Uzasadnienie
Centralna Komisja do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych decyzją z dnia 25 stycznia 1999 r. (...) opartą na art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych /Dz.U. nr 65 poz. 368/ utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału Mechanicznego Politechniki W. z 25 marca 1998 r. odmawiającą, Tomaszowi S. wszczęcia przewodu habilitacyjnego.
W uzasadnieniu decyzji Komisja podniosła, że odwołanie Tomasza S. od uchwały Rady Wydziału Mechanicznego Politechniki W., o której wyżej mowa zostało zgodnie z par. 8 Statutu Komisji skierowane do rozpatrzenia w Sekcji Nauk Technicznych. Sekcja po zapoznaniu się z odwołaniem i po wysłuchaniu recenzentów Komisji odmówiła poparcia wniosku o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału /0 tak, 34 nie, 0 wstrzymujących się/. W ocenie Centralnej Komisji dr Tomasz S. nie przedstawił rozprawy habilitacyjnej spełniającej wymagania art. 15 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych. Przede wszystkim rozprawa nie rozwiązuje konkretnego zagadnienia, ani z zakresu przeróbki plastycznej, ani z zakresu trybologii. W takiej sytuacji nie ma żadnych podstaw aby traktować rozprawę jako znaczny wkład w rozwój dyscypliny naukowej budowa i eksploatacja maszyn, czego wymaga się w art. 15 ust. 1 ww. ustawy.
Tomasz S. operuje wzorami i zależnościami ogólnie znanymi, nazywając to "sformułowaniem ogólnego prawa tarcia mieszanego", nie uwzględniając przy tym nie tylko najnowszych, ale i wcześniejszych wieloletnich badań i sformułowań dotyczących tarcia mieszanego. Ponadto rozprawa habilitacyjna jest kompilacją prac prowadzonych z udziałem jej autora przez zespół badawczy, jest więc faktycznie opracowaniem wykorzystującym wyniki prac zespołu. Ustawa o tytule naukowym i stopniach naukowych w art. 15 ust. 4 dopuszcza wprawdzie możliwość przedstawienia części pracy zespołowej jako rozprawy habilitacyjnej ale tylko tej części, która jest indywidualnym wkładem kandydata do wspólnych opracowań i stanowi opracowanie wydzielonego zagadnienia. Tomasz S. występując o wszczęcie przewodu habilitacyjnego nie przedstawił żadnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, co jest jego indywidualnym wkładem do prac zespołowych i które wydzielone zagadnienie on opracował. W tych warunkach rozprawa habilitacyjna w sposób oczywisty nie spełnia wymagań ustawowych i uchwała o odmowie wszczęcia przewodu habilitacyjnego jest uzasadniona.
Prezydium Centralnej Komisji podzieliło stanowisko zajęte przez Sekcję i w głosowaniu postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału /za utrzymaniem w mocy uchwały 10, przeciw 0, wstrzymujących się 0/.
Na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych skargę do NSA wniósł Tomasz S. Zarzucając zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych skarżący podnosił w skardze, że 12 grudnia 1996 r. złożył wniosek o przeprowadzenie przewodu habilitacyjnego przez Radę Wydziału Mechanicznego Politechniki W. Spełniając przy tym wszystkie warunki formalne wymagane ustawą do wszczęcia przewodu habilitacyjnego.
Rada Wydziału Mechanicznego uchwałę z 28.03.1998 r. odmówiła mu wszczęcia przewodu habilitacyjnego. Od tej uchwały skarżący wniósł odwołanie do Centralnej Komisji zarzucając, że uchwała nie zawiera uzasadnienia co stanowi naruszenie art. 107 par. 3 Kpa, a nadto udokumentował fakt, że przedłożona monografia stanowić może znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej.
Centralna Komisja nie uwzględniła odwołania.
Nie ustosunkowała się jednak do podnoszonego w odwołaniu zarzutu braku uzasadnienia w uchwale Rady Wydziału Mechanicznego.
