Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 22 marca 2004 r., I SA/Bd 100/04

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 22 marca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi T. i W. S. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę

Skład

Asesor sądowy Grzegorz Saniewski

Uzasadnienie

Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówiła uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r.

Decyzja niniejsza została doręczona stronie dnia 18 października 2002 r. Od decyzji tej przysługiwało odwołanie do Ministra Finansów - jako II instancji w instancyjnym toku postępowania w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Strona wniosła odwołanie w wymaganym terminie i dnia 1 września 2003r. Minister Finansów wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej. W swojej decyzji Minister pouczył, iż od jego decyzji przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tymczasem w dniu 26 stycznia 2004 r. za pośrednictwem Izby Skarbowej została wniesiona do Sądu skarga wyłącznie na decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Złożenie przedmiotowej skargi jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skargę wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Identyczne rozwiązanie funkcjonowało pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późno zm.) zawarte wart. 34 ust.

1. Z zestawienia powyższych przepisów wynika więc, że dokonywana przez Sąd kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku pro cedowani a przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie wypowiedziały się organy obu instancji. W skutek tego sąd administracyjny może ocenić całość ich postępowania. Ograniczenie zakresu kontroli Sądu wyłącznie do działalności organu pierwszej instancji oznaczałoby, że Sąd nie tyle "dokonuje kontroli działalności administracji publicznej", ile wkracza w tok postępowania organów administracji, zastępując niejako w kompetencjach organ administracji II instancji.

W przedmiotowej sprawie należało więc wnieść skargę na decyzję drugiej instancji, którą jest decyzja Ministra Finansów.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.