Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia 2 kwietnia 1998 r. (...) działając na podstawie par. 11 i par. 13 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opóźniania oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów /M.P. nr 76 poz. 707/, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w E. w sprawie odmowy zrzeczenia się dyspozycyjności lokalem położonym w E. przy ul. K. 118a/13 w celu umożliwienia jego wykupu.
W uzasadnieniu decyzji Główny Komendant Policji podał, że Andrzej Ż. jest emerytem Komendy Wojewódzkiej Policji w E. i zajmuje lokal mieszkalny nr 13 przy ul. K. 118a w E., składający się z 3 pokoi i kuchni o pow. użytkowej 47,99 m2, w tym mieszkalnej 33,44 m2. Lokal ten został przydzielony Andrzejowi Ż. w trakcie pełnienia służby w resorcie spraw wewnętrznych. Andrzej Ż. wystąpił do KWP w E. o wyrażenie zgody na nabycie zajmowanego lokalu.
Zgodnie z par. 11 cytowanego zarządzenia "Policjant może złożyć wniosek do właściwego organu o umożliwienie mu nabycia przydziału lokalu mieszkalnego", który to przepis stosownie do par. 13 zarządzenia stosuje się odpowiednio do lokali mieszkalnych zajmowanych przez osoby posiadające uprawnienia do lokali na podstawie przepisów ustawy emerytalnej. Powołane przepisy nie stanowią, w jakich przypadkach nastąpić ma pozytywne, a w jakich negatywne rozpatrzenie wniosku o umożliwienie nabycia zajmowanego mieszkania. Z ich treści wynika jedynie, że organ może odmówić uwzględnienia wniosku.
Umożliwienie nabycia osobie uprawnionej do policyjnych świadczeń mieszkaniowych zajmowanego lokalu mieszkalnego, będącego w dyspozycji jednostki Policji, wiąże się z utratą prawa do dysponowania mieszkaniem tj. możliwości jego uzyskania i ponownego zasiedlenia.
Zgodnie z art. 90 ustawy na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale, będące w dyspozycji jednostek Policji, uzyskane w wyniku działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej lub gmin, a także zwolnione przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z tych jednostek. Obowiązkiem jednostki jest zapewnienie osobie uprawnionej /policjantowi/ przydziału mieszkania, a nie uzyskanie przez taką osobę lokalu na własność. Prawo Andrzeja Ż. do lokalu mieszkalnego zostało zrealizowane, a odmowne rozpatrzenie wniosku nie narusza tego prawa.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Antoni Ż. Skarżący podał, że w Policji przepracował 26 lat. Lokal mieszkalny jako policjantowi przydzielony mu został przez Komendanta Miejskiego i Powiatowego MO, które jest w dyspozycji KWP w E. Gmina Elbląg przeznaczyła lokale mieszkalne w budynku przy ul. K. 118a do sprzedaży na rzecz najemców i znaczna część mieszkań została wykupiona.
Zdaniem skarżącego, ma prawo pierwokupu tego lokalu. Uważa za niesprawiedliwy fakt, że mieszkańcy cywilni mogą wykupić swoje lokale, a emerytowany policjant nie. Nadto podał, że w decyzji Komendanta Głównego zmieniono jego imię Antoniego na Andrzeja.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty podane w uzasadnieniu decyzji oraz dołączył postanowienie z dnia 22 maja 1998r., którym Komendant Główny Policji sprostował z urzędu błędy pisarskie w decyzji przez skreślenie imienia Andrzej, a wpisania Antoni.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 51 zd. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sąd nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że ma prawo i obowiązek ocenić zaskarżoną decyzję z prawem w pełnym zakresie niezależnie od podnoszonych zarzutów. Mając powyższe na uwadze, rozważyć należało kwestię czy przepis par. 11 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów /M.P. nr 76 poz. 707/ mógł stanowić postawę do wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w E. z dnia 19 stycznia 1998 r. nr 3. Zarządzenie o którym mowa, zostało wydane na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. nr 30 poz. 179 ze zm./, uprawniającego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do określenia szczegółowych zasad przydziału i opóźniania oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90, a także szczegółowych zasad przydziału i opróżniania tymczasowych kwater. Na taki zakres przedmiotowy wskazuje tytuł zarządzenia i treść jego par.
- W wyraźnej sprzeczność z zakresem przedmiotowym ww. aktu prawnego, a zatem i upoważnieniem ustawowym, powstaje natomiast treść przepisu par. 11 zarządzenia. Zgodnie z tym przepisem zarządzenia policjant może złożyć wniosek o umożliwienie mu nabycia przydzielonego lokalu mieszkalnego, zaś odmowa uwzględnienia wniosku następuje w drodze decyzji administracyjnej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji ani na podstawie art. 97 ust. 1, ani innego przepisu ustawy o Policji, nie ma uprawnienia do regulowania kwestii związanych z obrotem lokalami w sensie cywilnoprawnym. Przepis par. 11 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jako wykraczający poza delegację ustawową nie jest przepisem powszechnie obowiązującym i nie może stanowić podstawy do wydania decyzji administracyjnej.
Z tych względów należy uznać, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Wojewódzkiego w E., zostały wydane bez podstawy prawnej, a zatem dotknięte są wadą nieważności o której mowa w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 22 ust. 3 i art. 55 par. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.