Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 17 kwietnia 2013 r., I SA/Bd 101/13

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 17 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi I. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia:

Skład

Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz

Sentencja

1. umorzyć postępowanie
2. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz I. J. kwotę 2.817 zł (dwa tysiące osiemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania

Uzasadnienie

W dniu 3 stycznia 2013 r. I. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

W dniu 11 lutego 2013 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo Dyrektora Izby Celnej w T., do którego załączono decyzję z dnia [...] r. wydaną w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej jako p.p.s.a. Dyrektor uchylił w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. oraz decyzję z dnia [...] r. Naczelnika Urzędu Celnego w B., umorzył postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Toyota Land Cruiser i stwierdził, że działanie organów podatkowych nie miało miejsca bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

Wobec powyższego Sąd wezwał skarżącego do wyjaśnienia, czy wobec treści decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. jest zainteresowany kontynuacją postępowania w sprawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]

W odpowiedzi skarżący oświadczył, że cofa skargę. Wniósł o umorzenie postępowania oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów procesu (w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 2400 zł wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł) według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

W powyżej wskazanym przepisie uregulowano instytucję autokontroli, której celem jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownego zweryfikowania własnego działania (lub jego braku) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem. Możliwość skorzystania z tej instytucji została jednak ograniczona. Literalne brzmienie tegoż przepisu wskazuje bowiem, że warunkiem skorzystania z uprawnienia do autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, a więc uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów oraz wniosków skargi, jak też wskazanej w niej podstawy prawnej. Możliwość zastosowania tejże instytucji, a tym samym uwzględnienia skargi została nadto ograniczona do dnia rozpoczęcia rozprawy (por.: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 145-150).

Wobec zatem podjęcia przez Dyrektora Izby Celnej w T. decyzji z dnia [...] r. uchylającej w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Wskazać bowiem należy, że przywołane orzeczenie Dyrektora Izby Celnej zostało podjęte w terminie przewidzianym przepisem z art. 54 § 3 p.p.s.a. i wyeliminowało z obrotu prawnego zaskarżone rozstrzygnięcie. Z pisma Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. wynika, że decyzja z dnia [...] r. nie została zaskarżona (k. 20 akt sądowych). Skarżący zaś cofnął skargę wniesiona na zaskarżoną decyzję.

W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., postępowanie wszczęte skargą I. J. stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.

O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 209, art. 201 § 1 oraz art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153).