Uzasadnienie
Dyrektor Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta Łodzi decyzją z dnia 17 kwietnia 1986 nr SL. III-817/36/86/N utrzymał w mocy decyzję Kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicowego w Łodzi o odmowie przydzielenia Annie Sz. lokalu użytkowego w domu nr 65 przy ul. W. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego podano, że Anna Sz. zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o przydzielenie jej tego lokalu z przeznaczeniem na zakład bieliźniarski i krawiectwa lekkiego. Wniosek ten został zaopiniowany negatywnie przez Kierownika Wydziału Handlu, Drobnej Wytwórczości i Usług Urzędu Dzielnicowego ze względu na dostateczną liczbę punktów bieliźniarstwa i krawiectwa lekkiego. Uznając tę opinię za wiążącą organy do spraw lokalowych, organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania Anny Sz, od decyzji organu I instancji. Podał przy tym, iż jest ona zgodna z zasadami polityki lokalowej, przyjętymi w stosunku do zakładów bieliźniarstwa i krawiectwa lekkiego.
Na decyzję organu II instancji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Anna Sz., zarzucając jej niezgodność z prawem. Zdaniem skarżącej, decyzje organów administracji państwowej obu instancji zostały wydane na podstawie błędnej oceny okoliczności faktycznych. Organy przyjęły, iż chodzi o uruchomienie nowego zakładu rzemieślniczego, gdy w istocie chodzi o przeniesienie zakładu już prowadzonego na terenie innej dzielnicy. Nadto skarżąca zarzuciła nierównoprawne traktowanie wszystkich osób ubiegających się o przydział spornego lokalu, co w konsekwencji doprowadziło do jego przydzielenia innej osobie, a także błędne traktowanie opinii Wydziału Handlu, Drobnej Wytwórczości i Usług Urzędu Dzielnicowego jako wiążącej organy lokalowe.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, uznając, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, a zarzuty podniesione w skardze są nieuzasadnione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Prawną podstawę działania organów do spraw lokalowych przy podziale lokali użytkowych stanowi art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/. Przepis ten stwarza szeroki zakres uznania administracyjnego tak w zakresie wydawania decyzji, jak i opinii organów właściwych ze względu na rodzaj działalności, która miałaby być prowadzona w określonym lokalu użytkowym. Należy przy tym dodać, że organy opiniujące wniosek o przydziale lokalu decydują o sieci placówek prowadzących określoną działalność i tylko w tym znaczeniu ich opinia jest wiążąca dla organów właściwych w sprawach lokalowych. Opinia taka natomiast nie jest wiążąca co do osoby najemcy lokalu.
W rozpoznawanej sprawie Wydział Handlu, Drobnej Wytwórczości i Usług Urzędu Dzielnicowego w opinii z dnia 8 listopada 1985 r. uznał, że ze względu na stopień nasycenia rejonu usługami bieliźniarskimi i krawiectwa lekkiego nie jest celowe przeznaczenie spornego lokalu na ten rodzaj działalności. Ocena taka została wyrażona w opinii i przyjęta przez organy do spraw lokalowych, które wydały decyzję o odmowie jego przydzielenia na rzecz skarżącej, nie pozostaje przy tym w sprzeczności z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a także nie przekracza granic uznania administracyjnego, wynikających z powołanego przepisu ustawy. Nie jest przy tym zasadny zarzut podniesiony w skardze, jakoby zaskarżone decyzje wydane były na podstawie błędnego ustalenia stanu faktycznego. Fakt prowadzenia przez skarżącą zakładu bieliźniarskiego i krawiectwa lekkiego był znany organom, co wynika między innymi z odpowiedzi na skargę. Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącej, że w rozpoznawanej sprawie naruszono zasadę równego traktowania wszystkich osób ubiegających się o przydział spornego lokalu. Z akt wynika, że o przydziale spornego lokalu innej osobie zadecydował rodzaj działalności, która w lokalu ma być wykonywana /zakład ślusarski/.
W tym stanie Sąd nie dopatrzył się niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 207 par. 5 Kpa orzekł o oddaleniu skargi.