Uzasadnienie
W złożonej do tut. Sądu skardze, skarżąca spółka zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...].
Argumentując zasadność wniosku skarżąca wskazała, że jedynym źródłem pozyskiwania przychodów jest prowadzona przez skarżącą działalność gospodarcza.
Ponadto skarżąca wskazała, iż posiada wierzytelności u kontrahentów, którzy borykają się z trudnościami i nie regulują terminowo swoich zobowiązań. W opinii skarżącej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji umożliwiłoby spółce spłatę zaległości podatkowych. Zdaniem skarżącej w wyniku prowadzenia egzekucji skarżąca bezpowrotnie może utracić możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym możliwość spłaty naliczonych zobowiązań.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270) – dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi może on wydać postanowienie o wstrzymaniu aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak właściwego uzasadnienia wniosku, uzasadnienie go w sposób lakoniczny lub sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą.
W postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 NSA stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie podała żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Podniosła, jedynie, że w skutek egzekucji może utracić możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym straci możliwość spłaty naliczonych zobowiązań.
Nie wskazuje jednak żadnych konkretnych informacji w swoim wniosku, tj.: żadnych konkretnych kwot przychodów, należności, zobowiązań, wielkości posiadanego majątku. Należy zauważyć, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimkolwiek skutkiem egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2014 r., sygn. akt II FZ 1741/14). Strona musi zatem wykazać istnienie konkretnego zagrożenia wynikającego z wykonania decyzji.
W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd bowiem nie ma kompetencji uwzględniać ani tym bardziej doszukiwać się z urzędu, a więc bez uzasadnienia wniosku, okoliczności decydujących o udzieleniu ochrony tymczasowej. Powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, skarżąca powinna chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza ogólnikowe twierdzenia.
Skoro zatem skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.