Ponadto zdaniem skarżącego Centralna Komisja dokonując oceny rozprawy habilitacyjnej przekroczyła granice swych ustawowych kompetencji ponieważ ustawa jednoznacznie określiła /art. 16 ust. 1/ jednostki organizacyjne upoważnione do przeprowadzenia przewodu habilitacyjnego. Nie dokonała natomiast Komisja oceny uchwały Rady Wydziału Mechanicznego. Dokonując pozakompetencyjnej oceny rozprawy habilitacyjnej Centralna Komisja uzasadnia ją lakonicznym stwierdzeniem, że "rozprawa nie rozwiązuje konkretnego zagadnienia (...)" oraz, że "(...) operuje wzorami i zależnościami ogólnie znanymi (...) nie uwzględniając przy tym nie tylko najnowszych ale i wcześniejszych wieloletnich badań i sformułowań dotyczących tarcia mieszanego". Trudno jest według skarżącego dyskutować na poziomie takich ogólników, nie będących przykładem wszechstronnego i wyczerpującego postępowania dowodowego.
Na ponad 130 stronach swojej monografii zawarł skarżący koncepcję i szczegółowe rozwiązania teorii tarcia mieszanego w kontakcie konformalnym. Mimo wyliczenia przez niego własnych oryginalnych rozwiązań będących znacznym wkładem w rozwój nauki Centralna Komisja nie ustosunkowała się do tego w sposób konkretny wykazując ich wadliwość. Pomimo że w pracy tej cytowanych jest ponad 100 pozycji światowej literatury z przedziału czasowego począwszy od lat 30 do 1994 r., to fakt ten oceniono negatywnie pisząc ogólnikowo bez jakichkolwiek przykładów lub wyliczeń o nieuwzględnieniu najnowszych i wcześniejszych badań na temat tarcia mieszanego. Postępowanie takie - jest sprzeczne z zasadą przekonywania i budzi u niego przeświadczenie o lekceważeniu, stronniczości i niesprawiedliwości administracji państwowej.
Gołosłowne też i nieprawdziwe jest twierdzenie Centralnej Komisji., że rozprawa habilitacyjna jest kompilacją różnych prac z udziałem Tomasza S., co czyni z niej pracę zespołową w tym tylko, że Centralna Komisja nie wymieniła członków tego zespołu, ani nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie tego twierdzenia.
Skarżący do wniosku o przeprowadzenie rozprawy habilitacyjnej załączył publikację książkową, której jest jedynym autorem. W rozpatrywanym okresie nie kierował pracą żadnego zespołu badawczego. Brał natomiast udział w projekcie zbiorowym w ramach, którego kilkudziesięciu pracowników naukowych z teren u Niemiec i Szwajcarii samodzielnie opracowywało przydzielone im odrębne tematycznie zagadnienia. Projekt ten w ramach, którego Tomasz S. zajmował się zużyciem narzędzi do obróbki plastycznej metali ukończony został w 1993 r. Publikacja książkowa zgłoszona przez niego jako rozprawa habilitacyjna powstała natomiast w ramach umowy o dzieło zawartej między prof. Geigerem a nim, co w sposób jednoznaczny określa jej autora. W związku z tym nie zachodzi przypadek pracy zespołowej, o którym mowa w art. 15 ust. 4 ustawy i nie miał skarżący obowiązku udowadniania indywidualnego wkładu do takiej pracy. Przedłożona rozprawa habilitacyjna jest ukoronowaniem prac prowadzonych przez niego na Uniwersytecie Erlangen-Nuernberg w ramach projektu zbiorowego PSU finansowanego przez Fundację Volkswagena oraz projektu badawczego DFG. W projekcie tym, którego zadaniem było opracowanie metody symulacji procesów obróbki plastycznej za pomocą metody elementów skończonych, brało udział łącznie - 35 pracowników naukowych z 9 niemieckich i szwajcarskich instytutów.
O znacznym wkładzie omawianej rozprawy w rozwój nauki mogą świadczyć również losy tej monografii po jej opublikowaniu.
