Uzasadnienie
W dniu [...] do organu podatkowego wpłynęła deklaracja na podatek od nieruchomości na 2014r., w której skarżąca Spółka wskazała, że jest właścicielem: 1) gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 278 m2 - stawka podatku 0,70 zł, podatek 194,60 zł;
- 2) gruntów pozostałych o powierzchni 16.690 m2 - stawka podatku 0,37 zł, podatek 6.175,30 zł;
- 3) budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 278 m2 - stawka podatku 18,70 zł, podatek 5.198,60 zł;
- 4) budynków mieszkalnych o pow. 116 m2, stawka podatku 0,70 zł, podatek 81,20 zł. W związku z powyższym, Spółka zadeklarowała podatek od nieruchomości na 2014r. w wysokości [...] zł. Spółka poinformowała organ podatkowy, że opodatkowaniem objęte są nieruchomości i obiekty na niej znajdujące się, położone w miejscowości S., które nabyła aktem notarialnym w dniu [...].
Decyzją [...]. Burmistrz S. K. określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2014r. (od 1 marca do 31 grudnia 2014r.) w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Spółka zastosowała niewłaściwą stawkę podatkową dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 278 m2 oraz 16.968 m2, czym naruszyła art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej: "u.p.o.l.". Organ nie dał wiary wyjaśnieniom Spółki złożonym w postępowaniu podatkowym, że przyczyną zastosowania niższych stawek podatkowych była prowadzona inwestycja oraz pożar w 2011r. i 2012r., co skutkowało uiszczaniem przez poprzedniego właściciela podatku według stawki jak dla gruntów pozostałych.
W związku z powyższym, organ pierwszej instancji stosownie do uchwały nr XXXIX/282/13 Rady Miejskiej Sępólna Krajeńskiego z dnia 28 listopada 2013r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości na 2014 rok (Dz.Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 2013r. Nr 154, poz. 3972) dla gruntów o łącznej powierzchni 16.968 m2 zastosował stawkę jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynoszącą 0,70 zł i dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 278 m2 - stawkę podatku 18,70 zł.
W złożonym odwołaniu skarżąca Spółka podniosła, że poprzedni właściciele uiszczali podatek z uwzględnieniem niższej stawki podatku i było to w pełni akceptowane przez Burmistrza S. K. przez okres 3 ostatnich lat.
W związku z tym, nie zgadza się na nowe ustalenia dotyczące stawki podatkowej i domaga się przywrócenia wyliczenia podatku z uwzględnieniem stawki 0,37 zł za m2, tak jak płacili poprzedni właściciele.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...]. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ powołał przepisy mające zastosowanie w sprawie, tj. art. 3 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Wskazał, że Spółka nie zakwestionowała ustalonego stanu faktycznego wynikającego z ewidencji gruntów i budynków, tj. wielkości powierzchni gruntów, powierzchni budynków. Jak podkreślił kwestię sporną stanowi zastosowanie stawki podatkowej dla gruntów o powierzchni 16.968 m2, które w ocenie strony powinny zostać opodatkowane stawką ustaloną dla gruntów pozostałych.
Organ podał, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. co do zasady wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyjątki dotyczą: budynków mieszkalnych i zajętych pod nie gruntów; gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych oraz przedmiotów opodatkowania nie mogących być wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.
Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, zdaniem organu, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą budynku, budowli czy gruntu daje możliwość uznania tych przedmiotów opodatkowania jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stąd różnego rodzaju obiekty czy grunty, bądź budowle niewykorzystywane w danym momencie lub nawet, gdzie jest prowadzona innego rodzaju działalność niż gospodarcza, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Zdaniem Kolegium, odpłatne świadczenie usług przez skarżącą Spółkę w sposób zorganizowany i ciągły, pozwala na zaliczenie jej do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.). Organ podkreślił, że poza sporem pozostaje, iż polskie prawo uzależnia podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej od uzyskania wpisu w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, albo w ewidencji działalności gospodarczej.
Z chwilą uzyskania takiego wpisu, dany podmiot formalnie staje się przedsiębiorcą. Nie ma przy tym znaczenia dokonywanie podziału na pojęcie "przedsiębiorcy" w ujęciu formalnym lub materialnym. W związku z tym, sam fakt posiadania gruntów, budynków lub ich części przez przedsiębiorcę lub przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, upoważnia do zastosowania stawek jak dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.
