Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2011 r. Skarżący podniósł, że kwota zobowiązania podatkowego określona przez organ podatkowy jest kwotą o znacznej wartości, której zapłata wiąże się z uzasadnionymi problemami skarżącego, jakie mogą powstać w przypadku jej dochodzenia. Zaznaczył, że ewentualna egzekucja ww. kwoty zagraża dalszej, stabilnej egzystencji skarżącego i jego rodziny oraz z pewnością doprowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, jak również trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżący zwrócił uwagę, że w przypadku konieczności zapłaty określonego zobowiązania, będzie miał trudności z uiszczaniem miesięcznych opłat związanych z ubezpieczeniem społecznym, czy zdrowotnym, podatków, jak również regulowaniem zobowiązań w stosunku do kontrahentów. Podniósł, że egzekucja pozbawi go płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Taki stan może doprowadzić również do pogłębienia się zadłużenia wobec Skarbu Państwa oraz w konsekwencji do upadłości firmy. Powyższe strona motywuje również prowadzeniem działalności w specyficznej branży, która charakteryzuje się sezonowością w uzyskiwaniu dochodów. W tym zakresie skarżący wskazał, że dodatkowe obciążenie wydatkami uniemożliwi mu prawidłowe prowadzenie działalności gospodarczej i wywiązywanie się z terminowego regulowania zobowiązań.
W ocenie strony, przy tak poważnych zarzutach naruszenia prawa procesowego i materialnego, wykonanie decyzji powinno być wstrzymane, ze względu na realne prawdopodobieństwo jej uchylenia przez sąd administracyjny. Prawną konsekwencją tego stanu będzie obowiązek zwrotu przez budżet państwa nadpłaconego podatku wraz należnymi odsetkami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji lub postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz aktów terenowych organów administracji rządowej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania aktu lub czynności są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe uzasadnienie wniosku, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FZ 85/04). Żądając zatem wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 02 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09).
Przy tym chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony winna przy tym znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).
W niniejszej sprawie, strona składając skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II, III i IV kwartał 2011 r. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wprawdzie uzasadnił przedmiotowy wniosek, jednak zdaniem Sądu, uzasadnienie to jest zbyt ogólne. Argumentacja strony sprowadza się w zasadzie do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz wskazania możliwych skutków dla strony w przypadku wykonalności tej decyzji. Uzasadnienie przedmiotowego wniosku nie zawiera natomiast wskazania konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści uzasadnienia nie wynika, jakimi środkami finansowymi dysponuje skarżący i jakie mają one odniesienie do kwoty zaległości podatkowej określonej zaskarżoną decyzją.
Strona nie podała, jakie są przychody i wydatki rodziny oraz jaki będzie miało na nie wpływ wykonanie przedmiotowego zobowiązania. Skarżący nie wskazał również, jaki jest stan majątkowy jego rodziny, nie udzielił informacji o posiadanych nieruchomościach, czy też wartościowych ruchomościach.
Na poparcie wniosku skarżący nie przedstawił także żadnych dokumentów źródłowych dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej, które poparłyby tę argumentację.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 09 września 2008 r., sygn. akt II OZ 876/08 stwierdził, że "to właśnie na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę."
Orzecznictwo sądowoadministracyjne ponadto jednoznacznie formułuje pogląd, iż wnioskodawca przedstawiając argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04).
Powyższe obligowało Sąd do uznania, że skarżący nie wykazał, jakie konkretne zdarzenia (okoliczności) świadczą o tym, że w stosunku do niego wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.