Uzasadnienie
J. S. wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w B. skargę na czynność egzekucyjną oraz skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego rozpatrzono w odrębnym postępowaniu, natomiast postanowieniem z dnia [...], Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. oddalił skargę na czynność egzekucyjną. W postanowieniu pouczył stronę o przysługującym zażaleniu do Ministra Finansów. Na to postanowienie strona złożyła zażalenie. Postępowanie odwoławcze jest w toku.
Na przedmiotowe postanowienie z dnia [...], Nr [...] J. S. pismem z dnia 06 października 2011 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wraz ze skargą strona złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym wskazując na trudną sytuacją materialną i rodzinną.
Dyrektor Izby Skarbowej w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; (...);
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Zakres tej kontroli został jednak przez prawodawcę ograniczony treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Wskazać przy tym należy, że dopóki wniesiony przez stronę środek zaskarżenia nie zostanie rozpoznany i nie zapadnie rozstrzygnięcie kończące postępowanie zainicjowane jego wniesieniem, dopóty nie można mówić, że stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, s.150). Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W konsekwencji, obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny rozpoznając skargę nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia organu I instancji, jeżeli równocześnie nie zostało zaskarżone rozstrzygnięcie organu II instancji. Nie oznacza to jednak, że rozstrzygnięcie wydane przez organ I instancji nie będzie podlegać kontroli sądowoadministracyjnej. Wniesienie skargi na decyzję/postanowienie organu odwoławczego uruchamia kontrolę sądowoadministracyjną, obejmującą zarówno zaskarżoną decyzję/postanowienie, jak i poprzedzające jej wydanie postępowanie administracyjne, a więc również rozstrzygnięcie organu I instancji - art. 134 § 1 P.p.s.a. Kontrola ta uwarunkowana jest jednak wniesieniem skargi na rozstrzygnięcie organu II instancji.
Odnosząc powyższe do zaistniałego w niniejszej sprawie stanu faktycznego, stwierdzić należy, że skarżący wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...], czyli rozstrzygnięcie organu I instancji. Bezsporna jest również okoliczność, że zaskarżone postanowienie wskutek wniesionego zażalenia będzie podlegało ocenie organu odwoławczego.
W związku z powyższym skarga inicjująca niniejsze postępowanie sądowe została wniesiona na postanowienie organu I instancji i jako taka - jest skargą niedopuszczalną.
Niezależnie od powyższego, należy zauważyć, że niniejsza sprawa została już rozstrzygnięta przez tut. Sąd postanowieniem z dnia 21 listopada 2011 r., sygn. akt
I SA/Bd 842/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na zajęcie wierzytelności (postanowienie to nie jest prawomocne). W związku z tym należy stwierdzić, że sprawa jest w toku.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. postanowił, jak w punkcie pierwszym sentencji. Na marginesie należy jedynie wskazać, że do momentu wydania niniejszego postanowienia, w 2011 r. skarżący w Wydziale Finansowym tut. Sądu złożył 84 skargi, z których 52 podlegało odrzuceniu, a 18 zostało oddalonych.
Jednocześnie w punkcie drugim postanowienia, w odpowiedzi na złożony przez skarżącego wraz ze skargą wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. W niniejszej sprawie z przyczyn wyżej wskazanych skarga jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 08 listopada 2011 r. sygn. akt I FZ 349/11).
Mając na uwadze powyższe, Sąd działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.