Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 22 marca 1988 r., I SA 859/87

Teza

Artykuł 34 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/ nie ma zastosowania do lokali, które nie odpowiadają obowiązującym normatywom projektowania, oraz do lokali, które wprawdzie tym normatywom odpowiadają, lecz określone ich części były już odrębnym przedmiotem najmu.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Czesława T. na decyzję Dyrektora Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta Łodzi z dnia 28 marca 1987 r. w przedmiocie odmowy przydziału dodatkowych pomieszczeń mieszkalnych.

Uzasadnienie

Dyrektor Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta Łodzi decyzją z dnia 28 marca 1987 r. nr SL.III.817/202/87/PK utrzymał w mocy decyzję Kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicowego w Łodzi z dnia 13 października 1986 r. o odmowie przydzielenia Czesławowi T. dodatkowo pomieszczeń oznaczonych jako lokal nr 18 w domu nr 74 przy ul. W. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego podano, że Czesław T. z żoną są najemcami pomieszczeń oznaczonych jako lokal nr 18a w domu, o którym mowa. Zajmowany przez nich lokal składa się z dwóch pokoi o łącznej powierzchni 34,71 m2, kuchni i łazienki. Pomieszczenia sporne, oznaczone jako lokal nr 18, obejmują pokój z wydzieloną kuchnią oraz odrębne w.c. Obie części lokalu, o których mowa, połączone są wspólnym korytarzem i pod względem funkcjonalnym stanowią samodzielne jednostki. Podano także, iż w czasie trwania postępowania administracyjnego w części lokalu zajmowanej przez Czesława T. zameldowana została jego córka i wnuczka, zamieszkujące w lokalu nr 33 w domu nr 18 przy ul. O., w którym pozostał mąż córki jako jego najemca. W przyszłości musiałby również on zamieszkać w spornym lokalu. Zdaniem organu odwoławczego, zmiana miejsca zameldowania zmierzała do obejścia przepisów prawa i uzyskania spornej części lokalu, a zatem nie mogła wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty.

Na decyzję organu odwoławczego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Czesław T., domagając się stwierdzenia nieważności zarówno decyzji zaskarżonej, jak i utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz nakazania przy ponownym wydawaniu decyzji bezwzględnego zastosowania art. 34 ust. 1 prawa lokalowego. Skarżący wnosił także, aby Naczelny Sąd Administracyjny nakazał opuszczenie spornych pomieszczeń przez Mariusza W. oraz zastosował kary stosownie do art. 223 par. 2 Kpa za niewykonanie bądź nieterminowe wykonanie wyroku tego sądu z dnia 27 lutego 1986 r. I SA 1243/85.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podano, że cofnięcie przydziału spornej części lokalu Ryszardowi K. nastąpiło ostateczną decyzją z dnia 2 lipca 1986 r. i dlatego od tego czasu Mariusz W. zamieszkuje tam bez tytułu prawnego. W związku z tym podjęte zostaną kroki zmierzające do jego wykwaterowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Powoływany w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 1986 r. I SA 1243/85 dotyczył decyzji organów administracji państwowej wydanych w sprawie cofnięcia Ryszardowi K. przydziału pomieszczeń oznaczonych jako lokal nr 18 w domu nr 74 przy ul. W. oraz odmowy przydziału tych pomieszczeń Mariuszowi W. Wyrok ten więc był wydany w innej sprawie niż sprawa będąca obecnie przedmiotem postępowanie sądowego, dotycząca odmowy przydzielenia tych pomieszczeń na rzecz Czesława T. Łączenie zatem tych spraw przez skarżącego i stawianie w obecnie toczącym się postępowaniu wniosków dotyczących wykonania powyższego wyroku należało uznać za bezzasadne, bez potrzeby dalszych rozważań w tym zakresie.

Rozpatrując natomiast zgodność z prawem decyzji dotyczących odmowy przydzielenia spornej części lokalu na rzecz skarżącego i jego żony, Sąd uznał, iż decyzje te prawa nie naruszają.

W trakcie oględzin w dniu 26 maja 1986 r., przeprowadzonych w omawianym lokalu przez przedstawicieli organu nadzoru budowlanego przy udziale skarżącego, potwierdzono protokołem okoliczność, iż pomieszczenia oznaczone jako nr 18 i jako nr 18a w domu nr 74 przy ul. W. stanowią jeden lokal mieszkalny mimo ich funkcjonalnego wyodrębnienia. Okoliczność ta nie przesądza o obowiązku przydzielenia spornych pomieszczeń skarżącemu, jak też nie wykluczała możliwości przydzielenia ich innej osobie, bez konieczności uzyskiwania zgody skarżących na taki przydział. Powoływanie się przez skarżącego na przepis art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 11 poz. 55/ jest nietrafne. Przepis ten bowiem dotyczy lokali odpowiadających normatywom projektowania, i to tylko wówczas, gdy cały lokal ma być jednocześnie przedmiotem przydziału na rzecz różnych osób. Nie ma on natomiast zastosowania do lokali, które nie odpowiadają obowiązującym normatywom projektowania, oraz do lokali, które wprawdzie tym normatywom odpowiadają, lecz określone ich części były już odrębnym przedmiotem najmu. Sporny lokal, jak wynika z powołanego wyżej protokołu, nie odpowiada obowiązującym normatywom projektowania, a ponadto jego część, oznaczona jako lokal nr 18, była dotychczas odrębnym przedmiotem najmu. Zasadnie zatem organy administracji państwowej rozpoznawały wniosek Czesława T. o przydział spornych pomieszczeń na podstawie art. 34 ust. 3 prawa lokalowego. Odmowa zaś przydziału tych pomieszczeń nie pozostaje w sprzeczności z powołanym przepisem ustawy.

Powierzchnia mieszkalna zajmowana dotychczas przez skarżącego i jego żonę nie tylko nie jest mniejsza od przysługującej na podstawie norm zaludnienia, lecz normy te przekracza. Zameldowanie zaś córki i wnuczki w tej części lokalu, niezależnie od oceny takiego działania i jego celu, nie uzasadniało uwzględnienia ich jako osób uprawnionych przy określaniu należnej powierzchni mieszkalnej. Córka, jak to przyznał skarżący w toku rozprawy sądowej, jest wspólnie ze swoim mężem najemczynią lokalu nr 33 w domu nr 18 przy ul. O. Gdyby nawet wymienione osoby były wzięte pod uwagę przy określaniu należnej powierzchni w omawianym lokalu, to i wówczas powierzchnia zajmowanych dotychczas dwóch pokoi /34,71 m2/ nie byłaby mniejsza od powierzchni przysługującej na podstawie normy zaludnienia.

Sąd nie podzielił także zarzutu podniesionego w toku rozprawy, iż zajmowanie spornych pomieszczeń przez Mariusza W. czyniło przedwczesnym rozpoznanie wniosku skarżącego o przydział tych pomieszczeń. Bezsporne jest bowiem, że faktyczne zajmowanie wymienionych pomieszczeń przez Mariusza W. nie wynikało z tytułu prawnego, a po cofnięciu przydziału Ryszardowi K. decyzją ostateczną pomieszczenia te stały się wolne w sensie prawnym. Mogły więc być przedmiotem decyzji wydanych na podstawie art. 34 ust. 3 prawa lokalowego.

Z tych względów Sąd w myśl art. 207 par. 5 Kpa orzekł jak w sentencji.