Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 25 sierpnia 1993 r., I SA 36/93

Teza

W razie śmierci najemcy lokalu mieszkalnego przydzielonego jako pomieszczenie zastępcze osoby bliskie najemcy, które wstąpiły w stosunek najmu na podstawie art. 691 k. c., nabywają uprawnienia również do pomieszczenia zastępczego; przy ubieganiu się przez nie o przydział opróżnionej części tego lokalu na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165 ze zm./ ma zastosowanie art. 39 ust. 4 tej ustawy.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Urszuli K. na decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia 18 listopada 1992 r. w przedmiocie odmowy przydziału lokalu mieszkalnego.

Uzasadnienie

Prezydent Miasta W. decyzją z dnia 18 listopada 1992 r. nr SL. III. 7142/1-192/92 utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Dzielnicy w W. z dnia 30 czerwca 1992 r. nr L.

1. II-8174/VI-679/92, którą na podstawie art. 39 ust. 3 i 4 oraz art. 61 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165 ze zm./ odmówiono przydziału Urszuli i Krzysztofowi małżonkom K. dwuizbowego lokalu mieszkalnego nr 20 w domu nr 11 przy ul. L. w W. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta podał, że lokal nr 20 w domu nr 11 przy ul. L. został podzielony na dwa odrębne lokale. Lokal oznaczony jako nr 20a, składający się z pokoju i kuchni o powierzchni użytkowej 35,07 m2 i mieszkalnej 24,17 m2, został przydzielony Wacławowi i Halinie małżonkom K. jako pomieszczenie zastępcze. Po śmierci Wacława i Haliny K. w stosunek najmu tego lokalu wstąpił syn - Krzysztof K., co zostało potwierdzone pismem organu administracji z dnia 2 listopada 1989 r. Po śmierci najemcy lokalu nr 20 w domu nr 11 przy ul. L. o przydział tego lokalu wystąpiła Urszula K. - żona Krzysztofa. Z przepisów art. 39 ust. 3 i 4 prawa lokalowego wynika, że warunkiem otrzymania przydziału w ramach tzw. rozgęszczenia jest to, żeby najemca zajmował część lokalu wspólnego, a w razie zajmowania pomieszczenia zastępczego - aby na jedną uprawnioną do zamieszkania osobę przypadało mniej niż 5 m2 powierzchni mieszkalnej. W lokalu zajmowanym przez rodzinę K. na jedną osobę przypada ok. 8,05 m2 powierzchni mieszkalnej, a więc powołany przepis ustawy wyłącza możliwość tzw. rozgęszczenia przez przydział dodatkowej powierzchni mieszkalnej. Nie jest spełniony również drugi warunek wynikający z tego przepisu, gdyż rodzina K. zajmuje lokal, który od 1984 r. jest lokalem samodzielnym. Na podział lokalu nr 20 przy ul. L. nr 11 na dwa lokale dwuizbowe wyraził zgodę pismem z dnia 21 września 1983 r. Wydział Architektury Urzędu Dzielnicowego, a pismem z dnia 7 lutego 1984 r. Wydział ten poinformował, że podział lokalu nr 20 na dwa mieszkania został wykonany zgodnie z pozwoleniem. Przydział na rzecz rodziny K. drugiego samodzielnego lokalu jest w świetle prawa lokalowego niemożliwy. Podniesiony przez Urszulę K. fakt, że oba mieszkania łączy wspólny piec, w którym zamontowane są grzałki, jest stanem zastanym i funkcjonującym już od kilku lat. Problem ten może być rozwiązany przez zainstalowanie innych urządzeń grzewczych dla lokalu nr 20a.

Urszula K. zaskarżyła omówioną wyżej decyzję Prezydenta Miasta W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem skarżącej, nie powinna ona być traktowana jak "lokatorka pomieszczenia zastępczego". Artykuł 691 k. c., na którego podstawie wydano decyzję w Urzędzie Dzielnicowym, nie stwierdza, że przejmując lokal po zmarłym, dziedziczymy takie same czy też inne do niego prawa. Z racji posiadania wspólnego pieca z lokalem, o który się ubiega, jest odcięta od paleniska, a sugestia zainstalowania innych urządzeń grzewczych jest co najmniej niewłaściwa, ponieważ skarżąca poniosła już wystarczające koszty, instalując gaz. Mieszkanie nie ma ponadto odpowiedniego systemu wentylacyjnego na skutek zamurowania przewodu wentylacyjnego.

Prezydent Miasta w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, uznając zaskarżone rozstrzygnięcie za zgodne z obowiązującymi przepisami i wywodząc podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Faktem jest, że Halina i Wacław małżonkowie K. mieli uprawnienia do pomieszczenia zastępczego, decyzją bowiem z dnia 7 marca 1984 r. nr L-1-II-8174/VI/202/84 Naczelnik Dzielnicy w W. przydzielił im jako pomieszczenie zastępcze lokal nr 20a w domu nr 11 przy ul. L. w W. Byli oni zatem najemcami pomieszczenia zastępczego. Skoro zaś po śmierci Haliny i Wacława K. w stosunek najmu tego pomieszczenia zastępczego wstąpił na podstawie art. 691 k. c. ich syn Krzysztof K., to nabył takie prawo, jakie mieli rodzice, czyli prawo najmu pomieszczenia zastępczego. Nie mógł bowiem nabyć więcej, niż mieli rodzice. (...)

W razie śmierci najemcy lokalu mieszkalnego przydzielonego jako pomieszczenie zastępcze osoby bliskie najemcy, które wstąpiły w stosunek najmu na podstawie art. 691 k. c., nabywają uprawnienie również do pomieszczenia zastępczego, a zatem przy ubieganiu się przez nie o przydział opróżnionej części tego lokalu na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165 ze zm./ ma zastosowanie art. 39 ust. 4 tej ustawy.

Skoro więc - jak wynika z powyższego - Urszula i Krzysztof małżonkowie K. są najemcami pomieszczenia zastępczego, to mogliby uzyskać przydział opróżnionej części lokalu na podstawie art. 39 ust. 3 prawa lokalowego tylko wówczas, gdyby zajmowali mniej niż 5 m2 powierzchni mieszkalnej na jedną osobę. Tymczasem w lokalu zajmowanym przez rodzinę K. na jedną osobę przypada ok. 8,05 m2 powierzchni mieszkalnej. Już to wyłącza możliwość przydziału na ich rzecz lokalu mieszkalnego na podstawie art. 39 ust. 3 prawa lokalowego, gdyby stanowił on część lokalu zajmowanego również przez wyżej wymienionych.

Z akt sprawy jednak wynika, że lokale nr 20 i 20a w domu nr 11 przy ul. L. w W. są po podziale dwoma samodzielnymi lokalami mieszkalnymi, co w ogóle wyłącza możliwość zastosowania art. 39 ust. 3 prawa lokalowego. Lokal nr 20 w domu nr 11 przy ul. L. nie mógł być też przydzielony wyżej wymienionym osobom na jakiejkolwiek innej podstawie prawnej, gdyż stoi temu na przeszkodzie art. 28 ust. 1 prawa lokalowego.

Powyższe wywody uzasadniają konkluzję, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, i dlatego na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę należało oddalić.