Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 18 lipca 1983 r., I SA 473/83

Teza

1. Na podstawie art. 200 par. 2 może być wydana decyzja tylko wówczas, jeżeli uwzględnia w całości skargę, gdyż tylko takie rozwiązanie może być następstwem uznania skargi w całości za słuszną.
2. Organ orzekający na podstawie art. 200 par. 2 Kpa, może zmienić własne orzeczenie objęte zaskarżoną decyzją i ustalić jego treść w sposób, z którego jednoznacznie wynika uznanie skargi za słuszną, może też uchylić swoją decyzję, jeżeli uwzględnienie skargi polegałoby na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.
3. Częściowe uwzględnienie skargi, a zawieszenie postępowania w odniesieniu do pozostałej części skargi, z przyczyn o których mowa w art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa nie może być uznane za zgodne z dyspozycją art. 200 par. 2 Kpa; warunkuje to bowiem końcowy rezultat załatwienia sprawy, do którego zmierzała skarga, od określonego zdarzenia, czyniącego przy tym załatwienie sprawy niepewnym.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zawieszenie postępowania następuje w drodze postanowienia /art. 101 Kpa/.