Uzasadnienie
Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania. Jednocześnie w skardze wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotem ochrony tymczasowej, jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
Co do zasady nie nadają się do wykonania wszelkie orzeczenia kasacyjne, gdyż nie stanowią one aktów wywołujących skutki materialnoprawne (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04, postanowienie NSA z dnia 08 czerwca 2010 r., sygn. akt II OZ 489/10).
Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej i zarazem przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest właśnie decyzja kasacyjna w podatku od nieruchomości za 2009 r., w której to organ odwoławczy, w związku z zaistnieniem okoliczności, wymienionych w art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), uchylił i przekazał do ponownego rozpoznania sprawę organowi pierwszej instancji. Mając wcześniejsze rozważania na uwadze należy wyrazić pogląd, że tego rodzaju decyzja, mająca charakter czysto procesowy, nie nadaje się do wykonania w rozumieniu powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a - nie podlega zatem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Chociaż więc zaskarżona decyzja wywołuje określone skutki procesowe w postaci konieczności podjęcia przez organ administracyjny pierwszej instancji ponownego postępowania w sprawie, to jednak nie można przyjąć, aby brak wstrzymania zaskarżonej decyzji naraził bezpośrednio skarżących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tym stanie rzeczy wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.