Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 30 maja 1988 r., I SA 919/87

Teza

1. Wszelkie przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/, ograniczające prawa właściciela domu jednorodzinnego do dysponowania tym przedmiotem własności, należy interpretować ścieśniająco, uwzględniając w szczególności konstytucyjne poręczenie całkowitej ochrony własności osobistej /art. 18 Konstytucji PRL/.
2. Art. 24 ust. 2 in fine prawa lokalowego może być stosowany wyłącznie w stosunku do lokali, których użytkowy charakter wynika z ich istoty /np. sklep/, nie może zaś być rozciągany na każdy przypadek wykorzystania na cele użytkowe pomieszczeń nie mających ze swej istoty charakteru lokalu użytkowego.
3. Jeżeli budynek odpowiada warunkom domu jednorodzinnego, o jakim mowa w par. 1 ust. 2 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 26 poz. 152/ organy administracji nie mogą zadysponować na rzecz osoby trzeciej pomieszczeń znajdujących się w tym domu - na zasadzie art. 24 ust. 2 in fine cytowanej ustawy - tylko z tej przyczyny, że właściciel domu postanowił te pomieszczenia - co do których nie ustalono, iż były ze swej istoty lokalami użytkowymi - wynająć na cele użytkowe.