W ocenie organu odwoławczego, materiał dowodowy niniejszej sprawy został zgromadzony i rozpoznany w sposób wszechstronny oraz kompletny, a zakres postępowania dowodowego jest prawidłowy; organ podatkowy pierwszej instancji w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, zgodnie z art. 123 i art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749) – dalej jako: "O.p.", zapewnił stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, przed wydaniem decyzji umożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
W złożonej skardze Spółka wniosła o unieważnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. i ponowne rozpatrzenie sprawy przez Burmistrza S. K. zarzucając:
- - brak równości w opodatkowaniu między osobą fizyczną będącą w posiadaniu gruntów i hal, a osobami wchodzącymi w skład spółki komandytowej,
- - brak dokonania oględzin na spalonym obiekcie, a tym samym sporządzenia protokołów lub ewentualnych uwag, co do możliwości korzystania z części terenu objętego pożarem z lat 2011 i 2012,
- - brak równości w traktowaniu przez 3 lata poprzedniego właściciela, a skarżącej.
W uzasadnieniu skargi Spółka podała, że z ostrożności procesowej zawyżyła ilość metrów kwadratowych gruntów objętych obowiązkiem płacenia podatku. Podkreśliła, że z części objętej pożarem (która jest widoczna na załączonej dokumentacji fotograficznej) w ogóle nie korzysta. Ta wydzielona po pożarze strefa została ogrodzona i przez Inspektorat Nadzoru Budowlanego w S. K. uznana już pod koniec 2011r. za niebezpieczną, z zakazem wkraczania do momentu rozbiórki. Dodała, że oczekuje na wyniki śledztwa, które prowadzi Prokuratura w Tucholi.
W ocenie skarżącej, Urząd Miejski w S. K. wiedział o zaistniałych dwóch pożarach na terenach, których właścicielem była spółka NAWI i nie podważał składanych przez ostatnie 2 lata deklaracji podatkowych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do podniesionej w skardze argumentacji organ podał, że Spółka nie informowała na etapie odwołania o stanie technicznym budynków ograniczając spór tylko do zastosowania, jej zdaniem, nieprawidłowej stawki podatku. Nie przedstawiła również żadnych dowodów potwierdzających stan techniczny budynku uniemożliwiający jego użytkowanie. Okoliczności te podniosła dopiero na etapie skargi załączając fotografię, z której wynika, że opodatkowane budynki praktycznie nie istnieją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo.
Istota zaistniałego między stronami sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zgodna z prawem jest decyzja w przedmiocie wysokości podatku od nieruchomości na 2014r. Strona skarżąca kwestionuje opodatkowanie wszystkich nieruchomości z uwzględnieniem podwyższonej stawki przewidzianej dla przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej podnosząc, że część nieruchomości jest zniszczona w wyniku pożaru i uznana została przez inspektora nadzoru za teren niebezpieczny. W ocenie organu, istotna jest okoliczność, że nieruchomości znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, natomiast fakt złego stanu technicznego budynków został podniesiony dopiero na etapie skargi.
Podać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "b", chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Na podstawie powyższej definicji należy stwierdzić, że wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z trzema wyjątkami, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z wolą ustawodawcy wyjątki te dotyczą: 1) budynków mieszkalnych i zajętych pod nie gruntów;
- 2) gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych oraz
- 3) przedmiotów opodatkowania nie możliwych do wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.
Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą budynku, budowli czy gruntu (z trzema wyżej opisanymi wyjątkami) daje możliwość uznania tych przedmiotów opodatkowania jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Trafnie zatem organ podnosi, że różnego rodzaju obiekty, czy grunty, bądź budowle niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest nawet innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. statutowa, socjalna), należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Tymczasowy brak wykorzystywania danego obiektu do celów działalności gospodarczej nie uprawnia do przyjęcia, że nie stanowi on nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2006r., sygn. akt I SA/Gd 481/05).
Zbliżonych kwestii dotyczył także wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 marca 2006r., I SA/Gd 49/04, w którym stwierdzono, że podatnik zobowiązany był do opłacania podatku od budynków według stawek właściwych dla budynków związanych z działalnością gospodarczą za okres, w którym miał status przedsiębiorcy. Ponadto, budynki będące własnością przedsiębiorcy powinny podlegać opodatkowaniu stawkami przeznaczonymi dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, niezależnie od ich faktycznego wykorzystania.
