Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą) z 26 kwietnia 1996 r., I SA 568/96

Tezy

Nabywanie nieruchomości, o których mowa w art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./, następuje w drodze umowy cywilnoprawnej i w ramach takiej umowy może nastąpić zaliczenie wartości mienia nieruchomego pozostawionego za granicą na pokrycie ceny sprzedaży lub opłat za użytkowanie wieczyste.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę Antoniny i Aleksandra małżonków K. w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ekwiwalent za mienie pozostawione za granicą.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./ wartość mienia nieruchomego pozostawionego za granicą zalicza się na pokrycie opłat za użytkowanie wieczyste lub ceny sprzedaży działki budowlanej oraz ceny sprzedaży położonych na niej domów, budynków lub lokali, a także ceny sprzedaży nieruchomości rolnych stanowiących własność Skarbu Państwa. Nabywanie nieruchomości, o których mowa wyżej, następuje w drodze umowy cywilnoprawnej i w ramach takiej umowy może nastąpić zaliczenie wartości mienia nieruchomego pozostawionego za granicą na pokrycie ceny sprzedaży lub opłat za użytkowanie wieczyste. Sprawa przedstawiona w skardze zatem nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej i stosownie do art. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd ten nie jest właściwy do jej rozpoznania.

W dodatku Naczelny Sąd Administracyjny nie może przywracać ustawowych terminów zawitych, w tym również terminu przewidzianego w art. 81 ust. 5 powyższej ustawy na składanie wniosków w przedmiocie zaliczenia wartości mienia nieruchomego pozostawionego na granicą.

Zgodnie zatem z art. 27 ust. 2 cytowanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę należało odrzucić, jako niedopuszczalną.