Na bazie koncepcji i badań zawartych w tej rozprawie prowadzony był w Katedrze prof. M. Geigera projekt badawczy kontynuujący rozpoczęte przez skarżącego badania. W ich wyniku powstała seria publikacji naukowych uwieńczona pracą doktorską.
Sama koncepcja pomiaru chropowatości powierzchni będąca w rozprawie habilitacyjnej podstawą do weryfikacji zaproponowanych rozwiązań teoretycznych znalazła zastosowanie w zupełnie innej dziedzinie - stosowana jest obecnie w niemieckim przemyśle motoryzacyjnym do oceny połysku lakieru. Przy tak ostrej kontroli i w końcu pozytywnej ocenie jego pracy, dokonanej przez wysokiej klasy międzynarodowych fachowców, Tomasz S. jest zdania, że przedłożona przez niego rozprawa habilitacyjna może stanowić znaczny wkład w rozwój określonej dziedziny nauki i tym samym spełnia ona ustawowe warunki niezbędne do nadania stopnia doktora habilitowanego.
W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi podnosząc nadto, że faktycznie uzasadnienie uchwały Rady Wydziału Mechanicznego Politechniki W. z 25.03.1998 r. jest lakoniczne wskazujące na niski poziom merytoryczny rozprawy habilitacyjnej skarżącego. Uchwały rad wydziałów w sprawach naukowych zapadają zgodnie z obowiązującym prawem w głosowaniu tajnym i trudno oczekiwać szczegółowej motywacji działania organu kolegialnego, który swoje stanowisko ustala w głosowaniu tajnym. W tej sytuacji Centralna Komisja zbadała czy okoliczności, przedstawione przez habilitanta dowody jego kwalifikacji naukowych podważają zasadność powyższej uchwały Rady Wydziału. Zarzut przekroczenia przez Centralną Komisję swych kompetencji jest bezzasadny, bowiem niemożliwa jest ocena zasadności uchwały Rady Wydziału, wynikającej z oceny osiągnięć skarżącego, bez własnej weryfikacji słuszności tej oceny. Obowiązkiem skarżącego, wynikającym z art. 14 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych było przedstawienie dowodów uzyskania, po doktoracie, znacznego dorobku naukowego. W toku oceny okazało się, że dorobek ten poza rozprawą habilitacyjną jest znikomy. Podkreśla to w swej recenzji prof. Stanisław Pytko - recenzent Centralnej Komisji.
W tej sytuacji podstawowym dowodem kwalifikacji naukowych skarżącego mogła być rozprawa habilitacyjna i jej ocena służyła odpowiedzi na pytanie czy wszczęcie przewodu habilitacyjnego jest zasadne i możliwe.
Zdaniem skarżącego wystarczy spełnienie kilku formalnych kryteriów, by Rada Wydziału miała obowiązek wszcząć przewód habilitacyjny, odkładając ocenę dorobku na czas trwania przewodu. Jest to pogląd błędny. Już samo wszczęcie przewodu uzależnione jest od przedłożenia dowodu posiadania znacznego dorobku naukowego. Do ocen y zasadności wniosku Rada Wydziału, której omawiana sprawa dotyczy, jest wystarczająco przygotowana, ma odpowiednie uprawnienia formalne, stanowi jedno z najsilniejszych, w rozpatrywanym zakresie nauki /mechanika/, gremium naukowe, grupujące wybitnych specjalistów z tej dziedziny.
Niezależna ocena Centralnej Komisji z udziałem dwu niezależnie od siebie przygotowujących opinie recenzentów w pełni potwierdziła zasadność oceny wniosku o wszczęcie przewodu habilitacyjnego dokonanej przez Radę Wydziału. Fakt wydania rozprawy habilitacyjnej w renomowanym wydawnictwie niemieckim, pozytywne opinie wydawnicze nie mogą podważać zasadności tej oceny. W tym wydawnictwie ukazuje się wielka liczba publikacji o różnym poziomie i znaczeniu dla nauki i tylko niewielka ich część prezentuje poziom odpowiadający polskim /i niemieckim/ wymaganiom habilitacyjnym.