Pogląd powyższy znajduje aprobatę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w wyroku z dnia 5 marca 2014r. sygn. akt II FSK 679/12, w którym stwierdzono, że w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r.
o swobodzie działalności gospodarczej każda działalność, która wykonywana jest w celu zarobkowym, ma charakter zorganizowany i ciągły, jest działalnością gospodarczą. W związku z tym, sam fakt posiadania gruntów, budynków lub ich części przez przedsiębiorcę lub przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, upoważnia do zastosowania stawek jak dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie jest istotne też, w jakich celach są one wykorzystywane.
Warto w tym miejscu przywołać także wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014r. sygn. akt
II FSK 855/12, w którym wyrażono pogląd, że z samego faktu, iż skarżący jest przedsiębiorcą (w rozumieniu art. 1a ust. 3 i 4 u.p.o.l. w związku z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej) wynika, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., iż znajdujące się w jego władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą. Natomiast grunty oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią odrębną kategorię gruntów i budynków, dla których ustawodawca w art. 5 ust. 1 u.p.o.l. przewidział najwyższą maksymalną stawkę podatku od nieruchomości, która nie może być przekroczona w stosownej uchwale rady gminy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, że do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę.
Pojęcie budynków "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest szersze od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą (por. np. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2013r., II FSK 2917/11; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009r., II FSK 667/09; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 sierpnia 2011r., I SA/Bd 268/11; wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 września 2010r., I SA/Lu 297/10, wszystkie powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Tut. Sąd przywołane poglądy podziela. Powyższe oznacza, że w badanym roku podatkowym dla stwierdzenia, iż sporne przedmioty opodatkowania podlegały najwyższej stawce konieczne było ustalenie, że nieruchomości, o których mowa w sprawie, znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy i nie ma do nich zastosowania wyłączenie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowa jest zatem wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l, w którym ustawodawca konstruując definicję legalną "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" wprowadził zakres pozytywny definicji, wskazując szeroko te sytuacje, które spełniają jej obszar, a także zakres negatywny wskazując na określone wyłączenia, wśród których najistotniejsze znaczenie dla przedmiotowej sprawy ma kwestia tzw. "względów technicznych". Ustawodawca w tym przepisie użył nieostrego określenia wskazując na "względy techniczne", które powodują taki skutek, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do działalności gospodarczej.
Brak tego uściślenia powoduje konieczność jego doprecyzowania, z uwagi na skutki podatkowe, jakie niesie prawidłowe ustalenie zakresu tego pojęcia. Pomocne w tym zakresie jest bogate orzecznictwo wypracowane na jego kanwie.
Mając na uwadze powyższe rozważania należy podać, że w przedmiotowej sprawie niewątpliwie została spełniona przesłanka posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, jakim jest skarżąca Spółka. Ze znajdującego się w aktach sprawy wykazu z ewidencji gruntów i budynków wynika, że właścicielem nieruchomości jest strona skarżąca. W konsekwencji jako ich właściciel jest podatnikiem podatku od nieruchomości stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Jednakże wątpliwości Sądu budzi brak ustaleń co do stanu technicznego części nieruchomości. Strona skarżąca podnosi, że z części objętej pożarem (która jest widoczna na załączonej dokumentacji fotograficznej) w ogóle nie korzysta. Podaje, że ta wydzielona po pożarze strefa została ogrodzona i przez Inspektorat Nadzoru Budowlanego w S. K. uznana już pod koniec 2011r. za teren niebezpieczny z zakazem wkraczania do momentu jego rozbiórki. Dodała, że oczekuje na wyniki śledztwa, które prowadzi Prokuratura w T.. W ocenie skarżącej, Urząd Miejski w S. K. wiedział o zaistniałych dwóch pożarach, na terenie których właścicielem była spółka NAWI.
