Uzasadnienie
Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl art. 156 § 2 p.p.s.a. sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu. Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 166 p.p.s.a.).
Wskazać należy, że zaistniałe w postanowieniu tut. Sądu z dnia 25 lutego 2015r. błędne określenie organu, daty i numeru decyzji oraz przedmiotu nosi znamiona oczywistej omyłki pisarskiej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że niniejsza sprawa zawisła przed tut. Sądem ze skargi M. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2010r., co wynika zarówno z akt sądowych jak i administracyjnych. Tak oznaczony organ, data i numer decyzji oraz jej przedmiot wynika również z postanowienia referendarza sądowego z dnia 16 stycznia 2015r., od którego sprzeciw Sąd rozpoznał postanowieniem z dnia 25 lutego 2015r., w którym zaistniała omawiana oczywista omyłka pisarska.
Powyższy błąd nie spowodował również wątpliwości strony, która we wniesionym zażaleniu nie odniosła się do tej kwestii. Zatem skarżący pomimo błędnego oznaczenia organu, wskazania błędnej daty i numeru decyzji oraz przedmiotu postępowania uznał bezsprzecznie, że postanowienie z dnia [...] dotyczy skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2010r.
Na marginesie dodać należy, że przed tut. Sądem nie zawisła żadna sprawa skarżącego – M. F. ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.