Uzasadnienie
Czesław M. wystąpił do Urzędu Dzielnicowego w Warszawie o oddanie mu w użytkowanie wieczyste działki przy ul. S. nr 54. Podał, że działka jest zabudowana. Znajdujący się na niej budynek został zbudowany jako tzw. dzikie budownictwo, ale obecnie wymaga remontu. Czesław M. mieszka w nim z rodziną od 1959 r.
Naczelnik Dzielnicy decyzją z dnia 29 stycznia 1982 r., wydaną na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach /Dz.U. 1969 nr 22 poz. 159 ze zm./, odmówił ustanowienia użytkowania wieczystego działki przy ul. S. nr 54 w Warszawie z uzasadnieniem, że działka ta przewidziana jest na cele budownictwa oświaty, a istniejąca zabudowa nie jest przewidziana do adaptacji stałej.
Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym decyzją z dnia 25 lutego 1982 r. nr GKM-III-8224/38/82 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, powołując się na opinię urbanistyczną, z której wynika, że działka przeznaczona jest na cele budownictwa oświatowego.
Stanisław M., syn Czesława M., zaskarżył decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący, mieszkający razem z ojcem w domu znajdującym się na spornej działce, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i oddanie im działki w użytkowanie wieczyste oraz stworzenie możliwości remontu budynku. W razie negatywnego załatwienia obu tych spraw, skarżący wnosił o "mieszkanie zastępcze", prośbę swą motywując złym stanem technicznym budynku.
Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy nie znalazł po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym decyzją z dnia 25 lutego 1982 r. nr GKM-III-8224/38/82 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, powołując się na opinię urbanistyczną, z której wynika, że działka przeznaczone jest na cele budownictwa oświatowego.
Stanisław M., syn Czesława M., zaskarżył decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący, mieszkający razem z ojcem w domu znajdującym się na spornej działce, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i oddanie im działki w użytkowanie wieczyste oraz stworzenie możliwości remontu budynku. W razie negatywnego załatwienia obu tych spraw, skarżący wnosił o "mieszkanie zastępcze", prośbę swą motywując złym stanem technicznym budynku.
Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku w części dotyczącej ustanowienia użytkowania wieczystego działki. W sprawach remontu i mieszkania zastępczego należy, jak podał, zwrócić się do właściwych komórek Urzędu Dzielnicowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Do Naczelnego Sądu Administracyjnego należy jedynie badanie decyzji administracyjnych co do ich zgodności z prawem /art. 196 par. 1 Kpa/. Sąd ten nie może badać celowości ani słuszności rozstrzygnięć objętych decyzją, ani tym bardziej wydawać decyzje administracyjne za organy administracji państwowej. W sprawie objętej skargą Stanisława M. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał więc zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy.
Podstawą tej decyzji jest art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach /Dz.U. 1969 nr 22 poz. 159 ze zm./. W myśl tego przepisu tereny państwowe mogą być oddane w użytkowanie wieczyste, jeżeli jest to zgodne z celami ustalonymi w planie zagospodarowania przestrzennego. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, odmawiającą ustanowienia na rzecz Czesława M. użytkowania wieczystego działki położonej przy ul. S. nr 54 w Warszawie, organ odwoławczy powołuje się na opinię urbanistyczną, z której ma wynikać, że działka ta jest przeznaczona na cele budownictwa oświaty. Opinia urbanistyczna nie jest pojęciem znanym prawu powszechnie obowiązującemu, treść zatem takiej opinii nie może rodzić żadnych skutków prawnych w postępowaniu administracyjnym, a decyzja administracyjna nie może być nią uzasadniona.
Dla rozstrzygnięcia objętego zaskarżoną decyzją istotne znaczenie ma plan zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie sprawa nie jest wyjaśniona. Ze znajdującej się w aktach odręcznej notatki, oznaczonej nr AGK/GT/8224/D7/82 z dnia 23 stycznia 1982 r. i podpisanej przez kierownika Pracowni "Południe" mgr inż. arch. Jana P., wynika, że według obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Stołecznego Warszawy z 1969 r. omawiana działka znajduje się na terenie przeznaczonym pod budownictwo oświaty. W następnym zdaniu tej notatki stwierdza się, że według projektu rewizji planu ogólnego Miasta Stołecznego Warszawy tereny przy ul. str. przeznaczono pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności. Jednocześnie podaje się informację, że dla tych terenów został opracowany plan szczegółowy terenu zabudowy niskiej. Z dalszej treści notatki jednak może wnioskować, że sporna działka jest przewidziana pod budownictwo oświaty. W tej notatce zamieszczono też informację, że istniejąca zabudowa na omawianej działce nie jest przewidziana do adaptacji stałej, obejmuje ona budynek czasowy bez dopuszczenia remontu kapitalnego.
Zarówno zaskarżona decyzja, jak też wyżej powołana notatka nie wyjaśniają sprawy obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowiłby podstawę do wymaganego przez art. 4 ust. 1 ustawy o gospodarce terenami w miastach i osiedlach rozstrzygnięcia w sprawie wnioskowanego ustanowienia użytkowania wieczystego tej działki. W notatce z dnia 23 stycznia 1982 r. /być może, jest to owa opinia urbanistyczna, powołana w zaskarżonej decyzji/ używa się pojęć "plan ogólny (...) z 1969 r.", "projekt rewizji planu ogólnego (...)", "opracowany plan szczegółowy terenu zabudowy niskiej (...)", lecz nie określa się, jaka jest moc obowiązująca tych planów w świetle przepisów ustawy o planowaniu przestrzennym, a zwłaszcza - jaki obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego pozwala ściśle określić, że działka przy ul. S. nr 54, znajdująca się wśród terenów zabudowy niskiej, jest wyłączona z tej zabudowy. W rozpoznanej sprawie zagadnienie to jest nie wyjaśnione, nie udokumentowane i nie znalazło wymaganego prawem wyrazu w uzasadnieniu decyzji. Te braki wskazują, że sprawa nie została wyjaśniona w stopniu niezbędnym do jej rozstrzygnięcia. Naruszono zatem wiele przepisów postępowania administracyjnego, a zwłaszcza art. 7, art. 77 par. 1 i art. 107 par. 3 Kpa Naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów - stosownie do art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa - należało orzec jak w sentencji. Sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy i załatwienia zgodnie z prawem.