Uzasadnienie
Tamara G. złożyła skargę na postanowienie Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa B. z dnia 10 czerwca 1991 r. (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że wyrokiem I.C. 1071/90 z 12 września 1990 r. Sąd Rejonowy w B. Wydział I Cywilny nakazał Alojzemu M., aby opróżnił i wydał Tamarze G. lokal mieszkalny nr 69 przy ul. B. nr 89B w B. Wnioskiem z dnia 9 października 1990 r. Tamara G. wystąpiła o wykonanie eksmisji.
Decyzją (...) z dnia 31 grudnia 1990 r. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miejskiego w B., odmówiono przydziału pomieszczenia zastępczego Alojzemu M. z tytułu realizacji wyroku sądowego o eksmisji.
Decyzją (...) z dnia 7 marca 1991 r. Kolegium Odwoławcze w postępowaniu z odwołania Tamary G. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta B. ze wskazaniem konieczności sprawdzenia możliwości uzyskania przez Alojzego M. mieszkania we własnym zakresie /szczególnie możliwości zamieszkania z matką we wsi B./.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i wyjaśnieniu wszystkich okoliczności w sprawie organ I instancji wydał 8 kwietnia 1991 r. postanowienie (...) o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego odnośnie do realizacji wyroku sądowego o eksmisji - I.C. 1071/90.
Dnia 22 kwietnia 1991 r. do Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Miejskiego w B. wpłynęło zażalenie Tamary G. kwestionujące podjęte w sprawie postanowienie.
Po wnikliwym rozpoznaniu sprawy przez Kolegium Odwoławcze na posiedzeniu w dniu 10 czerwca 1991 r. stwierdzono, że organ I instancji na wniosek Tamary G. wszczął egzekucję i ustalił, iż Alojzy M., zameldowany w B., przy ul. B. nr 89B m. 69, nie może zamieszkać we wskazanym przez wierzycielkę mieszkaniu matki położonym we wsi B., gdyż dom wraz z gospodarstwem rolnym został przepisany na Romana M.; nie jest on również w stanie w inny sposób uzyskać mieszkania we własnym zakresie.
Zgodnie z art. 64 ust. 2 prawa lokalowego. organ egzekucyjny nie może wszcząć postępowania egzekucyjnego /tzn. przystąpić czynnie do eksmitowania Alojzego M./, jeżeli nie może dostarczyć, zobowiązanemu pomieszczenia zastępczego.
W związku z trudną sytuacją mieszkaniową i brakiem pomieszczeń zastępczych, pozostających w dyspozycji Prezydenta Miasta B., egzekucję w przedmiotowej sprawie należało zawiesić do czasu pozyskania odpowiedniego lokalu.
W skardze do NSA Tamara G. podniosła, że nie podano terminu, na jaki zawieszono postępowanie, a z wyliczeń dokonanych na podstawie uzasadnienia postanowienia wynika, że zawieszono na okres ponad 50 lat. Ponadto, zdaniem skarżącej, zaskarżone postanowienie powoduje, że praktycznie rzecz biorąc wyrok eksmisyjny sądu nie będzie w ogóle wykonany.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Artykuł 64 ust. 2 prawa lokalowego przewiduje, że jeżeli zobowiązanemu do opróżnienia zajmowanego dotychczas lokalu przysługuje prawo do lokalu zamiennego lub pomieszczenia zastępczego, postępowanie egzekucyjne może być wszczęte po dostarczeniu takiego lokalu /pomieszczenia/. W sprawie niniejszej ustalono, że Alojzy M., który ma być eksmitowany z lokalu skarżącej, nie ma możliwości zaspokojenia swoich potrzeb lokalowych we własnym zakresie, a więc po to, by go eksmitować, należy mu dostarczyć pomieszczenie zastępcze. Zgodnie z powołanym już art. 64 ust. 2 prawa lokalowego. dopiero po dostarczeniu pomieszczenia zastępczego może być wszczęte postępowanie egzekucyjne. Alojzemu M. pomieszczenie zastępcze nie zostało dostarczone, a więc postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte. W takiej zaś sytuacji nie można było zawiesić postępowania egzekucyjnego, jeśli nie zostało ono jeszcze wszczęte.
Postanowienia więc obu instancji zapadły z obrazą art. 64 ust. 2 prawa lokalowego. i art. 86 par. 1 pkt 5 /dawniej art. 54 par. 1 pkt 5/ ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161/. Powyższe uchybienia miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż spowodowały zawieszenie postępowania egzekucyjnego mimo braku do tego podstaw, skoro zawieszono postępowanie, które nie mogło być wszczęte.
Dodać można, że art. 29 par. 1 powołanej wyżej ustawy stwierdza, iż organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; czynności te są dokonywane przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.
Z tych wszystkich względów na mocy art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 i 3 Kpa postanowienia obu instancji należało uchylić.