Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 26 października 2001 r., I SA 806/01

Sprawa

sprawy ze skargi Jadwigi S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. w przedmiocie pomocy społecznej - oddala skargę.

Teza

Organ administracji nie może uzależnić wysokości przyznanej kwoty od sytuacji zdrowotnej, życiowej czy materialnej osoby uprawnionej, ponieważ nie pozwalają na to obowiązujące przepisy, które w sposób sztywny określają wysokość należnej kwoty i które organ administracji zobowiązany jest stosować.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 2 stycznia 2001 r. (...) Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, na podstawie art. 33g ust. 1 i 3, art. 35a ust. 1 ustawy o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990 r. /Dz.U. 1998 nr 64 poz. 414 ze zm./ oraz par. 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 września 2000 r. /Dz.U. nr 83 poz. 939/, udzielił Jadwidze S. pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka, Adriana S. umieszczonego w rodzinie zastępczej, w wysokości 20 procent z kwoty 1.387 zł. tj. w kwocie 277,40 zł miesięcznie od dnia 1 stycznia 2001 r. do 30 czerwca 2009 r. tj. do uzyskania pełnoletności przez dziecko.

Organ I instancji ustalił, że dochód w rodzinie Jadwigi S. wynosi miesięcznie 796,61 zł i nie przekracza 200 procent dochodu ustalonego zgodnie z art. 4 ustawy o pomocy społecznej, wynoszącego w tym przypadku 547 zł. Zgodnie ze wskazanymi na wstępie przepisami, pomoc dla rodziny zastępczej przysługuje w tej sytuacji w wysokości 20 procent z kwoty 1.387 zł do czasu uzyskania przez dziecko pełnoletności. W odwołaniu od decyzji organu I instancji Jadwiga S. wskazywała na okoliczności dotyczące jej trudnej sytuacji życiowej i materialnej.

Jedynym źródłem utrzymania jej i wnuka jest emerytura po mężu. Odwołująca się ma 69 lat, choruje na serce, nadciśnienie i artretyzm. Miesięcznie wydaje w związku z tym na leki kwotę 100 zł.

Dziecko powierzone jej opiece jest na diecie bezglutenowej i też często choruje. Związane z tym miesięczne wydatki wynoszą około 150 zł. Utrzymanie mieszkania kosztuje 450 zł miesięcznie. Wszystko to powoduje, że odwołująca się po zmniejszeniu otrzymywanej dotąd pomocy pozostaje wraz z wnukiem bez środków do życia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. po rozpoznaniu odwołania Jadwigi S., decyzją z dnia 26 lutego 2001 r. (...) na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./ utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zmienione przepisy ustawy o pomocy społecznej w art. 33e ust. 1 wprowadziły podział rodzin zastępczych na rodziny, które na podstawie przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego mogą być, lub nie, zobowiązane do dostarczenia środków utrzymania oraz rodziny pełniące zadania pogotowia rodzinnego.

Odwołująca się należy do grupy rodzin, które na podstawie przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego są zobowiązane do dostarczenia dziecku środków utrzymania. W świetle par. 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 września 2000 r. rodzinie zastępczej o której mowa w art. 33e ust. 1 pkt 1 przysługuje miesięcznie 20 procent kwoty 1.387 zł., jeżeli dochód rodziny nie przekracza 200 procent dochodu ustalonego na podstawie art. 4 ustawy o pomocy społecznej.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E., skarżąca ponownie powołała się na okoliczności wskazane w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie zajmując stanowisko, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Stosownie do treści art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa tak stanowi.

Oznacza to, że jedynym kryterium oceny jakim posługuje się sąd jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E., której dotyczy skarga, utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji przyznającego pomoc pieniężną na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej. Decyzja ta nie narusza prawa, bowiem stosownie do art. 138 par. 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa.

Organ administracyjny I instancji wskazał jako podstawę rozstrzygnięcia przepisy art. 33g ust. 1 i 3, art. 35a ust. 1 ustawy o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990 r. /Dz.U. 1998 nr 64 poz. 414 ze zm./ oraz par. 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 września 2000 r. /Dz.U. nr 83 poz. 939/.

Dochód rodziny skarżącej nie przekracza 200 procent dochodu ustalonego na podstawie art. 4 ustawy o pomocy społecznej. W jej przypadku znajduje więc zastosowanie ww. par. 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 września 2000 r., który stanowi, że rodzinie zastępczej o której mowa w art. 33e ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, przysługuje miesięcznie, z zastrzeżeniem par. 12, pomoc pieniężna w wysokości 20 procent podstawy tj. kwoty o której mowa w art. 33g ust. 3 ustawy /1.327 zł/. Artykuł 33e ust. 1 pkt 1 wskazuje z kolei na rodzinę, która na podstawie przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego może być zobowiązana do dostarczenia środków utrzymania, a do tego kręgu rodzin należy skarżąca, zgodnie z art. 128 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy.

Wysokość należnej Jadwidze S. pomocy pieniężnej na częściowe pokrycie kosztów utrzymania dziecka, została zatem obliczona zgodnie z obowiązującymi w dacie wydania decyzji przepisami prawa.

Należy przy tym wskazać, że organ administracji nie mógł uzależnić wysokości przyznanej kwoty od sytuacji zdrowotnej, życiowej czy materialnej osoby uprawnionej, ponieważ nie pozwalają na to obowiązujące przepisy, które w sposób sztywny określają wysokość należnej kwoty i które organ administracji zobowiązany jest stosować. Nie zamyka to skarżącej drogi do ubiegania się o inne formy pomocy społecznej przewidziane w ustawie z dnia 29 listopada 1990 r.

W niniejszej sprawie jednak skargę uznać należy za bezzasadną.

Mając to na uwadze sąd w oparciu o przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak w sentencji.