Uzasadnienie
Decyzją z dnia 24 września 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. z dnia 06 czerwca 2012r. orzekającej o odpowiedzialności R. K. (skarżącego) byłego prezesa zarządu spółki "D." Sp. z o.o. z siedzibą w B. za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług.
Na powyższą decyzję organu odwoławczego R.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.
Zarządzeniem z dnia 04 grudnia 2012 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w terminie 7 dni w kwocie 500 zł pod rygorem jej odrzucenia. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 18 grudnia 2012r. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Zarządzeniem z dnia 01 lutego 2013r. referendarz sądowy na podstawie art. 257 ustawy z dnia 05 listopada 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 poz. 270, dalej p.p.s.a.), pozostawił ww. wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z powodu niezłożenia, mimo wezwania, wniosku na przesłanym mu formularzu (PPF).
W związku z powyższym Sąd ponownie wezwał pełnomocnika skarżącego zarządzeniem z dnia 13 marca 2013 r., do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w terminie 7 dni w kwocie 500 zł pod rygorem jej odrzucenia. Doręczenia pełnomocnikowi strony odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu dokonano w dniu 19 marca 2013r. (k. nr 35 akt sądowych). Termin do uiszczenia wpisu upłynął zatem z dniem 26 marca 2013r. Na podstawie akt sprawy sądowej ustalono, że w zakreślonym terminie skarżący nie dokonał wpłaty wpisu. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego w dniu 26 marca 2013r., tj. w terminie wyznaczonym do uiszczenia wpisu sądowego, wniósł o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Nie przedłożył jednak wypełnionego formularza PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przywołanym przepisie zawarta jest zasada, że warunkiem podjęcia przez sąd czynności na skutek wniesionego pisma, jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty.
W przedmiotowej sprawie wpis nie został uiszczony, pomimo prawidłowego wezwania. Wprawdzie w terminie wyznaczonym do uiszczenia wpisu sądowego pełnomocnik skarżącego wniósł o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych jednak podkreślić należy, że jest to ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Dodatkowo ponownie nieprzedstawiony na urzędowym formularzu PPF.
Podkreślić należy, że w orzecznictwie, jak i w doktrynie ukształtował się pogląd dotyczący stosowania art. 257 p.p.s.a. sprowadzający się do twierdzenia, iż w wypadku braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy należy wezwać stronę do uzupełnienia takiego braku pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca działając przez profesjonalnego pełnomocnika już raz we wcześniejszym etapie postępowania składała wniosek o przyznanie prawa pomocy. Sąd wezwał wówczas pełnomocnika strony do uzupełnienia braków formalnych, których nie uzupełnił, pozostawiając wezwanie bez odpowiedzi. Pełnomocnik nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków, jak również nie złożył sprzeciwu od doręczonego mu zarządzenia z dnia 01 lutego 2013 r., o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.
Należy zwrócić uwagę, że w orzecznictwie sądowym ugruntował się pogląd, że ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia i pozostaje bez wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego (np. postanowienie NSA z dnia 21 marca 2012 r., II GZ 95/12, postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2010 r., II FSK 1349/10). Skarga podlega wówczas odrzuceniu.
Zdaniem Sądu tak samo należy potraktować skargę strony, która – jak w rozpatrywanej sprawie - w terminie do uiszczenia wpisu sądowego złożyła pismo o ponowne przyznanie prawa pomocy, lecz nie na odpowiednim formularzu, w sytuacji gdy jej pierwszy wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawiono już prawomocnym zarządzeniem bez rozpatrzenia właśnie z powodu niezłożenia wniosku w przewidzianej formie. W przeciwnym razie osoba, która występuje o przyznanie prawa pomocy, lecz nie składa wniosku na przepisanym formularzu, uniemożliwiając tym samym jego merytoryczne rozpoznanie, byłaby traktowana korzystniej niż osoba, która w określonym trybie złożyła wniosek i został on, po jego merytorycznym rozpoznaniu, oddalony. Nie budzi wątpliwości, że w tej drugiej sytuacji złożenie ponownego wniosku o udzielenie prawa pomocy w terminie do uiszczenia wpisu sądowego, zamiast jego uiszczenia w tym terminie, powoduje odrzucenie skargi.
Taki sam skutek powinno wywoływać ponowne wystąpienie o udzielenie prawa pomocy przez osobę, która nie składa wniosku na urzędowym formularzu i nie uiszcza wpisu w zakreślonym terminie, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje już prawomocne zarządzenie o pozostawieniu jej wniosku bez rozpatrzenia.
Reasumując, w ocenie Sądu, w sytuacji gdy w tej samej sprawie, ten sam profesjonalny pełnomocnik, znając przyczyny pozostawienia bez rozpoznania poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie składa sprzeciwu natomiast składa ponownie taki sam wniosek dotknięty takimi samymi wadami, brak jest podstaw do wzywania do usunięcia takiego samego braku formalnego, a kolejne obarczone wadami pismo zawierające wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nie może odnieść skutku w postaci przerwania biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego.
Przyjęcie odmiennego poglądu mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy, a co za tym idzie - skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty.
Skutek nieuiszczenia opłaty przez wnoszącego pismo został określony w art. 220 § 3 p.p.s.a., stanowiącym, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd postanowił odrzucić skargę, ponieważ pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.