Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 26 listopada 1982 r., I SA 945/82

Teza

Niezajmowanie lokalu mieszkalnego przez najemcę spowodowane złym stanem technicznym, uniemożliwiającym zamieszkanie w nim ze względu na stan zagrożenia zdrowia lub mienia najemcy, nie odpowiada pojęciu niezajmowanie lokalu w rozumieniu art. 43 in fine ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Janusza K. na decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 17 lutego 1982 r. w przedmiocie cofnięcia przydziału pomieszczenia zastępczego i na podstawie art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję, a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy kwotę złotych sześćset tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.

Uzasadnienie

Naczelnik Dzielnicy w Warszawie decyzją z dnia 19 maja 1981 r., przyjmując za jej podstawę art. 43 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/, cofnął Januszowi K. uprawnienia do lokalu nr 3 w budynku przy ul. M.K. nr 22 w Warszawie, powołując się w motywacji na informację Komendy Dzielnicowej MO z dnia 4 lutego 1981 r., że wyżej wymieniony nie przebywa w miejscu swego zameldowania.

Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy po rozpatrzeniu odwołania Janusza K. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy /decyzja z dnia 17 lutego 1982 r. nr L.II.565-850/81/, podzielając zasadność ustaleń organu I instancji, gdyż sam skarżący przyznał na rozprawie odwoławczej, że w lokalu tym nie przebywa. Janusz K. podjął pracę w Spółdzielni "E." w W., co dowodzi, że ześrodkował swoje interesy życiowe poza tym lokalem, który w związku z tym jest nie wykorzystany. Na decyzję tę Janusz K. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której należy wnosić, że zmierza ona do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący podaje, że sporny lokal stanowi pomieszczenie zastępcze, przydzielone mu w roku 1976. Jest ono w złym stanie technicznym i pozbawione jest podstawowych urządzeń sanitarnych. Przyczyniło się to do podjęcia przezeń na okres przejściowy zatrudnienia na terenie W. i zamieszkania u znajomej, która jednak po pewnym czasie wezwała go do opuszczenia jej mieszkania. W tej sytuacji powrócił do Warszawy, zamieszkuje obecnie w omawianym lokalu i pracuje w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W toku postępowania administracyjnego skarżący podniósł, że zmuszony był zamieszkać w W. ze względu na stan techniczny zajmowanego lokalu, stwarzający stan zagrożenia dla jego życia. Na rozprawie sądowej wyjaśnił, że w 1977 r. składał pisma z prośbą o przeprowadzenie remontu tego lokalu, "ale uzyskał odpowiedź, że dom przeznaczony jest do rozbiórki" /odwołanie z dnia 29 października 1981 r./.

Argumentacja skarżącego nie została rozpatrzona stosownie do art. 75 Kpa przez organ administracji państwowej w ramach rozprawy podjętej w postępowaniu odwoławczym w trybie art. 54 ust. 2 prawa lokalowego.

Stan techniczny spornego lokalu stanowi istotny problem w okolicznościach niniejszej sprawy, albowiem faktyczne niezajmowanie przez najemcę lokalu mieszkalnego, gdy jego stan techniczny uniemożliwia zamieszkiwanie w nim, nie odpowiada stanowi wyrażonemu w hipotezie art. 43 in fine prawa lokalowego. Sytuacja taka jest wywołana szczególnymi względami, związanymi m.in. ze stanem zagrożenia zdrowia lub mienia najemcy.

Uchybienie wyżej powołane, dotyczące niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, stanowi naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 Kpa w stopniu istotnym dla wyniku sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji stosownie do art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 208 Kpa.