Wyrok WSA w Warszawie z 3 lutego 2004 r., I SA 527/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 3 lutego 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi J. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA - Jan Paweł Tarno /spr./ Sędziowie NSA - Janina Antosiewicz NSA - Anna Lech
- Anna Jurak protokolant

Uzasadnienie

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. decyzją z [...] lutego 2003 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z [...] stycznia 2003 r. o braku podstaw do stwierdzenia u J. W. choroby zawodowej pod postacią uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz U nr 65, poz. 294 z późn. zm.). Nie podzielił on zarzutów odwołującego się co do niewystarczającego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Stwierdził, że strona została poddana badaniom w jednostkach organizacyjnych właściwych do rozpatrywania chorób zawodowych ([...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. Poradnia Chorób Zawodowych w W., Instytut Medycyny Pracy w L.), w wyniku których stwierdzono, że całość obrazu klinicznego przemawia za pozazawodowym uszkodzeniem narządu słuchu. Jednocześnie podkreślono, że wobec postanowień zawartych w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej jest jej rozpoznanie przez upoważnioną jednostkę organizacyjną powołaną do orzekania w tych sprawach oraz stwierdzenie związku przyczynowego między wystąpieniem choroby a wykonywaną pracą zawodową. Przy tym orzeczenia w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku do tego podstaw są wiążące dla organu inspekcji sanitarnej prowadzącego postępowanie w sprawie. W konsekwencji opinia lekarska przedstawiona przez odwołującego się nie może być dowodem w jego sprawie.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.W. kwestionuje decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] lutego 2003 r. i wnosi, aby Sąd powtórnie rozpatrzył jego prośbę. W szczególności podniósł zarzut przewlekłości procedur orzeczniczych oraz krzywdzącej oceny występującego u niego niedosłuchu przez lekarzy orzeczników.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono w niej, że zarzuty podniesione w skardze były przedmiotem rozpoznania już w postępowaniu odwoławczym i nie wniosły żadnych nowych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na zajęte stanowisko. Podkreślono, że postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującą procedurą. Wobec zbieżności diagnozy uprawnionych placówek specjalistycznych nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie sprawy niż to, które zawiera zaskarżona decyzja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwy do rozpoznania skargi stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Mówiąc innymi słowy jego kontrola ogranicza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sąd nie może natomiast prowadzić własnego postępowania dowodowego mającego na celu obalenie postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w toku postępowania przed organami administracji publicznej.

Przepisy cyt. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych definiują co należy rozumieć pod pojęciem "chorób zawodowych" (§ 1), następnie określają jednoznacznie, jakie jednostki organizacyjne są właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych (§ 7), wreszcie, kto i na jakiej podstawie wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia (§ 10 ust. 1). Z przepisów tych wynika jasno, że organ orzekający w sprawie związany jest orzeczeniem lekarskim w sprawie choroby zawodowej wydanym przez właściwą jednostkę organizacyjną i nie może jej kwestionować. Jak już podkreślono wcześniej, oceny stanu zdrowia skarżącego Sąd nie może uczynić przedmiotem swej kontroli.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu u J. W. została podjęta po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w trakcie którego badania skarżącego powierzono powołanym do tego jednostkom organizacyjnym. Decyzja administracyjna została wydana na podstawie wymaganego prawem orzeczenia lekarskiego (§ 10 ust. 1 rozporządzenia), co nakazuje Sądowi stwierdzić, że wydanie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji nie było dotknięte naruszeniem prawa.

Jak już podkreślono, Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę zaskarżonych aktów i czynności pod względem zgodności z prawem. Skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, to skarga Józefa Wódki nie mogła zostać uwzględniona.

Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.