksmisję z lokalu /art. 64 Prawa lokalowego/ organy administracji nie mogą odmówić zobowiązanemu do opróżnienia lokalu przydzielenia pomieszczenia zastępczego tylko z tego powodu, że nie dysponują w danym okresie odpowiednim lokalem. Odmowa taka jest równoznaczna z uchyleniem się od obowiązku prowadzenia egzekucji.