Skarżący kwestionuje zarzut Centralnej Komisji, że jego rozprawa jest kompilacją różnych prac naukowych z nieustalonym, wkładem i rolą skarżącego w tych pracach. Fakt ten potwierdzili dwaj niezależnie od siebie sporządzający opinię w tej sprawie recenzenci Centralnej Komisji, wskazując, że rozprawa habilitacyjna zawiera treści zaczerpnięte z literatury i z dużej zespołowej pracy badawczej, prowadzonej z udziałem skarżącego i że przygotowana jest ona w taki sposób, że nie można jednoznacznie rozstrzygnąć co jest własnym indywidualnym osiągnięciem skarżącego, a co stanowi wspólną własność intelektualną szerszego grona autorów. Tego rodzaju rozprawa, niezależnie od swego poziomu naukowego /a jest on nieodpowiedni/, nie może stanowić dowodu kwalifikacji naukowych wymaganych do uzyskania stopnia doktora habilitowanego, zwłaszcza gdy innych poważniejszych dowodów brak. Wynika to, zdaniem Centralnej Komisji z treści art. 16 ust. 4 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych. Skoro istnieją dwa różne powody, istotne w ocenie zasadności odmowy wszczęcia przewodu habilitacyjnego /niski poziom osiągnięć przedstawionych przez kandydata i brak jednoznacznego wyodrębnienia co stanowi jego indywidualne osiągnięcia/ i każdy z nich przemawia za taką odmową, Centralna Komisja nie miała podstaw, aby uchylić uchwałę Rady Wydziału.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Kwestie związane z uzyskaniem stopnia naukowego doktora habilitowanego regulują przepisy ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych /Dz.U. nr 65 poz. 386/ oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 października 1991 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzenia czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu naukowego /Dz.U. nr 92 poz. 410/. Stosownie do postanowień art. 9 cytowanej ustawy stopień naukowy jest nadawamy w drodze przewodu wszczętego na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia. Nie oznacza tu wszakże, że złożenie wniosku powoduje automatycznie wszczęcie przewodu o nadanie stopnia naukowego w tym przypadku doktora habilitowanego. Wskazują na to jednoznacznie dalsze przepisy ustawy odnoszące się do przewodu habilitacyjnego. Według art. 14 omawianej ustawy do przewodu habilitacyjnego może być dopuszczona osoba, która posiadając stopień naukowy doktora, uzyskała znaczny dorobek naukowy lub artystyczny i przedłożyła rozprawę habilitacyjną. Zatem o dopuszczeniu do przewodu habilitacyjnego - czyli jego wszczęciu przez radę wydziału w przypadku szkoły wyższej - decyduje wykazanie się przez wnioskodawcę uzyskania znacznego dorobku naukowego po otrzymaniu stopnia naukowego doktora oraz przedłożenie rozprawy habilitacyjnej. Jest zrozumiałym, że powinny również zostać spełnione przez osobę ubiegającą się o nadanie stopnia naukowego dr habilitowanego formalne wymogi przewidziane w par. 11 powołanego rozporządzeniem Premiera, także jak złożenie: 1/ oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu stwierdzającego uzyskanie stopnia naukowego doktora, 2/ autoreferatu, 3/ wykazu publikowanych prac naukowych lub twórczych prac zawodowych albo artystycznych, 4/ rozprawy habilitacyjnej w pięciu egzemplarzach, 5/ informacji o przebiegu przewodu habilitacyjnego jeżeli uprzednio kandydat ubiegał się o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego, ale zasadniczą podstawą materialnoprawną wszczęcia przewodu habilitacyjnego stanowią tu unormowania art. 14 ustawy. Wskazuje to, że organ szkoły wyższej, który zgodnie z art. 16 ustawy przeprowadza przewód habilitacyjny i nadaje stopień naukowy dr habilitowanego powinien przed podjęciem uchwały w sprawie ewentualnego wszczęcia przewodu habilitacyjnego /art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy/ dokonać oceny dorobku naukowego kandydata i sprawdzić czy przedłożył on rozprawę habilitacyjną.
