- Sprawa
- sprawy ze skargi Jadwigi Ł. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 2.04.1999 r. (...) w przedmiocie stwierdzenie choroby zawodowej - uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Teza
Za dokumenty niezbędne do ustalenia wystąpienia związku przyczynowego między rozpoznaną chorobą a narażeniem pracownika na działanie występującego w środowisku pracy czynnika szkodliwego dla zdrowia rozporządzenie uznaje dochodzenie epidemiologiczne, informacje o zagrożeniach zawodowych, dokumentację dotyczącą przebiegu zatrudnienia /par. 7 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych - Dz.U. nr 65 poz. 294 ze zm./.
Oznacza to, że te materiały dowodowe muszą być zgromadzone w postępowaniu, ale ocenione zgodnie z zasadami przewidzianymi w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny
Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 2.04.1999 r. utrzymał w mocy decyzję Kolejowego Inspektora Sanitarnego z dnia 8.01.1999 r. nie stwierdzającą choroby zawodowej prawostronnego zespołu cieśni nadgarstka u Jadwigi Ł. W uzasadnieniu podał, że Okręgowa Poradnia Medycyny Pracy dnia 19.11.1998 r. zgłosiła do Obwodowego Inspektora Sanitarnego PKP chorobę zawodową - prawostronny zespół cieśni nadgarstka, rozpoznaną u Jadwigi Ł. Obwodowy Inspektor przeprowadził dochodzenie epidemiologiczne, w którym ustalił, że Jadwiga Ł. od dnia 16.10.1968 r. do dnia 1.07.1997 r., tj. przejścia na emeryturę, pracowała w Centrum Naukowym Medycyny Kolejowej na stanowiskach: pielęgniarki, laboranta, starszego technika. Zakres obowiązków służbowych na tych stanowiskach nie był związany z występowaniem czynników, które mogłyby spowodować rozpoznane schorzenie, zwłaszcza nie były w ich ramach wykonywane czynności powodujące przeciążenie narządu ruchu, czy charakteryzujące się powtarzalnością /częste zginanie i prostowanie ręki/ lub powodujących wymuszoną pozycję kończyn górnych.
W skardze na tę decyzję Jadwiga Ł. wniosła o jej uchylenie i podała, że od 1968 r. pracowała w Centrum jako pielęgniarka, a od 1975 r. została oddelegowana do Poradni Psychologii, gdzie wykonywała czynności asystenta psychologicznego, wśród których dominowało maszynopisanie. Praca jej polegała na trwającym nieraz 5-6 godzin dziennie przepisywaniu prac 6 psychologów, na które składały się w większości tabele statystyczne, orzeczenia psychologiczne, formularze testowe, brudnopisy i czystopisy tabel statystycznych. Czynności te powodowały przeciążenie narządu ruchu i charakteryzowały się powtarzalnym, częstym zginaniem i prostowaniem rąk. Na dowód tych twierdzeń dołączyła m.in. wywiad środowiskowy przeprowadzony przez Inspektora BHP Centrum Naukowego Medycyny Kolejowej i zaświadczenia Kierownika Samodzielnej Pracowni Psychologii Pracy Centrum opisujące czynności, jakie wykonywała od 1975 r. jako asystent psychologiczny. Dokumenty te znajdują się w aktach administracyjnych.
Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor stwierdził, że uzasadnienie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej zawarte jest w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do par. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. nr 65 poz. 294 ze zm./, chorobą zawodową jest jedna z wymienionych w załączniku do rozporządzenia pod warunkiem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Dla uznania zatem choroby zawodowej nie wystarczy samo rozpoznanie choroby wymienionej jako zawodowa w załączniku do rozporządzenia, ale konieczne jest stwierdzenie, że spowodowana ona została czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy.
Za dokumenty niezbędne do ustalenia wystąpienia związku przyczynowego między rozpoznaną chorobą a narażeniem pracownika na działanie występującego w środowisku pracy czynnika szkodliwego dla zdrowia rozporządzenie uznaje dochodzenie epidemiologiczne, informacje o zagrożeniach zawodowych, dokumentację dotyczącą przebiegu zatrudnienia /par. 7 ust. 4/. Oznacza to, że te materiały dowodowe muszą być zgromadzone w postępowaniu, ale ocenione zgodnie z zasadami przewidzianymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. On bowiem ma zastosowanie w postępowaniu przed organami administracji w należących do ich właściwości sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, co wynika z art. 1 par. 1 pkt 1 Kpa.
Stosownie do art. 80 Kpa organ na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Jego działania w tej mierze muszą znaleźć odbicie w uzasadnieniu decyzji, bowiem zgodnie z art. 107 par. 3 Kpa musi ono wykazać fakty, które zostały uznane za udowodnione, dowody, które temu służyły oraz podać przyczyny, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności mocy dowodowej. Dowodami w postępowaniu są zarówno takie, jakie przewiduje Kodeks w art. 75, jak również przewidziane w przepisach szczególnych.
W niniejszej sprawie organy obu instancji nie wzięły pod uwagę i nie oceniły całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Za przesądzające o braku przesłanki wystąpienia związku przyczynowego między rozpoznaną chorobą a narażeniem na występowanie w środowisku pracy czynników szkodliwych uznały dochodzenie epidemiologiczne. Pominęły zaś zupełnie wywiad środowiskowy Inspektora BHP zakładu pracy skarżącej i zaświadczenie kierownika jednostki organizacyjnej tegoż zakładu, w którym była zatrudniona, dotyczącym charakteru jej pracy, występowaniu tych czynników i narażenia na nie, choć mieszczą się one nie tylko wśród tych, które wymienia art. 75 par. 1 Kpa, ale również w par. 7 ust. 4 rozporządzenia.
Naruszenie zasad postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż brak jednej z przesłanek, jaką jest związek przyczynowy stwierdzenia choroby zawodowej, został uznany z pominięciem dowodów wskazujących na jego wystąpienie i bez podania przyczyn, dla których odmówiono im mocy dowodowej, co było przyczyną odmowy uznania choroby za zawodową.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.