Uzasadnienie
Decyzją z dnia 10 marca 1982 r. nr GT.8174/1/28/82 Prezydent Miasta B.P. na mocy art. 32 ust. 2 prawa lokalowego przydzielił lokal nr 1a w domu nr 29 przy ul. Ś. w B.P., składający się z 2 pokoi o łącznej powierzchni użytkowej 46,62 m2, małżeństwu Barbarze i Zygmuntowi Ł. jako pomieszczenie zastępcze do czasu uzyskania mieszkania ze spółdzielni mieszkaniowej.
Od tej decyzji odwołała się Janina O., współwłaścicielka domu nr 29 przy ul. Ś., podnosząc następujące zarzuty: 1/ brak kuchni w przydzielonym mieszkaniu, 2/ brak piwnicy, 3/ brak oddzielnego pomieszczenia na węgiel. jednocześnie stwierdziła, że nie zgadza się na stawianie w pokoju kuchni i burzenia pieca. Podała również, że dom był budowany dla dwóch lokatorów i szambo nie zostało przewidziane dla tylu osób, ile obecnie zamieszkuje ten dom.
Wojewoda Bialskopodlaski, decyzją z dnia 22 kwietnia 1982 r. nr GT.II.8174/119-12/82, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy, podnosząc w uzasadnieniu, że Janina O. jest współwłaścicielką budynku nr 29 przy ul. Ś, podlegającego przepisom o szczególnym trybie najmu, i zajmuje w nim lokal składający się z 1 pokoju o powierzchni 16 m2. W okresie zimowym przebywa u swojej córki w Sz. Siedmioosobowa rodzina Barbary Ł. zamieszkuje w wynajętym pokoju o powierzchni 15 m2, przy czym Barbara Ł. od 1980 r. jest kandydatem spółdzielni mieszkaniowej, posiadając pełny wkład mieszkaniowy na lokal typu M-5. Przydział lokalu nr 1a w domu nr 29 przy ul. Ś. nastąpił zgodnie z art. 32 prawa lokalowego na czas oznaczony, do czasu otrzymania przez rodzinę Barbary Ł. mieszkania spółdzielczego. Janinie O. natomiast, przy stałym zamieszkaniu w Sz., jeden pokój wystarcza do sprawowania zarządu budynkiem.
Na decyzję tę wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Janina O. Skarżąca podnosi, że zajmuje w domu nr 29 przy ul. Ś. jeden pokój o powierzchni 16 m2 bez kuchni i łazienki, pozostałe 3 pokoje i kuchnia zostały przydzielone innym osobom. Skarżąca - jako właścicielka i osoba sprawująca zarząd budynkiem - ma ustawowe uprawnienia do zajmowania w tym mieszkaniu 2 pokoi i kuchni i dlatego, jak również ze względu na swój wiek /78 lat/, wnosi o przydzielenie jej lokalu o odpowiednim metrażu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Bialskopodlaski podtrzymał swoją decyzję, stwierdzając, że skarżąca jest zameldowana na pobyt stały i zamieszkuje w Sz. u swojej córki przy ul. B. Córka jest właścicielką budynku mieszkalnego, składającego się z 4 pokoi i kuchni, w którym zamieszkuje z dwojgiem dzieci.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Należy stwierdzić, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostały wydane z obrazą art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/. Przepis ten przewiduje, że właścicielowi domu wielomieszkaniowego przysługuje prawo do zamieszkania w opróżnionym lokalu mieszkalnym, położonym w jego domu, jeżeli sprawuje lub zobowiąże się do sprawowania zarządu tym domem.
Wskazać należy, że zastosowanie tego przepisu nie zależy od uznania organu administracji państwowej, lecz jest obligatoryjne.
Skarżąca jest współwłaścicielem omawianego domu i sprawuje jego zarząd. Podnieść trzeba, że art. 27 prawa lokalowego ma również zastosowanie do współwłaścicieli. W dniu wydania decyzji dom nr 29 przy ul. Ś. w B.P. był współwłasnością dwóch osób i z tego tytułu - traktując go jako całość - był domem wielomieszkaniowym. Skarżąca ma do dyspozycji 1 pokój o powierzchni 16 m2 w tym domu. Jednakże zgodnie z par. 4 w związku z par. 3 ust. 1 i par. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 26 poz. 152 ze zm./ powierzchnia lokalu przyznawanego w trybie art. 27 prawa lokalowego może wynosić do 110 m2 niezależnie od liczby osób mających zamieszkać w tym lokalu. Ta więc użytkowanie pokoju o powierzchni 16 m2 nie jest przeszkodą do przyznania skarżącej dalszej części opróżnionego lokalu.
Rozważyć należy jeszcze argument podnoszony w zaskarżonej decyzji organu I instancji, że skarżąca na stałe jest zameldowana i mieszka w Sz. Skarżąca temu zaprzecza. Stwierdzić więc należy, że z obrazą art. 7 i art. 77 Kpa, sprawy tej nie wyjaśniono do końca. Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik skarżącej okazał jej dowód osobisty, z którego wynika, że Janina O. jest zameldowana na pobyt stały w B.P. od 6 stycznia 1969 r. Ponadto niesporna jest kwestia, że skarżąca sprawuje zarząd domem, i to sprawuje dobrze. Trudno zaś przyjąć, że zarząd ten jest sprawowany z Sz. Tak więc z obrazą art. 7 i art. 77 Kpa nie wyjaśniono w sposób prawidłowy okoliczności sprawy. Dodać jednak trzeba, że nawet gdyby skarżąca mieszkała w Sz., ale sprawowała zarząd domu lub zobowiązała się go sprawować, to zgodnie z art. 27 prawa lokalowego należałoby jej sporny lokal przydzielić, pod warunkiem, że w tym lokalu zamieszka.
W tej sytuacji uznać należy, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji zapadły z obrazą prawa materialnego /art. 27 prawa lokalowego/, z naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym /art. 7 i art. 77 Kpa/, przy czym naruszenie to miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z tych względów zgodnie z art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 i 3 Kpa Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji, orzekając o kosztach zgodnie z art. 208 Kpa.