W tym celu w myśl par. 13 ww. rozporządzenia rada jednostki organizacyjnej uprawnionej do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego może powołać zespół w celu przygotowania wniosków dotyczących czynności przewodu habilitacyjnego określonych w art. 16 ust. 2 pkt 1-3 ustawy, w tym w pierwszym rzędzie wniosków odnośnie wszczęcia takiego przewodu. Rada Wydziału Mechanicznego Politechniki W. powołała w dniu 18 grudnia 1996 r. Komisję ds. przewodu habilitacyjnego dr inż. Tomasza S. Na posiedzeniu Rady Wydziału w dniu 25.03.1998 r., na którym została podjęta niekorzystna dla Tomasza S. uchwała odmawiają ca otwarcia mu przewodu habilitacyjnego. Komisja, o której mowa przedstawiała swoją opinię w kwestii otwarcia przewodu. W opinii tej, którą jak wynika z wyciągu z protokółu 16/96-49/ z posiedzenia Rady Wydziału Mechanicznego Politechniki W. w dniu 25.03.1998 r. przedstawił jej przewodniczący stwierdza się, że "habilitant posiada odpowiedni dorobek naukowy". Stwierdzenie to pozwala mniemać, że dorobek naukowy kandydata uznając za odpowiedni Komisja oceniała w aspekcie art. 14 ustawy a nie tylko formalnie pod względem ilości publikowanych prac naukowych.
Stanowisko Komisji w tym względzie nie zostało przez Radę Wydziału zakwestionowane co potwierdza przebieg dyskusji przeprowadzonej wówczas na Radzie Wydziału Mechanicznego wskazujący, że ocena dorobku naukowego kandydata poza tym co przedstawiła Komisja nie była jej przedmiotem, a głównie sama rozprawa habilitacyjna. Wskazywałoby to, że przewidziany w art. 14 ustawy warunek dopuszczenia do przewodu habilitacyjnego w postaci "znacznego dorobku naukowego" został w ocenie Rady Wydziału Mechanicznego Politechniki W. przez wnioskodawcę spełniony. Na temat dorobku naukowego Tomasza S. Centralna Komisja do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych nie wypowiedziała się w swej decyzji. Dopiero w odpowiedzi na skargę wyraziła swój pogląd w tej kwestii stwierdzając, że skarżący nie przedstawił dowodów uzyskania po doktoracie znacznego dorobku naukowego. Oparła się tu Centralna Komisja na recenzji prof. Stanisława Pytko - recenzenta Centralnej Komisji - który ocenił zdaniem Komisji dorobek kandydata jako znikomy. Centralna Komisja powołała w postępowaniu odwoławczym dwóch recenzentów w osobach prof. Stanisława Pytko i prof. Roberta Szyndlera.
Prof. Stanisław Pytko w swej opinii z 24.11.1998 r. dorobek naukowy Tomasza S. po uzyskaniu stopnia naukowego doktora ocenił jako "żaden". Drugi z recenzentów prof. Robert Szyndler opracowujący swą recenzję na podstawie takiej samej dokumentacji jak prof. Stanisław Pytko był bardziej powściągliwy w swej opinii na temat dorobku naukowego skarżącego stwierdzając, iż pod względem formalnym Tomasz S. udokumentował swój dorobek naukowy i wymienił w jakiej postaci.
Stwierdził też, że dr inż. Tomasz S. traktuje przedstawioną przez siebie dokumentację dorobku naukowego zawartą we wniosku o przeprowadzenie przewodu habilitacyjnego - za kompletną i wystarczającą. W tej sytuacji zarówno Komisja Rady Wydziału ds. przewodu habilitacyjnego dr T.S. jak i Rada Wydziału Mechanicznego, dysponowały - według recenzenta - kompletną dokumentacją osiągnięć naukowych zainteresowanego i mogły na tej podstawie wydać obiektywną opinię". Jak wykazano Komisja Rady Wydziału ds. przewodu habilitacyjnego dr inż. T. S. na posiedzeniu Rady Wydziału Mechanicznego w dniu 25.03.1998 r. przedstawiła dorobek naukowy kandydata jako odpowiedni. Przebieg dyskusji na tym posiedzeniu Rady Wydziału nie wskazuje by ta ocena dorobku naukowego T.S. została podważona. Nie podważyła jej też w swej decyzji również i Centralna. Komisja, która w uzasadnieniu decyzji dokonała tylko oceny rozprawy habilitacyjnej.