W tym kontekście jeszcze raz należy podkreślić, że wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad następuje w sytuacji, gdy przedmiot ten ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Okoliczność ta musi zostać indywidualnie zbadana i wykazana w postępowaniu podatkowym przy uwzględnieniu stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2011r., sygn. akt II FSK 151/10). Wyłączenie konkretnej nieruchomości z zakresu opodatkowania jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej wiąże się z korzystniejszą dla podatnika stawką opodatkowania, a zatem ciężar dowodu wykazania, że w sprawie występują względy techniczne uniemożliwiające teraz i w przyszłości wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej spoczywa na podatniku, gdyż wywodzi on z tej okoliczności określone skutki prawne. Nie zwalnia to jednak organu podatkowego z obowiązku ustalenia stanu faktycznego. Okoliczność wyłączenia ze względów technicznych może być dowodzona wszelkimi środkami dowodowymi.
W postępowaniu ma zastosowanie zasada wyrażona w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl której jako dowód należy dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2010r., sygn. akt. II FSK 1228/08; z dnia 9 stycznia 2009r., sygn. akt. II FSK 1354/07).
Sąd zauważa, że na okoliczność pożaru w 2011r. i 2012r. skarżąca Spółka wskazywała w piśmie z dnia 1 kwietnia 2014r. z datą wpływu do organu pierwszej instancji – 7 kwietnia 2014r. (k. 4 akt administracyjnych), a zatem jeszcze przed wydaniem decyzji przez ten organ (14 maja 2014r.). Już powyższe zobowiązywało organ do przeprowadzenia czynności z udziałem strony w zakresie ustalenia stanu technicznego nieruchomości. Niewątpliwie podstawowym dowodem byłyby choćby oględziny udokumentowane protokołem oględzin i fotografiami. Z nadesłanych akt sprawy administracyjnej wynika, że organy nie przeprowadziły żadnego postępowania w tej materii. Wobec twierdzenia strony skarżącej, że wydzielona po pożarze strefa została ogrodzona i przez Inspektorat Nadzoru Budowlanego w S. K. uznana już pod koniec 2011r. za niebezpieczną z zakazem wkraczania do momentu rozbiórki, organ podejmie także czynności mające na celu uzupełnienie materiału dowodowego w tym zakresie np. o protokół oraz stosowną decyzję, jeżeli rzeczywiście została wydana przez właściwy organ, a mogąca być pomocną dla oceny, czy i w jakim rozmiarze w przedmiotowej sprawie zachodzą podstawy do uznania, że część nieruchomości nie może być wykorzystana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Organ wezwie także podatnika do złożenia dowodów potwierdzających jego argumentację.
Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została wydane z naruszeniem przepisów postępowania, czyli art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Spełnione zostały zatem przesłanki do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego. Wskazać należy, że z art. 187 § 1 O.p. wynikają dla organu podatkowego dwie istotne powinności, po pierwsze zebranie materiału dowodowego niezbędnego dla podjęcia rozstrzygnięcia, po drugie jego wnikliwe rozpatrzenie. Dokonując tych czynności organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 O.p. W konsekwencji, aby w ramach przewidzianej swobody, nie doszło do dowolności, organ podatkowy powinien m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy, wszechstronności oceny.
W przypadku zatem, gdy w postępowaniu podatkowym nie zostaną właściwie zgromadzone dowody, niewłaściwa będzie także swobodna ocena dowodów. Sam bowiem fakt posiadania przez przedsiębiorcę nieruchomości będących przedmiotami opodatkowania, nie uzasadnia twierdzenia, że należy je traktować za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w sytuacji, gdy faktycznie nie mogą zostać wykorzystane w prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych.
Jednocześnie okoliczność, że poprzedni właściciel uiszczał podatek z uwzględnieniem innej stawki niż przewidziana dla przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie ma znaczenia dla oceny niniejszej sprawy. Przedmiotem kontroli przez tut. Sąd jest wyłącznie sprawa podatku od nieruchomości należnego od skarżącej Spółki na 2014r., z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego w tym roku podatkowego, a nie w latach poprzedzających. Stąd, argumentacja podatnika w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.
Reasumując należy stwierdzić, że rozstrzygając sprawę ponownie organ podatkowy przeprowadzi postępowanie dowodowe w celu ustalenia, czy i w jakiej części przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystany w działalności gospodarczej ze względów technicznych. Tut. Sąd tej kwestii nie przesądza. Stwierdza wyłącznie, że wymaga ona wyjaśnienia, a zatem zebrania materiału dowodowego z udziałem strony.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.
H. Adamczewska – Wasilewicz U. Wiśniewska M. Łent