Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 25 października 1985 r., I SA 748/85

Teza

Artykuł 43 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/, który wskazuje między innymi zobowiązanego do ponoszenia kosztów przeprowadzki z budynku poddanego remontowi, nie stanowi podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w sprawie tych kosztów.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Henryka O. na decyzję Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 15 kwietnia 1985 r. w przedmiocie przekwaterowania do pomieszczenia zastępczego na czas remontu budynku.

Uzasadnienie

Kierownik Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miejskiego w T. M. wydał w dniu 21 grudnia 1984 r. decyzję nr L-8174/291/84 z powołaniem się na art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/, mocą której nakazał Elżbiecie i Henrykowi małżonkom O. wraz z 2 dzieci opróżnić lokal w budynku nr 62/64 przy ul. W. w T. M., przydzielając im pomieszczenie zastępcze w budynku nr 26/28 przy ul. K. w T. M., składające się z 2 izb o powierzchni mieszkalnej 42 m2. W uzasadnieniu decyzji podał, że budynek przy ul. W. nr 62/64 został przeznaczony do remontu kapitalnego, a przekwaterowanie następuje na czas trwania remontu, to jest do dnia 31 sierpnia 1986 r.

Od tej decyzji odwołał się Henryk O., uznając, że rażąco godzi ona w dobro jego rodziny, co jest sprzeczne z zasadami współżycia w państwie socjalistycznym. Przydzielone pomieszczenie zastępcze bowiem składa się z 2 oddzielnych mieszkań "co rozbija rodzinę". Pomieszczenia te nie mają żadnych urządzeń sanitarnych, co uniemożliwia podłączenie pralki automatycznej. Nie została rozstrzygnięta sprawa kosztów przeniesienia telefonu. W konsekwencji wniósł o uchylenie tej decyzji i przyspieszenie przydziału mieszkania spółdzielczego /przydział przewidywany w 1986 r./ lub przydzielenia innego odpowiedniego lokalu.

W dniu 1 kwietnia 1985 r. organ I instancji nadał swej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 Kpa ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego, ponieważ w remontowanym budynku na 3 kondygnacji pozostała tylko rodzina O. /decyzję tę - według oceny skarżącego - wykonano przymusowo w dniu 10 maja 1985 r./, natomiast w dniu 15 kwietnia 1985 r. Dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Piotrkowie Trybunalskim orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, uznając, że zachodziły przesłanki faktyczne z art. 43 ust. 3 prawa lokalowego do przekwaterowania rodziny Henryka O. do pomieszczenia zastępczego, które spełnia warunki z art. 7 tej ustawy.

Skarżąc tę ostateczną decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Henryk O. wskazał, że zawarł umowę ze spółdzielnią mieszkaniową, według której ma otrzymać mieszkanie w 1986 r., gdyby jednak wcześniej był powiadomiony o konieczności przekwaterowania, mógłby uzyskać ze spółdzielni mieszkanie "rotacyjne". Oprócz tego jego żona powinna mieć mieszkanie z centralnym ogrzewaniem ze względu na schorzenia wymagające mikroklimatu zapobiegającego infekcji dróg oddechowych. W uzupełnieniu swej skargi /pismo procesowe z dnia 5 października 1985 r./ podał, że dokonano przymusowego przekwaterowania, przy czym tylko w jednym pomieszczeniu zainstalowano kuchnię węglową /w lokalu nr 14/, natomiast w lokalu nr 13 nie założono żadnego urządzenia grzewczego mimo licznych interwencji, a zatem nie nadaje się ono do zamieszkania. Podniósł także sprawę kosztów przeniesienia telefonu, uważając, że powinien je ponieść inwestor.

W odpowiedzi na skargę podano, że organ odwoławczy "rozstrzygał jedynie kwestię, czy decyzja o przydziale pomieszczenia zastępczego odpowiadała warunkom przewidzianym w art. 7 ust. 1" prawa lokalowego, wobec czego inne zarzuty i żądania z odwołania były "bezskuteczne", a zatem decyzja ostateczna "została wydana w sposób prawidłowy i brak jest przesłanek mogących rzutować na jej uchylenie". Z pisma nr L-8174/291/84 z dnia 17 października 1985 r., złożonego na rozprawie przez pełnomocnika organu II instancji, wynika, że przekwaterowanie rodziny O. do pomieszczenia zastępczego nie nastąpiło przymusowo.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Rozstrzygnięcia organów administracji obu instancji mają podstawę prawną w przepisach prawa powołanych na wstępie decyzji administracyjnych. Jest bowiem niekwestionowane przez Henryka O., że budynek, w którym mieszkał do dnia 10 maja 1985 r., został podany remontowi kapitalnemu, a ten fakt stanowił dostateczną przesłankę do nakazania opróżnienia znajdujących się w tym budynku lokali i przekwaterowania najemców do pomieszczeń zastępczych na czas ściśle oznaczony, który wskazano jako dzień 31 sierpnia 1986 r. Przy takim stanie faktycznym sprawy nie można organom administracji zarzucić naruszenia prawa, które mogłoby uzasadniać negatywną ocenę tych decyzji przez Sąd. Wprawdzie skarżący zarzuca organom, że przydzielono mu jako pomieszczenie zastępcze dwa odrębne lokale /nr 13 i 14/, jednakże pełnomocnik organu odwoławczego wyjaśnił sądowi na rozprawie, że są to dwa sąsiadujące ze sobą pokoje, z których każdy pod względem powierzchni odpowiada warunkom z art. 7 prawa lokalowego. Przydział obu pokoi nastąpił w związku ze znaczną ilością mebli, jakie należało przenieść do pomieszczenia zastępczego.

Argumenty skargi, dotyczące trudności i kosztów związanych z ponowną przyszłą przeprowadzką rodziny Henryka O. z pomieszczenia zastępczego do mieszkania spółdzielczego, na które oczekuje w 1986 r., wykraczają poza zakres przedmiotowy zaskarżonych decyzji i z tego powodu nie mogły być uwzględnione.

Z podobnych powodów nie mógł być uwzględniony przez Sąd zarzut dotyczący kosztów przeniesienia aparatu telefonicznego. Wprawdzie art. 43 ust. 3 prawa lokalowego, na podstawie którego wydano zaskarżone decyzje, wypowiada się na temat ponoszenia kosztów przeprowadzki przez właściciela /zarządcę/ budynku poddawanego remontowi, nie jest to jednak równoznaczne z upoważnieniem organów do wydania w tej sprawie decyzji administracyjnych. Jest to przepis jedynie wskazując zobowiązanego do ponoszenia kosztów przeprowadzki.