Uzasadnienie
Szef Służby Zakwaterowania i Budownictwa Garnizonu [...] – powołując § 10 uchwały nr [...] Rady Ministrów z dnia 6 lipca 1973 r. w sprawie pomocy Państwa dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej na budownictwo mieszkaniowe (MP nr 32, poz.
93) oraz § 3 zarządzenia nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 sierpnia 1973 r. w sprawie zasad i trybu przyznawania pomocy z funduszu mieszkaniowego na budownictwo mieszkaniowe (Dz..Rozk. MON nr 21, poz.104) – decyzją z dnia [...] grudnia 1984 r. nr [...] przyznał M. S. pomoc na budowę domu jednorodzinnego w postaci dodatkowej ulgi w formie zwrotnej.
M. S., w 2001 r., wystąpił o stwierdzenie nieważności tej decyzji zarzucając, że została wydana bez podstawy prawnej, gdyż powołane w niej przepisy utraciły moc z dniem 28 marca 1984 r., z chwilą wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 marca 1984 r. w sprawie wysokości i zasad przyznawania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe osobom uprawnionym do osobnej kwatery stałej (Dz.U. Nr 17, poz. 80).
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] i decyzją z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] utrzymał w mocy swą odmowną decyzję.
Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wyjaśnił, że decyzja nr [...] nie została wydana bez podstawy prawnej, chociaż doszło do zmiany stanu prawnego, gdyż – stosownie do § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 marca 1984 r. – do czasu wydania przepisów wykonawczych zachowały moc przepisy dotychczasowe, które obowiązywały w chwili wydania tej decyzji.
W skardze M. S. ponownie zarzucił, że tak uchwała nr [...], jak i zarządzenie nr [...], nie obowiązywały w chwili wydania decyzji nr [...], ponadto zarówno § 10 tej uchwały, jak też § 3 zarządzenia były przepisami kompetencyjnymi, nie mogły więc stanowić podstawy przyznania pomocy.
W odpowiedzi Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej podtrzymał swoje stanowisko.
I SA 794/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wprawdzie uchwała nr [...] Rady Ministrów z dnia 6 lipca 1973 r. - na podstawie której zostało wydane zarządzenie Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia 10 sierpnia 1973 r. – utraciła moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dniem 7 marca 1984 r. w sprawie wysokości i zasad przyznawania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe osobom uprawnionym do osobnej kwatery stałej (§ 8 tego aktu) – tj. 28 marca 1984 r. – lecz (o czym mowa w § 9) do czasu wydania przepisów przewidzianych w rozporządzeniu zachowały moc przepisy dotychczasowe, zatem przepisy wykonawcze do uchwały nr [...], tj. właśnie zarządzenie nr [...].
Rozporządzenie bowiem przewidywało wydanie przepisów określających sposób ustalania wartości kwatery, wysokości pomocy finansowej (§ 2 ust.2) – czego dotyczy § 10 zarządzenia nr [...] – przypadki, w jakich osoby uprawnione mogą być zwolnione od obowiązku zgromadzenia własnych środków (§ 7 pkt 1) – czego dotyczy § 7 ust. 2 zarządzenia nr [...] – oraz właściwość organów, zasady i tryb postępowania w sprawach przyznania pomocy finansowej oraz warunki jej zwrotu (§ 7 pkt 2), co również regulowało zarządzenie nr [...] (§ 3, § 11 i następne, § 17 i następne, § 23 ust. 3).
Zarządzenie nr [...] mogło zatem stanowić podstawę decyzji nr [...], natomiast okoliczność, że z tego zarządzenia powołano tylko § 3, określający właściwości organów, nie ma istotnego znaczenia w sprawie, podobnie jak nie ma znaczenia, że powołano również § 10 nieobowiązującej uchwały nr [...], gdyż są to uchybienia pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy o przyznanie pomocy.
Wobec powyższego – nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi – orzeczono jak w sentencji na mocy art. 151 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.