Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 19 lutego 2018 r., I SA/Bd 1002/17

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 19 lutego 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od lipca do grudnia 2016r.

Skład

Sędzia WSA Leszek Kleczkowski

Sentencja

1. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od lipca do grudnia 2016r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji lub postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz aktów terenowych organów administracji rządowej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania aktu lub czynności są wskazane przez ustawodawcę okoliczności.

Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe jego uzasadnienie, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FZ 85/04).

Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 02 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony powinna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt

FZ 65/04).

Skoro zatem postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonalności decyzji ostatecznej prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji ostatecznych, to strona nie może ograniczyć się w złożonym wniosku do samego żądania, lecz powinna precyzyjnie wskazać na poparte dowodami zagrożenia płynące z wykonania zaskarżonej decyzji.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że skarżący, poza wniesieniem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, nie przedstawił w skardze żadnego uzasadnienia na poparcie tego wniosku oraz nie przedłożył dokumentacji dotyczącej jego sytuacji finansowej i majątkowej. Strona nie przedstawiła więc argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji, tj. że mogłaby ponieść znaczną szkodę lub mogłyby powstać trudne do odwrócenia skutki.

Tym samym Sąd nie posiada wiedzy, która pozwoliłaby na dokonanie analizy ustawowych przesłanek w sposób zindywidualizowany, adekwatny do okoliczności rozpoznawanej sprawy. W rezultacie nie jest możliwa ocena faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację skarżącego. Strona nie wykazała, że w jej przypadku zachodzi niebezpieczeństwo powstania sytuacji opisanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Należy także zaznaczyć, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje w ramach instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu kompetencji Sądu do wzywania wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowo stosownych dokumentów lub złożenie wyjaśnień, które miałyby uzasadniać potrzebę wstrzymania wykonania decyzji (postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2010r. sygn. akt II FZ 391/10).

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.