Centralna Komisja zakwestionowała dorobek naukowy wnioskodawcy dopiero w odpowiedzi na skargę nie usiłując nawet wyjaśnić rozbieżności w ocenie tego dorobku powstałych między Radą Wydziału Mechanicznego Politechniki W. a jednym z recenzentów Centralnej Komisji, którego stanowisko w tej kwestii podzieliła.
Skarżący przedłożył jak tego wymaga przepis art. 14 ustawy rozprawę habilitacyjną. O tym czy przedstawiona praca odpowiada wymaganiom art. 15 ust. 1 ustawy tzn. stanowi znaczny wkład naukowy autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej odpowiedź zdaniem Sądu dać winna nie dyskusja na Radzie Wydziału poprzedzająca podjęcie przez Radę uchwały w przedmiocie wszczęcia przewodu habilitacyjnego ale przebieg przewodu habilitacyjnego.
Oceny rozprawy habilitacyjnej winni bowiem dokonać recenzenci powołani zgodnie z art. 18 ust. 3 ustawy, z których w przypadku przewodu habilitacyjnego /na trzech/ dwóch przynajmniej musi być spoza jednostki organizacyjnej przeprowadzającej przewód.
Gwarantuje to osobie zainteresowanej obiektywne przeprowadzenie przewodu habilitacyjnego a zwłaszcza obiektywną ocenę pracy zgłoszonej jako rozprawa habilitacyjna.
Właśnie zgodnie z treścią par. 14 ww. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów to recenzja winna dać odpowiedź czy rozprawa habilitacyjna spełnia wymogi ustawy, a przede wszystkim czy może być uznana za znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej a nie dyskusja na Radzie Wydziału przed podjęciem uchwały w sprawie wszczęcia przewodu, czy praca reprezentuje "stosowny poziom merytoryczny" odpowiadający wymogom art. 15 ustawy.
Tymczasem w tej sprawie właśnie ocena pracy habilitacyjnej skarżącego, że nie reprezentuje ona odpowiedniego poziomu merytorycznego legła u podstaw negatywnej dla wnioskodawcy uchwały Rady Wydziału z 25.03.1998 r. odmawiającej mu wszczęcia przewodu habilitacyjnego. Wprawdzie w postępowaniu przed Centralną Komisją zostali powołani recenzenci, którzy dokonali oceny rozprawy habilitacyjnej skarżącego ale nie można tego uznać za naprawienie błędu organu I instancji bowiem w tym przypadku Komisja zastąpiła organ I instancji, a do tego uprawnień zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy nie posiadała; rolą Centralnej Komisji jest sprawdzenie czy działanie organu było prawidłowe a nie zastępowanie go. Przewód habilitacyjny przeprowadzany jest bowiem przed Radą, Wydziału a nie Centralną, Komisję, która uchwały Rady Wydziału podejmowane w tym względzie może tylko albo utrzymać w mocy gdy stwierdzi, że działanie organu I instancji było zgodne z prawem lub też uchylić je w przypadku np. braków w postępowaniu dowodowym i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej /art. 19 ust. 2/. Prowadzi to do wniosku, że zarówno decyzja Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych jak i uchwała Rady Wydziału Mechanicznego Politechniki W. zostały wydane z naruszeniem prawa co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tego względu NSA na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym uchylił zarówno decyzję Centralnej Komisji jak i utrzymaną nią, w mocy uchwałę Rady Wydziału Mechanicznego Politechniki W.