Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą) z 4 maja 1992 r., I SA 490/92

Teza

W świetle art. 5 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 4 lipca 1991 r. o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego /Dz.U. nr 66 poz. 287/ przewodniczący komitetu kościelnego nie jest organem parafii i nie jest upoważniony do występowania w imieniu parafii.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił na podstawie art. 204 par. 1 Kpa skargę Parafii Kościoła Autokefalicznego w P. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia 17 grudnia 1991 r. w przedmiocie nabycia z mocy prawa przez gminę O. własności nieruchomości.

Uzasadnienie

Artykuł 5 ust. 1 ustawy z dnia 4 lipca 1991 r. o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego /Dz.U. nr 66 poz. 287/ przewiduje, że w skład struktury organizacyjnej Kościoła wchodzą osoby prawne wymienione w art.

6. Artykuł 5 ust. 2 tej ustawy stwierdza, że ilekroć w ustawie jest mowa o władzy kościelnej, rozumie się przez to organ właściwej kościelnej osoby prawnej. Artykuł 6 ust. 1 pkt 4 powołanej wyżej ustawy z kolei przewiduje, że osobami prawnymi Kościoła są m.in. parafie, a jej artykuł 6 ust. 2 pkt 4 stwierdza, że organem parafii jest proboszcz. Oznacza to, że w imieniu parafii występować może tylko proboszcz.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w imieniu parafii podpisał przewodniczący Komitetu Kościelnego. Przewodniczący Komitetu Kościelnego, jak wyżej wskazano, nie jest organem parafii i nie jest upoważniony do występowania w imieniu parafii. Skarga więc pochodzi od osoby nie uprawnionej, a tym samym jest niedopuszczalna. Dlatego na mocy art. 204 par. 1 Kpa należało ją odrzucić.