Uzasadnienie
Skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego) pismem z dnia 21 stycznia 2016r., nadanym w palcówce pocztowej w tym samym dniu, wniósł skargę na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B.. Wraz ze skargą pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, który został rozpoznany odmownie przez tut. Sąd postanowieniem z dnia 9 marca 2016r. Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie, które zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 czerwca 2016r., sygn. akt I FZ 154/16.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z powodu niezachowania ustawowego terminu do jej wniesienia.
Stosownie do art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.) - dalej zwana "p.p.s.a.", skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie natomiast z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.
Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 grudnia 2015r. (t. 7/7, k. 2468 akt adm.). Zatem termin do wniesienia skargi upływał z dniem 18 stycznia 2016r. Skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 21 stycznia 2016r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia (data stempla pocztowego, k. 15 akt sąd.). Natomiast tut. Sąd, prawomocnym postanowieniem z dnia 9 marca 2016r., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
W związku z powyższym należało uznać, że skarżący nie zachował trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, a tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia.
W tym stanie rzeczy, Sąd na postawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.