Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 28 września 1983 r., I SA 694/83

Teza

Jeżeli na podstawie ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach /Dz.U. nr 27 poz. 192 ze zm./ współwłaściciel nieruchomości nie może uzyskać na własność działki budowlanej, to tym bardziej nie może ubiegać się o nadanie działek na własność swym dorosłym dzieciom.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Piotra K. na decyzję Wojewody Suwalskiego z dnia 9 marca 1983 r. w przedmiocie odmowy nadania na własność działek budowlanych.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 9 marca 1983 r. nr GKM.IV.8434/5/83, wydaną z upoważnienia Wojewody Suwalskiego, utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 16 lutego 1983 r. nr ZGT-II-8224W/16/138/83 o odmowie nadania na własność Janinie K., Wacławowi K. i Witoldowi K. działek budowlanych powstałych z podziału nieruchomości oznaczonej nr 1178/11 o powierzchni 4592 m2, położonej w S., stanowiącej współwłasność Zofii i Piotra małżonków K. oraz Jadwigi i Wacława małżonków D. W uzasadnieniach decyzji obu instancji podano, że powyższa nieruchomość objęta została zarządzeniem nr 9/82 Prezydenta Miasta S. z dnia 20 września 1982 r. o wyznaczeniu terenów budowlanych. z uwagi jednak na to, iż stanowi ona współwłasność, nie jest możliwe - stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach /Dz.U. nr 27 poz. 192/ - nadanie na własność powstałych z tej nieruchomości działek budowlanych dzieciom współwłaścicieli. Jak podano w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji, zgodnie z art. 8 ust. 3 powołanej ustawy prawo do nadania na własność działki budowlanej służy jedynie współwłaścicielom, jeżeli nie posiadają innej działki budowlanej zabudowanej domem mieszkalnym.

Decyzje organów obu instancji zaskarżył Piotr K, domagając się nadania na własność działki budowlanej na rzecz jego syna - Wacława K., zamieszkałego i zatrudnionego w S. W odpowiedzi na skargę, udzielonej w trybie art. 200 par. 3 Kpa, powtórzone zostało stanowisko zajęte już w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Z okazanego przez Piotra K. w toku rozprawy przed sądem aktu notarialnego, sporządzonego w dniu 15 października 1974 r. w Państwowym Biurze Notarialnym w S., wynika, że nieruchomość oznaczona numerem 1178/11 o powierzchni 4592 m2, położona w S., została nabyta wymienionym aktem na współwłasność w częściach równych przez Jadwigę i Wacława małżonków D. oraz Zofię i Piotra małżonków K. Zbywcą tej nieruchomości była Teresa G. Z powyższego wynika, że współwłasność tej nieruchomości, objętej zarządzeniem nr 9/82 Prezydenta Miasta S. z dnia 20 września 1982 r., powstała po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach /Dz.U. nr 27 poz. 192 ze zm./, to jest po dniu 31 sierpnia 1972 r. W takich zaś sytuacjach, według art. 8 ust. 3 powołanej ustawy, prawo do nadania na własność po jednej działce każdemu ze współwłaścicieli służy jedynie w wypadkach, gdy współwłasność powstała wskutek dziedziczenia lub ustania małżeńskiej wspólności majątkowej. Współwłasność natomiast nieruchomości, o której wyżej mowa, powstała na skutek umowy sprzedaży i w tej sytuacji nawet współwłaściciele nie mogliby uzyskać na swoją rzecz własności działek budowlanych, powstałych z podziału nabytej nieruchomości. Nie jest więc ścisłe stwierdzenie podane w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, z którego wynikałoby, że jedynym warunkiem ograniczającym prawo współwłaścicieli do uzyskania po jednej działce jest nieposiadanie innej działki budowlanej zabudowanej domem mieszkalnym.

Skoro więc Piotr K. nie ma na podstawie przepisów powołanej ustawy prawa do uzyskania na własność działki budowlanej, to tym bardziej nie miał on również prawa do ubiegania się o nadanie prawa własności działek jego dorosłym dzieciom. Należy przy tym podkreślić, że w art. 9 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. jest mowa jedynie o właścicielu nieruchomości objętej zarządzeniem o wyznaczeniu terenów budowlanych, co wskazuje, że nie ma on zastosowania do współwłaścicieli. Potwierdzeniem takiego rozumienia art. 9 jest także art. 21 powoływanej ustawy, w którym w sposób wyraźny uprawnienia współwłaścicieli ograniczone zostały do uprawnień wymienionych w art. 8 ust. 3.

W tym stanie prawnym sąd nie dopatrzył się, aby zaskarżone decyzje naruszały przepisy prawa, a w konsekwencji - na podstawie art. 207 par. 5 Kpa - orzekł jak w sentencji.