Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 6 lutego 2012 r., I SA/Bd 1013/11

Sąd

I SA/Bd 1013/11 POSTANOWIENIE Dnia 06 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 06 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi J.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia:

Skład

Sędzia WSA Urszula Wiśniewska przewodniczący

Sentencja

1. odrzucić skargę,
2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Uzasadnienie

I SA/Bd 1013/11

Skargą z 14 listopada 2011 r. J. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] roku, nr [...], którym organ stwierdził niedopuszczalność zażalenia S. z o. o. "J. – T." na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r., Nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

W związku z brakiem formalnym, w postaci nie wykazania przez J. S. prawa do reprezentowania spółki "J. – T." sp. z o. o. w l., w wykonaniu zarządzenia przewodniczącego wydziału z dnia 7 grudnia 2011 r., J. S. został wezwany do złożenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, opłaconego pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono J.S. w dniu 23 grudnia 2011 roku.

W wykonaniu zarządzenia, w dniu 30 grudnia 2011 r. J. S. złożył nieopłacone pełnomocnictwo udzielone jego osobie przez "J. – T." Sp. z o. o. w l. wnosząc jednocześnie o zwolnienie z opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, z uwagi na brak środków finansowych na uregulowanie opłaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) legitymacja przysługuje każdemu, kto ma interes prawny we wniesieniu skargi, a także prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz niektórym organizacjom społecznym. Sąd administracyjny po wpłynięciu skargi, a przed jej merytorycznym rozpoznaniem dokonuje oceny jej dopuszczalności.

J.S. zaskarżył postanowienie wydane w sprawie innej osoby. Nie posiada on jednocześnie przymiotu podmiotu szczególnego, o którym mowa w powyższym przepisie (nie jest prokuratorem ani Rzecznikiem Praw Obywatelskich ani też nie reprezentuje organizacji społecznej). W tym stanie rzeczy J. S. winien był wykazać istnienie po swej stronie interesu prawnego we wniesieniu skargi, jako wyznacznika zakresu podmiotowego uprawnionych do zaskarżenia określonego aktu administracyjnego w indywidualnej sprawie.

Interes prawny wyraża się związkiem między sferą indywidualnych uprawnień i obowiązków, a rozstrzygnięciem lub czynnością będącą przedmiotem skargi. Oznacza to, że legitymacja w postępowaniu sądowoadministracyjnym przysługuje jedynie adresatowi tego aktu lub czynności.

W niniejszej sprawie J. S. zaskarżył postanowienie, dotyczące innego podmiotu – spółki "J. – T.". Zatem, w świetle powołanej regulacji, skarżący nie był legitymowany do wniesienia skargi z uwagi na brak interesu prawnego.

Ponadto wskazać należy, że skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego obarczone jest obowiązkiem spełnienia wymogów formalnych. Skarga wedle art. 57 § 1 p.p.s.a. winna czynić zadość wymaganiom stawianym pismom w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. J. S. nie legitymuje się uprawnieniem do reprezentacji Spółki w postaci pełnomocnictwa, do dostarczenia którego został wezwany zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I. J. S. w odpowiedzi na wezwanie Sądu złożył jedynie nieopłacone pełnomocnictwo udzielone mu przez Spółkę.

Zatem uznać należało, że J. S. działając w imieniu spółki "J. – T." nie wykazał, aby został umocowany przez podmiot do jej reprezentowania wedle art. 37 § 1 p.p.s.a. Wobec powyższego, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 ustawy p.p.s.a.

Jednocześnie w punkcie drugim postanowienia, w odpowiedzi na złożony przez skarżącego wraz ze skargą wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. W niniejszej sprawie skarżący zaskarżył do Sądu postanowienie, którego nie jest stroną. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej, określonym w art. 247 p.p.s.a. (podobnie NSA w postanowieniach z 8 listopada 2011 r. I FZ 349/11, postanowieniu z 4 listopada 2011 r., postanowieniu z 21 października 2010r. II OZ 295/11).

W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.