Uzasadnienie
Strona w piśmie procesowym z dnia 10 listopada 2014r. wniosła o zawieszenie postępowania egzekucyjnego.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającą z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", jest to, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Powyższe postanowienie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).
Przystępując do rozpatrywania wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego stwierdzić należy, że sąd administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie ma prawnej możliwości udzielenia ochrony tymczasowej stronie w powyższym zakresie. Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i przez to nie jest właściwy do wydawania orzeczeń, które mogą zapadać tylko w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Kompetencja do zawieszenia postępowania egzekucyjnego przysługuje wyłącznie organowi egzekucyjnemu stosownie do przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r.
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012r., poz. 1015 ze zm.). Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej może odnosić się wyłącznie do sfery prawnej wykonania aktu administracyjnego, a nie jego faktycznej realizacji w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. W tym miejscu należy wskazać, że postanowieniem z dnia 21 stycznia 2015r. tut. Sąd odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.