Uzasadnienie
Skarżący wniósł w niniejszym postępowaniu o przyznanie prawa pomocy podając, że jest zatrudniony na ¼ etatu i zarabia 329 zł, a dochód trzyosobowego gospodarstwa domowego wynoszący 4479 zł brutto jest w całości przeznaczony na utrzymanie rodziny. Wobec ubiegającego toczy się postępowanie egzekucyjne.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z art.199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., jest regułą, że koszty sądowe ponosi ta strona, której działanie spowodowało ich powstanie. Odstępstwem od niej jest instytucja pomocy prawnej mająca na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego.
Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Jak stanowi art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w tym zakresie następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ze sformułowania " gdy osoba ta wykaże" wynika, że to zainteresowany ma przekonać Sąd, że znajduje się w sytuacji opisanej w tym przepisie.
Mając na uwadze powyższe oraz zawarte w druku PPF informacje nie można się zgodzić z tym, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, albowiem przedstawił on swoją sytuację finansową w sposób wybiórczy, a część złożonych oświadczeń dotyczących wydatków uznać należy za niewiarygodne i sprzeczne z ustaleniami dokonanymi w sprawie sygn. akt I SA/Bd 895/10.
Punktem odniesienia do oceny możliwości płatniczych strony jest negatywne dla niej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 19 stycznia 2011 Sąd doszedł w nim do przekonania, że zdolność do regulowania zobowiązań kredytowych nie korzysta z uprzywilejowania w stosunku do obowiązku uiszczania opłat sądowych, a przypadający na osobę w rodzinie miesięczny dochód w kwocie 1500 zł brutto oraz majątek w postaci domu nie wskazują na to, że zainteresowany nie zaspokaja koniecznych potrzeb bytowych i wymaga pomocy państwa.
Wbrew jednak założeniom skarżącego, na gruncie tej konkretnej sprawy nie można przemilczeć, tego, że jednak, jak wcześniej ustalono w postępowaniu I SA/Bd 895/10, K. reguluje zobowiązania kredytowe wynoszące 1370 zł miesięcznie. Co więcej, zaprezentowanie nowej kalkulacji świadczącej, że dochody rodziny przeznaczane są w całości na bieżące utrzymanie (z wyłączeniem pożyczek) potęguje wątpliwości co do rzetelności udzielonych informacji i uprawnia do stwierdzenia, że strona świadomie, celem uzyskania dla siebie pozytywnego rozstrzygnięcia pominęła dotychczas eksponowane okoliczności, wiedząc, że zadecydowały one o odmowie przyznania pomocy prawnej w innej sprawie.
Zgodnie z poglądem ugruntowanym w orzecznictwie prawo pomocy przyznawane jest osobom, które pomimo starań i przy największym możliwym wysiłku nie mogą ponieść kosztów postępowania, ponieważ ich dochód jest wybitnie niski lub też nie osiągają żadnego dochodu. W sytuacji, gdy dochód na osobę w rodzinie wynosi około 1500 zł, a zobowiązania jej są standartowe, to wygospodarowanie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie możliwe. Lecz jak dotąd skarżący nie podejmował żadnych starań w tym zakresie oraz, jak wyżej podano, składał niespójne i wybiórcze informacje na temat swojej sytuacji materialnej.
Z powyższych względów, na podstawie powołanych w przepisów, w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono, jak w sentencji.